leygardagur 3. februar 1979síða 6

Síða 6 Nr. 9 — 3. februar 1979 S0Sialurin Utgevari: Fyritaksstjóri: Blaðstjóri: Blaðmenn: telf. 14720 . 11820 box 76, 3800 Torshavn Føroya Javnadarflokkur Tórfinn Smith Vilhelm Johannesen (åbyrgd) Høgni Djurhuus Jóhann Mortensen Jan Miiller Lysingar: Uppseting: Prent: ing. verður. sum áður í verður framdur. um degi. AT so fyri, bandsflokkinum FRÁ hesum stað hevur verið ført fram, at skipan um lønartrygd undir arbeiðsloysi sjálvsagt eigur at verða gjørd, men tó var meira umráðandi at skipa fyri, at einki arbeiðsloysi MEN Dimmalætting koyrir fram við sínum einsíðugu trúttanum um at Javnaðarflokkurin er ímóti at vit fáa arbeiðsloysistryggingarskipan tað sjálvt um javnaðarflokkurin enn virkisskrá síni skrásett, at arbeiðsloysisstudningur I POLITISKA arbeiðinum er tað nú einaferð so, at ikki ber til at fremja allar ætlanir ein setur sær eftir ein- javnaðarflokkurin fremst vil leggja alla orku í at tað frá samfelagsins leiðslu verður skipað at tað vera nóg nógv arbeiðspláss, so tørvurin fyri ar- beiðsloysisstuðli verður lítil og eing- in, er sjálvsagt eitt mál, sum javnað- arflokkurin hevur allrastørsta áhuga fyri og vil virka fyri av ollum alvi. MEN EITT vita vit, og tað er, at í politiska samarbeiðinum við sam- flokkurin ikki framt síni ynski og sína ætlan um arbeiðsloysisstuðul. Arne Thomsen Sosialurin Dimmalætting Arbeiðs- loysisstudul Í LONGRI tíð hevur Dimmalætting trúttað niður í lesarar sínar, at javn- aðarflokkurin er ímóti, at vit fáa skipan um lønarvissu um arbeiðs- loysi berst å og dågliga verdur høgt eftir javnadarflokkinum, ti hann ikki longu hevur syrgt fyri, at vit hava eina fullgilduga arbeiðsloysistrygg- og hevur fyrst og fekk javnaðar- FREKT AV ATLA Eg haldi tað vera frekt av Atla at insinuera, at Hr. Serensen situr og skrivar lesarabrev í arbeiðstíðini. T.e. frá kl. ca. 10 til 11.30 og frá kl. 14.30 til í sein- asta lagi kl. 16. Slík væl undirbygd og upplýsandi lesarabrev, sum D. J skrivar í Dimmalætting, kunnu metast sum sonn fólkaogn. Tá ið hugsað verður um, at hann situr í síni stuttu frítið og ger slíkt megnararbeiði, eigur hann at uppibera aðra tøkk. Heilsan frå frk. Sørensen EINA SVIMJIHØLL ELLA HUNDRAD IBUDIR? Tad sær ut, sum um by- rådid i Havn i hesum døg- um er vid at samtykkja at byggja eina svimjihøll — fyri eini 20—25 milj. kr., sigst. tjak og meiningar Vit gera lesarar okkara varugar vid, at treytin fyri at fåa lesarabrøv upptikin undir hesum teiginum er, at blað- stjórnin veit, hver hev- ur skrivað brevini. Um hesir pengar lánast, skal væl saktans dupult so nógv afturgjaldast av skattaborgarunum um kommunuskattin. Hugsa um, hvussu lítla ávirkan tú hevur á, hvar skatturin fer. Hugsa so serliga um kommunuskattin. Hann er á leið ein fimting av eini skattskyldugari innteku, sum kanska er hækkað við fjøruti prosentum, og har- vid fiktiv, hevur onki vid veruleikan at gera. Hesin skattur hevur slagsidu, so tað forslær. Hann er asos- ialur. Er tað so ikki for galið, at nakrir, sum allarhelst hava nokk eftir, tá skatt- urin er goldin, kunnu á- leggja øllum hinum byrð- una av einum prestigu- bygningi, sum tey sjálvi koma at nýta allarminst? Um tað veruliga er neyðugt at byggja svimji- holl, latið so tey, ið hava áhuga fyri tí, sjálvi gera hana. So kunnu tey sam- stundis freast um egið verk. Kanska kundi kom- munan hjálpt til við eki og byggibúning. Og sjálv- sagt skuldi tiltakið bygt uppá non-profit, ella uttan vinning. Hetta kann aldri fara at vera ein uppgáva hjá teimum, ið ikki fáa endar- nar at rekka saman og kanska onki hava at búgva í. Vælsignað býráð! Slepp hasum ætlanunum um at byggja svimjihell. Byggið heldur 100 íbúðir í staðin fyri, so bern okkara ikki gerast húsvill og enda sum heimleysir emigrant- ar. Ella tora tit kanska ikki at seta yvirskrivtina (Eina svimjihell ella hundrað i- búðir?) undir fólkaat- kveðu? Og hví? foreldur VIÐMERKING TIL UTVARPSSAMRØDU Havi hug at gera eina við- merking til útvarpstáttin „At eiga á sjukrahusi«, sum eg haldi var eitt gott prát við starvsfólk og barnakonur á Landssjúk- rahúsinum. Ég eri avgjørt hugað fyri, at pápar kunna vera við til føding- ina. Tær grundir fyri at nokta pápum at vera við, vóru hesar: 1. Landssjúkrahúsið hevur ov smá burðarrúm. 2. Smittuvandin. 3. Ymiskar jarðarmeður uttanifrå, sum hava ar- beidi á Landssjúkrahúsin- um, og tí kann ein steða sum henda taka seg upp: 3—4 jarðarmeður á gong- ini * 5—6 pápar. 4. Tað er ikki brúk fyri áskoðarum á Lands- sjúkrahúsinum. Eg havi sjálv átt á Landssjúkrahúsinum. Ad. 1. Hvussu rúmini eru at arbeiða í, kann eg ikki taka stødu til, tå eg ikki havi roynt tað. Men fyri mær tóktust tey ikki smá. At koma inn har at eiga, kendist tómt, kalt og óhugnaligt (maður min vildi gjarna verið við, men fekk ikki loyvi til tess). Ad. 2. Barnakonan, jarðarmóðurin koma utt- anifrå. Læknin, sum kanska skal hjålpa, hevur møgu- liga verið hjá einum smittuberandi sjúklingi beint áðrenn. Hví eru páp- arnir sterri smittuberarar enn hesi? Eg havi átt annað barnið á vanligum sjúkrahúsi í Danmark. Tað var náttúrligt, at páparnir vóru við til fød- ingina har (maður mín var eisini við). Tað vóru ym- iskar jarðarmeður uttani- frá. Eru teir føroysku påp- arnir skitnari teir donsku? Ad. 3. Tað við 3—4 jarðarmeðrum og 5—6 pápum á gongini í senn. Kann tað koma fyri, at fleiri konur eiga á somu burðarstovu í senn? (Mær vitandi eru tvær burðar- stovur á Landssjúkrahús- inum). Ad. 4. Maður min var ikki meiri áskoðari enn lækni og jarðarmóðir fyri mær, tá eg átti í Dan- mark. Hann fekk smáar uppgávur undir feðingini, sum hevdu alstóran týdn- ing fyri meg. Tær kenslur, sum fyri mær vóru til staðar, tá vit bæði vóru um fødingina, hevdu og hava so ómeta- ligan týdning. Tað varð eisini sagt av einari mammu í útvarpssamreð- uni, og í bløðunum hevur tað verið skrivað. So tað vil eg ikki koma meira inn enn á, men eg vil leggja stóran dent á tær felagskenslur, sum eru bæði hjá mamm- uni og pápanum aftaná, at alt er yvirstaðið. Teimum kann ikki greiðast frá í orðum, tær eiga at uppliv- ast. Tá eg átti á Lands- sjúkrahúsinum, sat maður min sum ein óviðkomandi uttanfyri, uttan at vita, hvussu til stóð. Tað var ólíka ríkari uppliving fyri okkum ta ferðina, vit bæði vóru saman um fødingina enn hesaferð, tá eg royndi at greiða honum frá stød- uni, tá hann seinri slapp inn á gongina at práta við meg — tá alt var yvir- staðið. Viðmerkjast skal, at starvsfólkið á Lands- sjúkrahúsinum hevur alla tøkk uppiborna fyri góða viðgerð, men álíkavæl tervaði nakað. S. VERJIÐ SKRIVI- OG TRUARFRÆLSID! Tað er ein óhugnaligur tendensur, ið hómast aft- an fyri esingina um bók- ina »Kammerat Jesus«. »Kammerat Jesus« er hvørki tann fyrsta, tann besta ella tann seinasta bókin á norðurlendskum máli, ið er kritisk til krist- indómin. Vit hava tibetur nógvar aðrar, bæði fakligar bøkur og fagrar bókmentir, bæði barna- og ungdómsbekur og bekur fyri vaksin. »Kammerat Jesus< hev- ur verið at fingið i bóka- handlum og békasøvnum i fleiri ár. Ein bók millum nógvar aðrar. Men ein dagin manglaði útvarpinum sensatións- tíðindi. So hví ikki koma við nekrum gomlum tíð- indum um meiningina hjá einum íslendskum bispi um eina bók, sum skuldi koma út á føroyskum. Dagblaðið er altíð til reiðar, tá tað ræður um sensatiónir. Í hesum máli bar enntá til at flætta eitt sindur av anti-kommun- ismu uppí, so teir vóru skjótir at finna tær stóru typurnar fram. Og so var øsingin her. Sum altid, tå religion er uppii. Blødini fyllast við les- arabrevum frá fólki, ið ikki hevur lisið »Kamme- rat Jesus<, men tey vilja kortini hava hana for- bodna. Vit liva í einum landi við trúar- og skrivifrælsi. Men dugir fólkið í hesum landi at virðismeta hesi demokratisku rættindi? Nei, tverturímóti. Í hesum døgum verða savn- aðar undirskrivtir við á- heitan á legtingið um at avtaka trúar- og skrivi- frælsið og innføra religiøst - diktatur. Lesarabrævskrivari mælir til békabål. Og tað mest óhugna- liga: tingmenn úr øllum flokkum, sum uppundir hvørt val lova demokrat- inum vid føgrum orðum, teir seta i ramasta ålvara nevnd at fyrireika polit- iskan censur! Politiskur censurur og bókabál. Er hetta ikki ein álvarsom ávaring? Tað er skakandi, at tid- indini um, at ein lítil bók, sum hevur fingist í nógv ár, skal týðast til fer- oyskt, kunnu loysa upp fyri slíkari esing. Og óhugnaligt er at hugsa sær framtíðina hjá demokratisku rættindum Framhald á síðu 12