leygardagur 1. juli 1978síða 8

Síða 8 sosialurin Nr. 50 — 1. juli 1978 Ungfólk i 16—17 ára aldrinum eru ógvuliga viðkvom — tí er tað ein stórur fyrimunur, at hægri skúli er á staðnum, sigur André Niclasen, HF-lærari HF hevur nú virkað í Suð- uroynni í november 1974. Skeiðið byrjaði á Tver árið er hetta býtt sundur I húsunum eru triggjar Tann stersta kann upp til 16 næmingum. Hinar báðar eitt sindur smærri Harafturat er kekur og goymslurim skulastovur nysa rr eru Somu lærugreinir Tað verður undirvíst í somu lærugreinum í Vági, sum á Tveroyri. Bert er tann munurin, at eingi heli eru til fysikk, kemi og biologi í Vági, so til hesa lærugreinir fara næming- arnir úr Vági á Tveroyri. Á HF skeiðinum í Vági gingu í fjør 17 næmingar og eru hesir ur Vågi og grannabygdunum. Ein av lærarunum å HF er André Niclasen og spyrja vit hann, hvi teir settu HF- skeid å stovn i Vågi. Lutvist var tad ti at næmingatalið var ov stort, og eisini er tad høg- ligari hjå vågbingum at skeiðið á staðnum. Suðuroy er tó ein við deild- geografiskum or- tveimum Etlanin við HF var frá fyrstu tíð av at hava ein meira sjålvstødugan skúla fyri meira tilkomin fólk Tó er tað soleiðis nú, at tað eru nekur sum koma higar beint úr realskúla- num. HF er meira liðiligt enn t.d. studentaskúlin, sum við sínum 12—16 lærugreinum, er nakað strammur. Á studenta- skúlanum skalt tú klára allar lærugreinirnar, ann- ars fært tú ikki prógv. Hetta er ikki neyðugt á HF. Vit kunnu siga, at HF fylgir meiri við tíðini. — Hvat er tín meining sum lærari av, hví næm- ingar koma á HF? — Tað er altid ein fyri- teka at fara burtur at læra. Hetta hevur verið neyðugt, tá tey hava verið liðug við realskúlan. 16— 17 ára aldurin er ein ógvu- liga viðkvæmur aldur, og tað er ikki vist, at foreldr- ini eru so fegin um at lata HF-skeiðið í Vági heldur til í húsunum hjá Fylking tey fara av plássinum, og er tað tí ein stórur fyri munur at tey kunnu ganga í skúla her. — Hverjar eru upp- tekutreytirnar á HF? — Ein skal hava real- skúla ella 10. flokk og havt undirvising i týskum og matematikk. Vit hava eisini hitt ein av næmingunum á HF- skeiðinum í Suðuroy. Jacobinu Hansen, og spyrja hana, hví hon fór á HF. — Eg havi altíð ætlað mær at fingið onkra út- búgving, HF er í bygdini og studningur fæst, so her var so nógv sum talaði fyri at fara á hetta skeiðið. — Tú sigur at ein av orsøkunum til at tå fór á HF, er at HF er í Vági. Hevdi tú ikki farið á HF, um skeiðið bert var í Havn? — Eg haldi ikki, at eg vildi farið á HF um hetta bert var í Havn. Eg haldi at hetta, at HF hygd- ini, hevur ógvu stóran tydning. Ein fr loyvi til at vera nøkur år afturat i bygdini. HF-næmingar á Tvøroyri hugna sær við einum kaffimunni, áðrenn næsti tími byrjar Einaferð var ætlanin hjá mær at lesa til sosial- ráðgevara, men eg eri nú farin at ivast. Tað eru nú so nógv, sum hava hesa útbúgving, men eg ivist ikki í, at eg fái brúk fyri øllum tí, sum eg læri her. — Eru tað ávísar læru- greinir tær dámar best? — Ja, mær dámar sera væl samfelagslæru og bio logi kanska best, men annars øll hini eisini. Eitt sindur ivasamt er tó við matematikkini. Tað, sum hevur líka nógv at siga sum sjálvar lærugreinir- nar, er tann hátturin, ið undirvist verður eftir. Ein verður mettur sum vaksið fólk, og er altið vælkomin at koma fram við egnum sjónarmiðum. Hetta er ikki eins væl dámt í ellum øårum skulum. Skulin er skipadur so- leidis, at i fyrstu helvt av fyrsta árinum, tað vil siga frá skúlabyrjan og til jóla, hava vit allar lærugrein- irnar. Eftir jól kunnu vit velja millum aðrar læru- greinir. Í skúla á flakavirkinum Tað er heilt stutt síðani HF-skeiðið í Vági fekk eg- ið heli. Tá skeiðið byrjaði seinasta heyst fór skúla- gongdin fram niðri á flakavirkinum. Um hetta greiðir Jacobina frá: — Ikki kann sigast at umsteðurnar vóru góðar. Vit hildu til í matarhellini. Niðri undir arbeiddu teir saltfisk og við síðuna av gjørdu tey knettir. Tað kann fyri so vitt vera óg- vuliga hugnaligt, men í longdini var lagið á næm- ingunum einki serligt. Tað er stórur munur á síðani vit komu higar í nýggju helini. Umsteðurnar hava ikki so lítið at siga. Goymslurúm hevði skúlin ikki. Vit goymdu bøkurnar í brummuni, so André Niclasen undirvisir her einum HF flokki i Vågi har hevur verið gott at sitið. Sjålvstødugt arbeiði Skúlin byggir nógv á sjålvstødugt arbeiði, og eg eri av teirri áskoðan at tað er skeivt at næmingar koma á HF beinleiðis úr skúlanum. Tey eru kanska ikki búgvin til tess. Tey hava ongantíð verið úti og arbeitt. Eg havi arbeitt í tvey ár áðrenn eg kom higar, og er hetta ein stór- ur fyrimunur. Tað ein lær- ir her, virkar ikki so teoretiskt, sum tað mang- an er í eðrum skúlum. Tú ert betur ferur fyri at seta hetta í beinleiðis samband við gerðandisdagin. At arbeiða saman Å HF verður stórur dent- ur lagdur á, at næmingar- nir arbeiða saman og hjálpa hverjum eðrum. Tað fyrsta vit fingu at vita, tá vit komu á skúlan var, at vit áttu at góðtaka hvenn annan fult og heilt. Tað at ein næmingur hevði minni enn annar av beinleiðis vitan, var ikki at halda gjøldur burtur úr, men heldur at hjálpa hverjum eðrum. At ikki ell hugsa so- leiðis, fingu vit prógv fyri, tá vit við skúlabyrjan fóru á Tveroyri. Hetta var m.a. fyri at. koma í samband við allar HF næmingar úr Suður- oynni. Vit sótu har og arbeid- du við ymiskum. Eitt var, at vit vóru býtt sundur í bólkar — vit vóru fýra í hverjum bólkinum, og