mikudagur 22. mars 1978síða 9

Nr. 22 — 22. mars 1978 sosialurin Síða 9 Viðvíkjandi klæðunum leggur ein til merkis, at allir eru í foroyskum buks- um uttan Gamli Mourits. Teir flestu eru í húðaskóm ella klássum, men ein 6- kendur er í tuflum. Annars eru menn í koti ella foroyskari troyggju. Henda rættin Yviri undir Lið varð fyri einum 50 árum síðan flutt vestur um Steinin í Bartalstrød, ið dagar undan rættargarðinum til høgru á myndini, men fyri nøkrum árum síðan er henda rættin tikin úr brúki. Tað er ikki vist, at ell uppgivnu nevnini eru rett, og um onkur hevur við- merkingar til myndina, so kann hann senda tær til Sosialin, Sjúrðargetu 9, Tórshavn. Framhald frá síðu 7 ymiskt, so sum smer, ost- ar, roð og viðhvert kjet. Hon nýtti tó bert mið- leingina á roðnum, ti tað var tað sterkasta. Hon gekk ikki í galosjum, men í berum roðskóm. Tá hon hevði slitið teir á hol, fekk eg teir. Eg klossaði teir, men viðhvert var slitið so mikið, at neyðugt var at stoppa teir. Men hetta kostaði mær einki og tað var tað, sum hevði alt at siga tá. — Hvat segdu fólk til tað, at tygum gjerdu alt hetta mannfólkaarbeiðið? — Tey vildu vera við, at eg var tvitulingur. Hetta vildi eg ikki lata sita á mær. Einaferð, eg var í Vági, fór eg at vitja ljós- mammuna og segði við hana, at hon hevði tikið í- móti mær og sagt presti- num kynið og nú mátti eg fáa prógv fyri, hvat kyn eg var. „Ja, mín sjel, tú var ein so vælskept genta sum nøkur«, segði hon. Sjålv hevði eg tó ongantið ivast í ti. Hetta mundi helst koma av, at man gekk og turaðist soleiðis, á floti, eftir torvi. Beiggjarnir vóru til sjós og mamma og eg vóru einsamallar hei- ma. Fótbóltur í Fælledpartini — Hava tygum verið í út- londum umframt í Dan- mark? — Eg havi verið í Dan- mark 10 ferðir — og ong- antid havt sjóverk. Eina- ferð við flogfari, eg hevði fingið ferðaseðil við Bliki, men knappliga gjørdu teir av at selja Blik og fekk eg Í Skorti, barnsheimið hjá Mariu, har hon altíð hevur — Eg havi bert havt hesar báðar. Onnur hondin er breiðari enn hin, tað er av tí 14 punds pressujarninum. so ferðaseðil við flogfari ístaðin. Hetta dámdi mær væl. Vakurt at síggja landið úr erva, somuleiðis suður eftir norsku strond- ini. Tað gekk bara o skjótt fyri seg. Eg hevði tó roynt flog- far fyrr. Tá eg var 79 ára gomul var eg i Italiu i einum ferðalagi. Tað var við honum sjálvum, tú veit — við skegginum. Ég var saman við einari vin- konu, sum fyrr var her og lærdi at seyma. Hetta er biligasta feria eg havi verið á — og ein tann besta. Eg var ikki bangin at flúgva. Eg minnist eitt par, sum sat beint framm- anfyri okkum í flogfari num, hvussu bebbarædd tey vóru. Knúgvarnir vóru hvítir, sum tey hildu sær fast í stólinum. Hetta bilti ikki hjá okkum. Vit mintust aftur á gamlar dagar niðri í Keypmanna- havn, tá vit í okkara ungu degum sparkaðu fótbólt saman úti í Fælledparkini Tað vóru fleiri familjur sum hevdu tikið seg s an at sparka i Menn og kvinnur hvert um annað, so kvinnufót bóltur er ikki nakað, sun tey nú hava uppfunnið Kvinnan ikki tann veikari parturin Maria í Skorti er um tey attati, men er so nu farin livsfrisk sum nakar. Sjåh sigur hon, at hon nu just er byrjad uppå tann næsta ungdómin. Hon ber ikki tekin av elli, men hel av einari kvinnu hevur livað eitt kært og harðbælið liv. Hon hevur ongantíð verið gift, men hevur fostrað nógv bern upp. Hon er bæði glað og erpin av ellum sínum 18 langommubernum Hon situr við gluggan lítur út á fjørdin og bidar eftir at lýkka kemur í luftina. Tá leggur hon aftur frá landi við tráðuni í bátinum og hesaferð við onkrum ommusoni við ár- arnar. — Kvinnan er ikki tað veikara kynið, slær hon fast. — Nei, tá ið á stend- ur, man hon ikki standa aftanfyri Roynið mannfólk at eiga bo tað bleiv helst ber einu ferðina, he! brosandi fyri