leygardagur 16. desember 1978síða 10

Síða 10 sosialurin Nr. 95 — 16. desember 1978 Trille: ein eggjan til teirra, sum hava rykt í tjaldsteyrarnar upp, eitt skump undir tær, sum halda, at best man vera sum er.. Uttan fyri skj ólveggin Um donsku songkvinnuna Trille Í sanginum> Der hvor ly- set findes< syngur Trille um eina mammu, sum liggur í andvekri mitt á náttartið í einum stórbýi. Hon hoyrir fullamanna- róm uttanfyri. Ljósið av bilunum, sum strúka i- gjøgnum getuna, skyggir á veggin í kamarinum. Bidandi eftir svøvninum sær hon» vores barn/ lege fint og sirligt midt på vejen« og» fra den anden side/ der nærmer sig en bil / og jeg ved bestemt hun ikke ser den«. Víðari sær hon seg sjålva leidast vid fadirinum at barninum inn i sólina. Men sjónin bliknar, og sangurin endar vid at »det var kun en drømdu/ du er ikke her / barnet sover trygt ved siden af mig«. Sangurin, óvanliga in- tenst sungin, er eitt dømi um, hvussu tað ber til at gera tað privata alment, hvussu tað ber til at fáa eina listarliga viðgerð av eini vanligari gerandis- hending at ekkóa í eðrum menniskjum, hvussu tað ber til, speglað sum her í einari vøkunått, at siga nakað satt og djúpt um teir álvarsomu spurning- arnar í samfelagnum, í hesum feri, um eitt sam- lív, sum er farið fyri skeyti, eina mammu, sum Mín lítla sól Millum bilarnar, sum strúka alt ov nær, við síni nýggju tasku gongur hon og lær. Mitt í meldrinum í býnum gongur sólin mín og skínur. Eg eigi mær eitt akker, es eg eigi mær eitt tímaglas, ei eg eigi eina sól st so bjarta Leiðin heim tað er ein ferð um ríkir fjar. Ja, tú skuldi bara vitað alt hon sær. Gravkyr glepsa eftir henni, teir selja fisk á Kongabrúnni. Eg eigi mær eitt akker, eg eigi mær eitt tímaglas, eg eigi eina sól so bjarta. Tá hon heilskapað úr býnum sloppin er, áðrenn av eg veit, hon gjøgnum túnið fer. Hon hevur longu mist tveir jakslar, hon sigur ongum, hvar hon hevur lagt teir. Eg eigi mær eitt akker, eg eigi mær eitt tímaglas eg eigi eina sól so bjarta. Kom, mín lítla sól, og bræð burt móðursút. Kom, kólnar út mítt bryggjubál, sum aldri Tú, sum ert kveikt í lívi mínum, ja, tað ber til í búki sínum at smíða sær eitt akker, at stoypa sær eitt tímaglas, at tendra eina sól so bjarta. Hanus Andreassen umsetti eftir Trille óttast fyri sínum barni, ferðsluvitloysið. Eftir í mong ár at hava skipað fyri barnasending- um í danska útvarpinum, eftir at hava gjørt fleiri barnaplátur og eftir at hava útgivið > Viser fra min bedstefars tid<, ein hugtakandi pláta við gomlum skillingsvisum, gav Trille i 1976 ut plåt- una » Hej Søster«, henn- ara fyrsta uppilegging i stríðið fyri kvinnufriger- ingini. Tvey ár seinni kom »En lille bunke krum- mer«. I donskum — — ella i roynd og veru norå- urlendskum — tónleika- livi var vid hesum bådum plåtunum gjørt so stórt hol i sjogvin, bædi musik- alskt og poetiskt-ideolog- iskt, at tað hevði verið synd — ikki minst fyri tann frammanundan stak illa røkta føroyska plåtu- keyparan — ikki at gjørt vart vid tær sýnir, Trille við hesum báðum plátun- um hevur peikað á. Trille vendir sær fyrst og fremst til kvinnurnar, HD. Kon up tat mir op 5% Br gg i frugt Kgvent vo br Frigg på vinteren så Mors langs cykletvr 3:50 Bu Vibe uttan mun til aldur ella politiskt stæði. Hennara Sangen om Brit jeg ka' huske båndet jeg stod ved på tuborg i 69 jeg var fuldstændig udkørt og slatten af arbejdets skærende pres 10000 flasker om dagen jeg stod ved siden af Brit hun var enlig og dranker og dejlig hendes liv var et mareridt vi stod der og sang nogen sange hun lærte mig når hun var fuld om lykke og elskov og smerte og senere faldt hun omkuld og Lis ved min anden side med fem børn og ingen fred i de trætte lidt røde øjne hun var enkelt og simpelt kørt ned pauser med øller og smøger gemme arbejdet bort snakke lidt adspredt om strejke på grund af en dårlig akkord så tilbage igen ud til båndet det samme igen og igen Lis med de røde øjne og Brit der sang om sin ven jeg holdt op lidt hen på somren havde ferie og fri mon Brit hun stadig synger så smukt ved kolonne ti? orå: Kedda Madsen, lag: Trille sangir eru eitt skump undir tær, sum halda, at best man vera sum er, ein studul og ein eggjan til teirra, sum hava rykt tjaldsteyrarnar upp. Og tad er hesa seinnu, hon vrakar tað flogva ófræls- ið,. teir skerdu møguleik- arnar í tí traditionella hjúnarlagnum og heldur velur frælsið, avbjóðing- arnar, møguleikarnar fyri sjálvrealisering — og 6- tryggleikan — uttan fyri skjólveggin. Hetta gevur hennara sangi og tekstum spenning, dynamikk. Hon syngur um lukku, um frælsi, um kærleika. Hon syngur um ótta, um ein- semi, um pínu. Felags fyri hesar sangirnar, sum skiftandi viðgera ljós og skugga er: teir skelva av intensum lívi. teir ekkakvidnu ella gleði- skelvandi tekstirnar — ein gimsteinur av hesum seinna slagnum er » Min lille sol«, sum her er prentaður i feroyskari týðing — koma sangir um frið, um hvílingarsteinar á ferðini fram ímóti einum samfelag, sum gevur kvinnuni møguleika til at brúka ell síni íbygdu evn- ir. > Sang en sen efter- middag« er um tvey, sum hava ligið og elskað ein gerandisdag mitt á áljós- um degi (ein sær okkara framleiðsluheilavillu mor- alistar, hesar kapitalsins fingurpeiggjandi Haba- kukkar, hveppa seg av forargilsi —> tú mást ikki hvíla... og vakna upp, meðan fjøldirnar, «der aldri blir spurgt / om hvornår de vil stå op« tysa oman ímóti Nørreport eft- ir arbeidstid. Sangurin gandar fram tann bleika stórbýarseinnapartin, skýmingin og kvirran síga niður ímillum skotini, tú fært hug at teska. > Vi má ha' noget øl / noget dej- Tað vil so vera, at hann, sum dregur skutfestuna inn, hyggur fyri seinastu ferð at teimum, sum eftir standa, og sterkir av bjørtum vónum, men samstundis sekkladnir av sorgblidni, standa sangir- nir, har Trille vendir sær til tað farna ættarliðið, tey, sum lótu sær lynda, tey sum — hóast okkurt spjatt mótmæli — góð- tóku sjálva beinagrindina í samfelagnum. > Sang til vore forældre» , ein heilsan og ein uppgerð, hevur ein næstan håtidarligan dåm. Kærleikin til foreldrini, sum» dukkede nakken og adlød hver gang det blev krævet«, sum ikki hava gjørt annad til sakar, enn at teira meinaleysa heimsmynd er hopleyst afturútsigld av veruleik- anum um tað seinkapital- istiska hóttafallið, at teir- ra smákrevni, sómi og uppgávuhugur ikki duga, nú heimurin bregður sær í — Á 3 fe 2