fríggjadagur 23. desember 1977síða 15

j [ Sy = VEGNE De Nr. 90 — 23. desember 1977 tóku synd í honum. Hesi góvu seg sjáldan til kenn- ar uttan í orðum. Niclas harafturímóti, var hjálpin og segði eg ikki undan. Var hetta ikki av tí góða? Niclas var føddur soleiðis, ell henda góðska var løgd í hann. Nú kom hon fram í ljósið. Kanska var tað, ti hann var gamal. Tað kundi hugsast. Øll náttúran hekk saman og hvert smáting mátti til, fyri at skapa tað stóra. Hetta var hansara hugsan, ið sat her uppi á einum torvkassa. Á hverjum torv- kassa runt um í bygdini funnust aðrar hugsanir, men her uppi var bert tann eina. Tað høvdu verið tvær, men bert ein torvkassi. Tá hann hugdi aftur í tíðina, gloymdi hann ofta tey ár, ið hann hevði livad best. Årini, hann hevði livað, høvdu kravt nógv av honum; tað vóru ikki lett spor og lættar byrðar. Hugdi hann at hond- unum, restaði ein fingur á hverjari. Á hegru tummilin og á vinstru lítli. Teir fóru aloftast, men sjálvandi var hetta ikki komið av sær sjálvum. Fóru ikki fingrarnir, var helst annað og verri farið. Hann mátti sjálvur rætta seg eftir, at hann heyði mist fingur á hverjari hond. Hugdi hann á knøini, vóru tey hovin og sóu út sum knútar, hetta var komið av gongdini yvir um fjall. Hundurin lá og svav á gólvinum. Av og á hoyrdi hann tunga andadrátt hansara. Nú, ið dagarnir styttust, mátti hann fáa greiðu á, hver hundin skuldi hava. Hundurin var fimm ára gamalur. Í fimm ár hevði hundurin livað í hesum húsi. Best mundi vera at skjóta hundin. Hann var vorðin góður við dýrið, so illa vildi hann geva tað upp í hendurnar á nøkrum ødrum. Hesum kenslum vildi hann ikki stríða ímóti. Soleiðis var, tá ein gjordist góður við okkurt, men slapp ein sær skjótt av við tað aftur, ja so var alt gloymt. Konan var farin so brádliga, men hann hevdi als ikki verið syrgin eftir deyða hennara. Hann hevdi væntað tað í heili tvey ár, so tað var kanska einki at siga til. Í skýnum, hevði konan sagt, har í teim endaleysu hæddum. Blástur av túsundtals ba- súnum, mitt í hesum hvellu ljómum, metast vit. Ein vælsignað vissa, skarin av dýrkeyptum, klæddir í klæði einki mannaeyga fyrr hevur skoðað. Ja, hetta var sanniliga nakað at gleða seg til. Hetta vóru síðstu orð hennara. Hvussu kundi hann vera syrgin, ið hevði hoyrt hetta. Hann var vorðin glaður og vónin birtist aftur í honum, sjálvt um hann var eina eftir. Hann hevði okkurt, hann vildi siga við konuna, men hetta mátti bíða til kjøti3 var burtur. Hesir sosialurin lepar, hann tók í ermuna, ið hann var samansettur av, høvdti sjálvandi hjálpt honum gjøgnum lívið, men teir vóru av ti onda. Hann hevði so mangan havt fortreð av teimum, men teimum slepst ikki undan. Soleiðis var gongdin, fyrst í hesum líki, so í ødrum. Tað var helst ikki uttan orsøk, at soleiðis skuldi vera. Likamið var nevnt í skriftini. Likam hansara var roynt og hevði staðið seg igjøgnum mong ár. Hann hevði gingið nógv og lyft manga tungu byrðuna, so hansara likam var friskt, og hann visti, at í tí friska likaminum búði frisk sål, men soleiðis var tað helst ikki, at tað var meint. Soleiðis sæð, var hansara likam likamliga friskt. Kom hann at hugsa um sálina, sá hann altíð eitt null fyri sær. Sjálvandi var tað tápuligt av honum at samanlíkna sálina við nakað, eingin visti um hana at siga, men hann hevði altíð sett hesi bæði í samband við hvert annað. Her var talan um virði og skapi, tað visti hann fullvæl, men soleiðis kundi hann sita og samanlíkna. Tað var eins og kom hetta yvir hann, ja, kanska var hetta ein spíri av elli. Ella eisini ein veikleiki, hann ikki nóg tíðliga hevði ansað eftir. Best mundi vera at ragga sær oman á kamarið. Fyri hverja ferð hann fór út úr kekinum og til songar, var tað, eins og innast inni, bað hann far- væl til alt inni í kokinum. Har stóð komfýrurin. Gelendarin framvið komfýrinum bar merkir eftir hond hansara, eftir honum hevði hann strokið hondini óteljandi ferðir. Klovin hekk á vegginum uppi yvir komfýrinum. Klovan hevði hann brúkt til so mangt, hundurin hevði onkuntid kent svidan um lendarnar eftir honum. Hundurin var eitt góðdýr. Honum heyði hann altid ringast við at fara frá. Tá hann morgunin eftir var vaknaður og skuldi setast upp undir seg, mátti hann ásanna, at sjálvt tað besta kveldið kundi føra við sær dapran morgun. Hann royndi at toga seg aftureftir og spenna beinið móti hinum songarendanum, men hvussu sterkir armar hansara enn vóru, kundi hann ikki fyri pínu í rygginum. Tað restaði helst lítið í, men pínan var nógv og neit inn á merg, so hann mátti detta afturáaftur og hugsunnarsamur stara upp undir loft. Var spegil undir loftinum, hevði hann sæð andlit sitt enn einaferð, men nú var ikki annað at gera, enn at bíða til onkur fór at koma á dyrnar. Hann smiltist fyri seg sjálvan sum hann lá. Kundi ikki lata vera við at smílast. Tað Síða 15 var bara hetta vanliga smílið, ið hann hevði gingið við ell hesi árini. Hverjum hevði hann smilst at? Nú komu ymiskar myndir uppi undir loftinum, hann sá ymisk andlit. Tey vóru sterri enn verulig andlit. Konan var ímillum teirra, men henni visti hann, at hann kom at meta aftur. Visti ikki rættu- liga, um hann var fróur ella syrgin. Streyk hondini aftur eftir skallanum og turkaði síðan vætuna úr eygunum. Fekk ofta tár í eyguni, tá hann lá og stardi upp undir loft. Hundin hoyrdi hann, so gekk hann, so hoyrdi hann hundin leppa, so at skava upp á hurðina sum hann altíð var vanur at gera. Í morgun komi eg ikki, hvussu fegin eg vildi. Men hundurin kundi væl láta eina hurð upp. Fekk hann stovuhurðina upp, kom hann eisini inn á kamarið. Jú, nú hoyrdi hann hurðina ganga. Mundi tað vera hundurin ella kanska Niclas? Nei, tað var hundurin, ið kom snoddandi inn á kamarið. Áh, hvat vælsignað at síggja hundin aftur. Nú kendi hann seg sum barnið, ið nóg væl var farið at ganga, og sá móðir sína koma aftur eftir at hava verið úti. Hann royndi at toyggja seg, so hann kundi klappa hund- inum á ryggin, men hann rakk ikki, tað var sum spenti okkurt ímóti aftanfyri og helt honum frá. Men hundurin var sakleysur. Hundurin kom yvir til songina og stakk trýnið inn um songarstokkin. Hann skuldi siga okkurt við hundin, men hoyrdi einki. Hann visti, at hann við innara oyra hevði hoyrt seg tosa fyrr, men nú hoyrdi hann einki. Hann hevði eisini hoyrt seg tosa á bandi, og tann reddin var heilt ólík henni, hann hoyrdi við tí innara oyranum. Nú var málið farið. Hann hevði altíð verið tigandi, ongantið talað ilt um nakran, men nú hevði hann einki mál og kundi sostatt einki siga. Royndi at gera tekin við vinstru hond, so hundurin skuldi fáa honum buksurnar, men hundurin skilti einki av hesum, royndi aftur, men hundurin vildi tá koma upp til hansara. Hevdi Niclas funnið uppá at komið nidan og sagt honum, hvussu dóttirin hevði tað. Niclas hevði hann altið kunna tosað við. Niclas var eitt av teim menniskjum, Guð hevði skapað til gleði fyri onnur. Ein blóma var sprottin og hana sóu øll, ið gingu framvið urtagarðinum. Hetta kundi hann siga um Niclas uttan at taka munnin ov fullan. Hann feldi seg láta við munninum, men hoyrdi einki. Niclas hevði ein boðskap til oll. Ikki so nógv í orðum, men meira í gerðum og lyndi. Fyri honum kundi Niclas mangan vera so undarligur, samtíðis sum hann visti, hvussu nógv hann helt av honum. Niclas fór ikki frá honum. Fekk sovorðnan hug til at lesa um hetjurnar í skriftini, trúarhetjurnar, men hann mátti smílast og samtíðis angra, tí nú fekk hann ikki rætt seg eftir Bíbliuni. Nú var tað sum at síggja vandan í eyguni og hoyra deyðagras grógva. Hví ikki heldur royna at minna seg á tær góðu leturnar saman við konuni? Fyri hana var tað, sum at stíga úr einum báti yvir í annan, tá hon var farin higani. Sjálvur var hann óvissur og sá seg standa í báti og stíga út í myrkasta hav og hægstu bylgju. Konan hevði í seinastu orðum sínum nevnt gleðina, tá hon kom at meta honum aftur. Ein trælur gerst fríur og leitar sær skjól hjá øårum harra — kundi hann nú hugsa um seg sjálvan. Hann hevði ikki gjørt óndar gerðir, men tað var lítið og hvussu tað var livað, ið hann nú kom at hugsa um. Frelstur var hann, tað kundu konan og Niclas sanna, men hvussu fjørd- urin var rógvin? Alti3 kom hann at hugsa um snotuliga farið hjá Niclasi og beinu kós hansara móti málinum. Kósin var sett og ti var umráðandi at stýra so beint sum møguligt, og hesum hevði Niclas megnað til fulnar. Niclas hevði ikki verið firtin yvir at sæð hann í eftirbåti, men hevði altid eitt troystarans orð til hansara. >Tað var nakað eg ætlaði at tosa við teg um,« skuldi hann siga við Niclas. Hann hoyrdi enn redd- ina fyri sær, ti henda dagin hevði hon verið lág- mælt og hás. Hann hevði ikki fingið sagt meira við Niclas, tí tå var tað, at pinan kom. Niclas hevði verið hjá honum alla náttina og hevði lisið úr Bíb- liuni, og tá væntaði hann, at náttin var komin — náttin, ið konan hevði tosað um. Ólavur í Beiti