leygardagur 13. januar 1979síða 11

Nr. 3 — 13. januar 1979 bangin fyri at vera komin ov seint. Men tað lætnar fyri henni, tá ið hon fær at vita, at henni nýtist ikki at hava nakran ampa, tí tey eru ikki komin so langt enn. >So hopi eg, at tað verður skjótt, tí eg skal til arbeiðis kl. 6«, sigur hon og setur seg. Flemming hevur rætt mær tekstheftið hjá sær til plátuna >Kartoffelfol- ket.« Jeg ved det ikke men jeg har hørt folk sige alle folk i verden er lige lige Jeg ved det ikke men hørte det i skolen alle folk går ens fra polen til polen Min lærer fortalte at hverken tro eller køn har noget at gøre med job og løn Jeg hørte også i skolens port at Gud er en dame og at gud er sort Kun et folk ved jeg er lidt til side kartoffelfolket — de hvide Eg fari inn i upptøku- rúmið. Í gongini hoyri eg Flemming, 14 ár rópini frá Connie. >Um- aftur fyri tiggjundu ferð! og lat tað nú verða sein- astu ferð! Tit vita væl, at tit kunnu syngja betri!« Hon suffar, hon er troytt, hevur arbeitt her í upptekurúminum síðan tíðliga um morgunin og hevur enn ikki fingið mat- artugguna, hóast tað er komið væl út á seinra- partin. Bernini smáflenna at henni. >Tað er sgu ikki nakað at flenna at!< rópar hon, men tey kenna á sær, at hon er í góðum lag, tí plátan er næstan liðug innspæld, og úrslitið hig- artil hevur ikki verið so vánaligt. »Hoyrid nú!< sigur hon eitt sindur strangliga. >Tað ber ikki til at syngja Sommer pá Landet suff- andi, sum tit vóru troytt eftir at hava verið í skúla ein heilan dag. Tit mugu vísa eitt sindur av lívs- gleði! — glað yvir at vera úti á landinum. Tit eru væl fer fyri at syngja betri, harðari og meira av- gjørt! Vit royna einaferð afturat — og so fáa tit sodavatn aftanå.« Hon blunkar til Bo — tad var ein funnin fressur við hasari sodavatnini! Hann ristur við høvdinum »Gud náði okkum fyri slíkum sålarfrødingum!« Og so umaftur fyri tiggjundu ferð: Sommer pá landet græsset er grønt Uh! hvor er det hele altså kønt! sommer i byen gården er tom nøgle om halsen bare nogen kom! »Vit voru tveir tåpu- lingar, sum tóku børnini ålvarsliga. Tey hava nu fingið ikki so lítið av sjálvsáliti. Tey vita, at tey kunnu nakað, at tey eru nakað... Vit hava eis- ini lagt til merkis, at tey nú innan heilt stutta tíð læra seg teir leiklutir, tey fáa í teimum ymisku sjón- leikunum. Tað er Bo, sum greiðir frá, seinri, tá vit sita heima hjá honum. „Fólk hava undrast, hvussu tað ber til, at vit hava fingið bernini at syngja. Tað er serliga sanglærararnir á teimum ymisku skúlunum, sum hava sett seg í samband við okkum. Men vit hava á ein ella annan hátt rakt eina kenslu, ein tørv, sum eftir ollum at doma hevur verið skúgvaður til viks. Sangirnir hjá okkum verða í dag nýttir heilt nógv sum tjakevni í skúl- um. Og tað er gleðiligt, soleiðis vilja vit eisini hava tað. Tað er eisini meira enn so komið fyri, at skúlar hava leikt ein- stakar av okkara leikum. < — Er tað misbrúk av bernunum? >Nei, avgjørt ikki!«, svarar Bo. »Alt tað, vit gera verður gjørt i sam- starv við foreldrunum at børnunum. Tá ið borgar- skapið reisur spurningin um misbrúk, so eru tað skitin álop. Fyri tað fyrsta fær ong- in nakran vinning av plát- unum. Bernini fáa onki fyri at syngja. Connie og eg fáa eina hampuliga samsýning fyri okkara ar- beiði — tí meginparturin av ti, vit gera, verður gjørt uttan fyri arbeidstid- ina í ungdómsfelagnum. Restin av peninginum fer á eina serstaka konto hjá «Vesterbros Ungdoms- gård«. Å hinari siduni kenna vit ju øll til, hvussu lærar- arnir royndu at banka „jesus-kærleikan< inn i okkum; hvussu sanglær- arin við peikipinninum hamraði í borðið, tí vit ikki nóg hart og nóg lívs- glað sungu eftir Grundt- vigsa >Lille Guds Barn«: Rev vi marken let det er gammel ret fuglen og den fattige skal ogsá være mæt dog hvor bender af hunger finder den lille fugle et fre 0, Gud ske lov! Ég veit ikki, hvussu nógv tey skilja av tí — ella hitt, tú veitst, at geva keisaranum tað, sum hann krevur ... Tað kann ikki skiljast! Okkara sangir eru hum- anistiskir og kritiskir — tað er tað, sum er avger- andi. Bernini koma frá ar- beiðaraklassanum. Nekur eisini frá ti lægra millum- lagnum. Vit hava stillað okkum á teirra síðu. Sangirnir eru tí ikki frem- mandir fyri teimum.« Borgaraskapið hevur — og tað kann ikki undra — frá byrjanini verið eftir børnunum við sínum longu fingrum, greiður Bo frá. Møguleikin til at kroysta nakrar krónur úr einstøkum av teimum er sanniliga har. Men tað hevur ikki eydnast tí hig- artil. Tað er ikki so langt síðan, at ein úr hasum harkaliðnum vildi hava tey at syngja á firmanum, tá fultrúarnir og skriv- stovukrakkarnir komu til arbeiðis, greiður Bo flenn- andi frá. »Men tað verður 4 Heidi, 14 ár sjálvandi ikki til nakað frá okkara síðu,< leggur hann afturat. >Bernini eru eisini greið yvir, at selja tey seg, so er eisini liðugt at spæla: »Hvor bor de rige...< Bo leggur »Kartoffel- folket« á. Dora elsker romaner med en skurk og en skat en sedsuppesag om kærlighed holder Dora vágen hver nat Dora elsker dáser med pudder og sminke i Dora hører fra andre modens sidste skrig Dora har altid drømmene med Dora valgte aldrig sin egen virkelighed Dora elsker at flyde i biffens bløde veløur når helten tager den forkerte tager Dora en tudetur Dora elsker at skride i by eller gå amok Dora er danmarksmester i drømme og damerock Dora har altid drømmene med Dora valgte aldrig sin egen virkelighed Dora kunne aldrig drømme om at pæle folk med vilje holdt hende tanketom VESTERBRO BORNINI (LP og MC) fæst i LM HANDLINUM TLF. 11220 »Vit eru greid yvir,« sigur Bo, » at tad liggur ein stor åbyrgd å okkum. Vit mugu kyta okkum meira, soleidis at vit fåa lyst umstødurnar hjá børnunum, kenslur og tankar teirra enn betur.« Jeg er ikke noget særligt jeg er bare mig nár de andre gár rundt og er sjove gár jeg min vej jeg fejler helt op í nakken og min næse er skæv og skrá jeg tror det kun er mig de andre kikker pá Bare det var mig der var andre jeg er træt af at være mig selv jeg gemmer mig bag facader og dremmer jeg er speciel jeg er ikke nogen heldig kartoffel jeg er som folk er flest jeg prøver at skjule de fejl som støder mest Alle de andre er noget og ser bedre ud Vit koma inn á ta nógv umtalaðu veitina, sum liggur millum ættarliðini. Bo heldur fyri, at tað fyrikemur honum at vera falskt at nevna ta mót- mælisbylgju, sum vaks fram seinast í 60'unum fyri ein >„ungdómsupp- reist, hóast nógv ung luttóku. Síða 11 Tað er í veruleikanum tvær mentanir í einum- hverjum klassasamfelag — mentanin hjá teimum, sum eiga framleiðslutólini og mentanin hjá teimum ognarleysu. Einhver mótmælis- bylgja, sum mennist, er í seinasta enda treytað av stríðnum millum samfel- agsklassarnar. Hvat >ungdómsupp- reistrinum« viðvíkur. so segði okkara Broby jú. at teir flestu av uppreistrar- ideologunum vóru á hans- ara aldri — og í ti sam- bandinum nevndi hann Ho Chi Minh og Mao Tse-tung.« Bo nevnir røduna hiå Mao Tse-tung um skald- skapin og listina, sum Mao helt í Yenan 1942 Hann endurgevur eisini tað, ið Mao segði um at fara út til fólkið, lurta eftir ti, samanfata tankarnar, og síðan aftur til fólkið við teimum. Frá fólkinum — til fólk- ið. Bo hevur í sínari roynd verið ógvuliga heppin, ikki minst tí, at fleiri av sangunum kunnu hoyrast á fleiri stigum eins og æv- intýrini hjá danska prole- tarinum H. C. Andersen. Og skulu vit meta eftir undirtekuni, sangirnir hja Bo og Connie higartil hava fingið, so er tað eyð- sýnt, at tey duga sin Mao