leygardagur 2. september 1978síða 7

GE EL Nr. 65 — 2. september 1978 sosialurin Sida 7 »Bed and Breakfast« er loysnin hjå okkum Í útvarpi Føroya var herfyri ein ógvuliga á- hugaverd panel-sending um turismu í Feroyum. Lurtarar fingu hevi at siga teirra hugsan fyri og ímóti turismu. Ymsir kendir menn, ið vóru í panelinum, hevdu so teirra metan av steðuni, sum hon varð lýst av lurt- arunum. Tað var sera á- hugavert at hoyra hesi ymisku sjónarmið við- gjerd í hesi sending. Trupulleikarnir við tur- ismu í Feroyum eru nógv- ir. Fyrst og fremst ein stórur hotell-tervur, síðan fáir møguleikar at eta úti (tó hava royndir verið gjørdar, men tíverri eru tær flestu dotnar niður fyri av ymiskum orsek- um). Ein teirra er kanska, at vit føroyingar hava eitt sindur ilt við at skilja, at tað ber til at eta úti, t.d. sunnudagar, um hevi býðst. Samstundis er tað jú ein vissur lætti í tí, at ein mamma ella kona sleppur frá at stríðast við tann døgverdan. Aðra staðni í heiminum er tað heilt vanligt, at fólk eta úti, t.d. tá ið farið verður til handils og onnur er- indir. Eitt, ið ger hesar etingar-trupulleikar so torferar at loysa fyri okk- um og okkara turistar, er rúsdrekka-lógin, ið er so flokjut í núverandi líki, at ikki er ráðiligt at koma inn á hana. Ein annar trupulleiki eru tey vantandi camping- plássini fyri teir mongu bil-turistarnar, ið nú koma til Feroya úr út- heiminum um summarið orsakað av teimum góðu ferða-meguleikunum. Tað Pylsuverksmiðja, ið knýtt er at KEA N KEA var í 1977 tilsamans 16,8 miljardir íslendskar krónur. Fyritøkan á Ak- ureyri er stersta keyps- samtøkan í Íslandi. Limirnir eiga 220 milj- ónir krónur í KEA, ið fyri- tøkan sjálv umsitur, á tann hátt, at ágóðin fer í serstakar grunnar. Hiðani kann peningur ikki bein- leiðis verða tikin burtur úr uttan eftir nærri ásettum reglum, sum t.d. tá ið lim- ur gerst sjúkur ella doyr. Royna at halda prísinum niðri Prisirnir einahelst á mat- verum eru, sum aðrastaðir har inflasjón og dýrtið valda, hegir í Íslandi, men roynt verður at halda pris- inum á vanligum húsar- haldsverum so sámuligar sum gjerligt innan KEA- handilsketuna. Íslendska krónan er í dag minni enn 3 oyru í okkara peningi, og nakrir veruprísir lýsa prisleguna yvirhevur (í is- lendskum krónum): Nýggj epli pr kg. 526, er ikki fyri vanlig fólk at skilja, at enn er einki slíkt gjørt i Føroyum hóast ein- stakir, framskygdir menn hava viljað loyst henda spurning. Tekk fái teir fyri tað. Ofatuligt, at í hvussu so er hesin trupul- leiki ikki longu er fyri- beindur. Ti campingpláss krevja ikki nógvar ílegur, tverturímóti. Tey kunnu verða legd uttanfyri býir og bygdir, so tey ikki nerva tað fastbúgvandi fólkið. Nú frættist, at Klaksvík, sum fyrsta pláss í landinum, hevur avsett eki til camping-tur- istar. Tað er bara at gleð- ast yvir og stuttligt hevði verið at frætt, hvussu hetta tiltak hevur roynst teimum. Nústaðni komi eg til tað, ið serliga hevur mín áhuga. Hotellir til vanlig frukt úr 283 upp í 465 kr. (sitrónir tær dýrastu) pr. kg. kaffi brent og malið 2.340 kr. pr. kg., suppu- kjøt 1.220 kr. kg., smør 2.240 kr. kg. franskbreyð 110 og rugbreyð 212 kr. Klædnavørur og aðrar húsarhaldsverur eru helst munandi dýrari enn heima hjá okkum, fyri ikki at tala um luksur-verur, m.a. ymisk elektrisk tól, sum hegur tollur er á, tá ið tey verða innflutt. Eiden Miiller fólk eiga vit tíverri ikki nóg nógv av, og tað er harmuligt. Til hetta er at siga, at hotell-virki er sera viðbrekið fyri tann, ið vil royna hetta: t.d. nógv fólk um summarið og kanska lítið og einki um veturin. Hotellir til allar peninga- pungar eru dýr at byggja í dag, men vit hava sum tjóð ein meguleika at sleppa hampuliga biliga burtur úr hesum tørvi. Og tað er tað, ið bretar rópa >Bead á Breakfast«. Teir føroyingar, og tað eru nú heilt nógvir, ið hava verið í Bretlandi um summarið, hava lagt til merkis — og verið glaðir fyri at hava havt hevi at royna henda góða megu- leika — skeltir við hesum orðum uttanfyri hús, teir hava koyrt fram við. Hetta eru vanlig fólk, ið hava eitt ella tvey komur til avlops og vilja fáa sær nekur eyka oyru fyri tey og samstundis eru við at avlasta tey vanligu hotell- ini um summarið, ið hava úr at gera at hýsa teim mongu ferðafólkunum, ið koma til landið. Sostatt nerva hesar privatu inn- kvarteringar ikki hotellini og tað sama heyði uttan iva verið hjá okkum, um Bed and Breakfast varð tikið í nýtslu í Feroyum. Við at brúka henda gist- ingarhátt koma útlendskir gestir betri í samband við okkum sum tjóð og sam- stundis fáa hesi verts-fólk betri hevi til at læra onnur fólk at kenna og bond verða knýtt, ið annars ikki hevdu verið tað til gleði fyri báðar partar. Eitt mugu vit ansa eftir — um vit av álvara skulu brúka Bed and Breakfast til at loysa okkara inn- kvarterings-trupulleikar um summarið — og tað er, ikki at lata hetta henta tiltak verða so dýrt, at vanlig fólk ikki hava ráð til tað. Hvussu nógv og ikki kann vera ein upp- gåva at avgera hjá ti tur- ist-ráði, ið koma skal og má, um vit skulu verða roknað sum eitt veruligt turist-land. Í Skotlandi, og eisini Onglandi og Wal- es, t.d. liggja hesir prísir frå 2.50 pound (0.u. kr. 25,00) til 6.00 pound (0.u. kr. 60,00) pr. persón pr. nått vid song og morgun- mati. Vit kundu t.d. havt ein pris uppå 5 til 6 pound (kr. 50—60), sum skuldi panelid I dag: Finnbjørn H. Dam, formaður i Føroyskt-Bretskt felag Hotellir til allar peningapungar eru dyr at byggja i dag, men vit hava sum tjóð ein møguleika at sleppa hampuliga bíliga burtur úr hesum tørvi. Og tað er tað, id bretar rópa »Bead á Breakfast<. Teir feroyingar, og tað eru nú heilt nógvir, ið hava verið í Bretlandi um summarið, hava lagt til merkis — og verið glaðir fyri at hava havt hevi at royna henda góða meguleika — skeltir við hesum orðum uttanfyri hús, teir hava koyrt fram við. Hetta eru vanlig fólk, ið hava eitt ella tvey komur til avlops og vilja fáa sær nekur eyka oyru fyri tey og samstundis eru við at avlasta tey vanligu hotellini um summarið, ið ið hava úr at gera at hýsa teim mongu ferðafólkunum, ið koma til landið. So- statt nerva hesar privatu innkvarter- ingar ikki hotellini. verið ivaleyst at kravt fyri slíka gisting. Sum allir panel-luttak- ararnir í áðurnevndu út- varps-sending segdu, so ferðast vit feroyingar nú óvanliga nógv burtur í onnur lond. Vit kunnu so- statt ikki so gott nokta eðrum at koma henda vegin og vit mugu leggja doyðin á ikki at lata gist- ing teirra verða so dýra, at teir bert koma hesa einu ferð og kanska bera tað so í bandi, at onnur eisini frætta um hetta og hesi eisini halda seg burtur. At enda vil eg bert siga, at land okkara — eftir míni meting — neyvan nakrantið verður eitt tur- istland burtur av orsakað av t.d. veðurlagi, fjar- skotni og rúsdrekkalóg, men tað ger jú einki. Vit nýtast ikk: at liva av tur- ismu, men kunnu hava hana sum uppiskoyti og tað gera vit best við at syrgja væl fyri og vera fyrikomandi móti teimum fáu turistum, ið koma henda vegin. Finnbjern H. Dam