leygardagur 28. juli 1979síða 7

Nr. 58 — 28. juli 1979 úrslitið hevði verið ørdv um samanstoytur ikki hevði verið. Umróður hóvaði ikki ellum, og bleiv tí ynsktur bæði „niður og norður-. Men tann 23. juli, akkurát ein mánað aftaná, staðfestir dómsneyndin avgerð hevuðs- dómarans — ta avgerð, sum varð tikin í tráð við grein 17 í kappingarreglunum. Á Vestanstevnu í Sanda- vági tann 8. juli 1979 kostaði samanstoyturin millum Vág- bingin, Nólsoyingin og Suð- uroyingin, Vágbinginum FM- heitið og eina plasering í Vestanstevnuróðrinum, tí Vágbingur, sum framman- undan lá nr. 1 í FM-kapp- ingini, kom ongantíð á mál. Um Vágbingur bert hevði fingið 3 stig, hevði tað verið nokk til, at hann framvegis kundi verið í kappingini um FM-heitið. Hevuðsdómarin á Vestan- stevnu kendi óivað eitt sind- ur til grein 17, men tordi ikki, við vælsignilsi frá ÍSF (róð- rardeildini), at døma umróð- ur, tí hann visti, hussu tápu- liga róðrardeildin bar seg at viðvíkjandi umróðrinum á Jóanseku. Tá tað gekk upp fyri okk- um, sum róðu við Vágbing- inum, hvat veruliga stóð upp á spæl, nevniliga FM-heitið, hildu vit at einasta rætta var at senda kæru til róðrardeild ÍSF, og har greiða frá, hvussu óregluliga farið varð fram í róðrinum í Sandavági. Men tað var sum at „sletta vatn á gås« at biðja róðrar- deildina viðgera kæruna, tí samvitska teirra var jú so kolasvert aftaná »komedi- una< við 8-mannafarsróðrin- um. Róðrardeildin sendir kæruna beinleiðis til dóms- nevndina, har hon blívur liggjandi í meira enn tvær vikur, tí démsnevndarlimir- nir eru uttanlands í summar- feriu. Tann 23. juli kemur so úr- skurður frá dómsnevndini, og hann ljóðar upp á, at í 8- mannafarsróðrinum á Jóan- søku skal grein 17 verða fylgd, meðan sama grein ikki er galdandi fyri 10-manna- farsróðurin á Vestanstevnu. Um henda dóm kann ikki sig- ast annað enn, at hann er sosialyrin | Síða 7 bæði sjálvmótsigandi og blá oygdur Hevuðsorsekin til saman- stoytin á Vestanstevnu var jú. sum vit eisini visa á í kæruni, onki uttan kleyvar- skapur hevuðsdómaranna, við tað at teir góðtaka róðrar- ekið, uttan at kanna eftir, um alt er í lagi Démsnevndin staðfestir róðurin á Vestanstevnu við teirri grundgeving, at tað stendur í grein 8 stk. 3 í „Reglum fyri dómsnevndir innan ÍSF og viðgerð av kærum“, at démsnevndin kann ikki broyta avgerð dóm- arans í góðkenning av um- steðunum. Men tað legnasta av ellum er, at grein 17 í kappingar- reglunum ikki verður nevnd við einum einasta orði í úr- skurði dómsnevndarinnar frá 10-mannafarsróðrinum á Vestanstevnu, meðan dóms- nevndin tekur og staðfestur 8-mannafarsróðurin á Jóan- seku út frá somu grein 17 um samanstoyt, sama dag, á sama fundi, somu tíð og á sama stað. — Maka til sjálv- mótsegn man neyvan fyrr vera sæð í Feroya ítróttar- segu. — Alt tað lógloysi, sum vit annars eisini vístu á í kæruni, verður heldur ikki tikið upp á tunguna í úr- skurðinum. Tann ólógligi róðurin á Vestanstevnu í Sandavági tann 8. juli og úrskurðurin hjá dómsnevndini tann 23. juli, hava sostatt forkomið ólavsekuróðrinum og møgu- liga FM-heitum hjá einum 10- mannafari, einum gentubáti, tveimum dreingjabátum og tveimum gomlum 6-manna- ferum úr Vágs Kappróðrar- felag. Slíkt má í orðsins sanna týdningi verða kallað NIÐURBRÓTANDI og OYÐILEGGJANDI fyri fer- oyskan ítrótt. Tað, at luttaka í kapp- róðrinum í summar og kappast við sonnum ítróttar- anda, hevur dámt okkum sera væl. Men tá ið órættur og svik skulu koma upp í leik- in, kunnu vit, hvussu fegnir vit enn vilja, tíverri ikki vera við longur. Vágur hin 24. juli 1979 Manningin á Vágbingi Kunngerð um ferðslu á Olavsøku Olavsøkuaftan og Olavsøkudag í tíðini frá kl. 14.00 til næsta morgun kl. 08.00 verður ikki loyvt at koyra eftir ella parkera akfer á Niels Finsens- getu frá Vaglinum til AUTO. Í somu tíð verður ikki loyvt at parkera akfer í Kongagetu og Bryggjubakka. Í hesum tíðarbili er tað bert loyvt at koyra tverturum Niels Finsensgetu við vegamótið Bekjarabrekka/Niels Winthers geta og eftir Kongagetu báðar vegir, meðan Mylnugeta og Sverrisgeta millum Tórsgetu og Tinghúsvegin verða stongdar fyri allari ferðslu. Olavsøkuaftan meðan kappróður fer fram i tíðarbilinum kl. 15.00 til kl. 18.00 verður eystara bryggja frá Kongabrúnni til J. Broncksgetu stongd fyri allari ferðslu. FØROYA LANDFUTI, hin 24. juli 1979 M. Nepper-Christensen LOYNIHELLID eftir J. M. Neale Røddir i oydimørkini 3. PARTUR Framhald Markus Tebonius, landshøvdingin i Egyptalandi, er ein hjartagóður maður, sum hevur ferðast vida. Hann ferðaðist einaferð við einum kamelfylgi saman við hundrað fráskilagóðum rómverskum hermonnum hinumegin Nilánna til býin Berenike. Hetta var ímóti kveldi. Ferðalagið kom just fram við einum møl- heyggi, tá ið teir hoyrdu reddina. Tað ljóðaði sum onkur — heldur óskilliga — rópti á landshevdingan. Hann steðgaði fylginum beinanvegin. — Bíðið! Eg komi beinanvegin aftur! Eg má bara vita, hver ið rópar á meg her í oyðimerkini, rópti hann og læði við! — Teir staðkendu menninir, sum vóru við í ferða- lanum gjørdust álvarsamir. Far ikki hagar! søgdu teir við hann. Far endiliga ikki hagar! Og so segdu teir honum frá trellum og fjalla-andum í oyðimerkini. — Men Markus var ikki tann maður, at hann læt sær siga. Hann reið ein umveg runt um heyggin og ætlaði sær at koma framá aftur fylgið hinumegin. — Tá ið hann var komin runt heyggin, sá hann ongan! Hann risti við hevdinum og undraðist, at hann, sum rópti, kundi hverva so brádliga. Tá hoyrdi hann aftur sama rópið hinumegin frá. Hann rann straks yvir hagar og leitaði væl allastaðni, men fann onki. So gavst hann at leita og reið yvir móti fylginum, men tá hoyrdi hann knappliga røddina aftan fyri seg. Hann vendi beinanvegin og fór aftur at leita. Men alt til einkis. Nú sá hann ræðslusligin, at dagslýsið var næstan svunnið burtur, sólin var sett. Hann rópti og kallaði, men ongin hoyrdi hann. Við neyð og deyð eydnaðist honum at finna kamelslóðina aftur, og ikki fyrr enn langt var liðið út á náttina fekk hann fylgi sitt aftur. Tá høvdu hermenninir leitað leingi eftir honum.« Difilus tagdi. »Soleidis kundi eisini gingist fadir tykkara,« segði hann seinni. »Markus Trebonius slapp væl. Men hvert ár finna teir rovini av ferða- monnum, sum vilstir eru burtur av leiðini. — Hver veit, hvussu nógvir av teimum eru vilstir, tí at teir eru farnir at leita eftir hasari røddini!« Hvussu so Jóhannes og Filippus royndu at lurta — so hoyrdu teir ikki reddina aftur. Difilus tagdi eisini. Teir fingu ikki meir burtur úr honum. Øllum, teir spurdu, svaraði hann burturvið. Tað var, sum helt hann seg longu hava sagt dreingj- unum ov nógv. Nú var månin afturundirfarin. Dreingirnir, sum mest vóru vanir at sita á hestbaki, høvdu ilt í ollum liðum av ti stødugu rugganini hjá kamelunum. Men teir kundu ikki steðga á enn. Endiliga! — Vinstrumegin getuna sást ein trølsligur skuggi. Tá id ið fylgið nærkaðist honum, sóu tey eini stór, fýrkantaði, heg hús. „So eru vit framkomin, harri!< rópti trælurin. Flóttafólkini riðu yvir til ein hegan garð. Difilus, sum tyktist vera kunnigur her, snaraði straks kameli sínum til høgru og fann eitt lið á garðinum har, so tey sluppu inn í sjálvi húsini. — Tey máttu vekja Cyrillu, hóast hon — í svevni — stóð fast uppá tað, at hon var klårvakin! — Tá ið kriaturini vóru farin aftur á føtur, vórðu tey eitt og eitt leidd gjøgnum liðið inn í túnið framman fyri húsini. Ríðingin hevði verið long, so nú var gott at fáa fast undir feti aftur. »Lat okkum nú fyrst vita, um tað yvirhøvur ber til at vera í hesum húsunum, < segði Basilius. Jørd á Skålatoftum Triggir gyllin til sølu, um nóg høgt bod fæst. Telefon 55460 Difilus festi i ein av teimum kyndlunum, tey høvdu havt vid. Nøkur ússalig rúm vóru í húsunum. Eisini túnið lá alt í órekt. »Vinstrumegin, har yviri, man vera ein trappa. ti í erva er eitt rúm, sum er nekunlunda í standi!< rópti Difilus. Móðurin bað geva sær ein kyndil afturat. »Ansid eftir tykkum, her kunna vera eiturormar!< „Jóhannes, Filippus og Difilus kunna fáa vidførid av kamelunum og ambæta teimum. Mamma, Cyrilla og eg gera til at leggja okkum her inni. — Soleiðis er skjótast at gera!< segði Basilius. Móðurin fann skjótt á trappurnar. Tey kannaðu gjølla eftir, at ongir eiturormar vóru. Imedan fór Basilius oman trappurnar við einum kyndli. Hann trilvaði seg fram fet fyri fet. Trappurnar vóru sera vånaligar, so hann mátti vera varin, at hann ikki datt. Hann slapp oman. Ein long, smel gongd gekk beint tvertur undir ellum húsunum. Hon var í hampiligum standi. Vinstru megin gongina lógu tvey hálv-rúm, sum ikki vóru so illa farin sum alt hitt í húsunum. Basilius lýsti í hvønn krók. — Hetta var eitt frålikt hvildarstað. „Komið tit bara niður higar! — Men verið varin! Trappurnar eru so vánaligar! — Takið rekkjuváð- irnar við tykkum!< Letu seinni vóru øll til reiðar at leggja seg. Móðirin og Cyrilla lógu í tí handasta rúm- inum. Jóhannes og Filippus saman við faðirinum í tí fremra. Difilus hevði ballað eina rekkjuváð um seg og hevði sett seg úti hjá kamelunum. Hann tók ta fyrstu vaktina. Tveir tímar seinni skuldi Basilius loysa hann av. . Jóhannes var ikki meir enn sovnaður, nú kennir hann, at okkurt nemur varisliga við andlit hansara. Hann var klárvakin alt í einum. Hann hoyrdi eitt hvæsa spakuliga — og leit seg íkring. Tvey små grøn eygu skygdu tætt við andlitið á honum. Jóhannes hvakk við og leyp upp- „Filippus! Pápi!< Alt sum hann um kveldið hevði hoyrt um undarligar reddir í oyðimerkini mól í hevdinum á honum. Hvat mundi hatta vera...? »Påpi! — Filippus!< »Hvat bagir tær, drongur?« Faðirin stóð longu undir liðini á honum — men sjónin, hann hevði sæð, var burtur. „Hvat mundi hatta vera?< „Eitt — dýr — eitt spekilsi!< stamaði drongurin. »Sovordid tvætl!< segði faðir hansara. „Jú, tað var tað! Okkurt nart við andlitið á mær. So froysti tað, og tvey stingandi grøn eygu stardu at mær.« »Tu manst hava droymt, góði!< „Nei, pápi, tað er púra vist! — Tað man hava sloppið sær út gjøgnum hasa gongina har.« Difilus hevði hoyrt rópini og kom rennandi. Tá ið hann fekk at vita, hvat ið var, helt hann, at beinast var at kanna eftir, hvat tað mundi vera. Varisliga trilvaði hann seg oman gjegnum gongina. Hon gjørdist alsamt smalari. »Hatta hjålpir onki. — So leingi sum vit ikki vita, hvat ið tað var, er tað vandamikið at leita i myrkr- inum.« — Hann hugsaði seg um eina letu, so helt hann fyri: >Tað beinasta man vera, at vit laða upp fyri gongina.« Men tað var ikki bara sum at siga tað. Ti gongin var nokk so við. og tey høvdu ikki tilfar til tað. „Tað var uppaftur betri at byrgja fyri hurðina inn higar«, helt Basilius. Tað var skjótt gjørt. Hóast hvekkin so sovnaðu øll skjótt aftur. Ferðin hevði verið mødsom. (Framhald)