leygardagur 29. september 1979síða 9

Nr. 75 — 29. september 1979 VILGERA EIN PUNG 77 Ty SKALT BRÚKA : SKINN (KANSKA RV EINUM GOMLUM SK6GVI), NÁL , SAKS, BAND IKNHPP OG HRMARAR RÍ GERB HOL VIÐ. et kLiPP SKINNIÐ TL. oe Q BOYGG HAR ,SUM TAÐ KAL BOYGGJAST B<-mar , . Q SEYMA EIN KNAPP Á, ELLA SET EIN TRYKKNBPP 9 ELLA TiLikT Á. ” EITT LANGT BAND ELLA PN L” SKER TÆR EINA SKINN-ÁL. > o (Q) SEYMA VIÐ HESUM KANTÍN o o Á PUNGINUM (ANSR EFIR o 9 AI BANDIÐ ER SO LANGT, o 0 AT TO FÆRI TAÐ N/DUR UM 9 hove Tú EINRSKINNKANST TO VÆL BRUKA TJUKT Toy ELLA FILT. LOYNIHELLIÐ Pambo Meðan offurhátíðarhaldið er farið fram í Ombi, hava Basilius og húski hansara verið í einari gamlari borg í oyðimerkini. Tey eru á veg til ein gróðrarblett, har tey halda, at tað man bera til at krógva seg. „Vit kunnu ikki halda fram ferðina fyrr enn eina- ferð seinnapartin, tí haldi eg, at vit skulu fara at hyggja at landslagnum her um leidir«, segði Difilius. „Hver veit, um ikki onnur fólk kunnu vera her nær- indis eisini. Tað sigst, at her eru nógvir ránsmenn um vegir. Og til tess at eingin skal koma óvart á okk- um, so haldi eg, at vit skulu fara at hyggja okkum um«. „Ja, tað eru helst hyggjuråd«, helt Basilius vid honum, »tå og Jóhannus kunnu fara beinan vegin«. Jóhannus tók boga sín og hylki við orvum og fór tann vegin, sum Niláin var. Difilius fór hin vegin. Báðir skuldu so ganga í ein runding uttan um borgina. „Verðið nú ikki ov leingi burtur!« rópti maðurin aftan á teimum. Jóhannes hevði gingið útvið ein tíma, tá ið hann fór at kenna á landslagnum, at hann nærkaðist Nilánni. Í fyrstuni var lítið til av grasi, men tess longur hann gekk, tess grønari og síðari gjørdist grasið. Hann legði leiðina longur til hegru. So við og við kendist jørdin nú harðari undir fótunum. Nærri við ánna sóust hegir, berir klettar. Bert onkustaðni vaks ein pálmi, eitt sypristræ ella ein tornrunnur. Jóhannes gekk ein hálvan tíma afturat við somu kós, ætlaði síðani at snara til høgru einaferð afturat og leita sær aftur til borgina. Júst tá rakti hann við ein stóran klett, sum lá eitt sindur fyri seg sjálvan. Har kundi verið eitt rúmligt helli inni undir honum. »Eg má fara at vita, um har veruliga er eitt helli«, hugsadi Johannes. Hvat var hatta — hoyrdi hann ikki mannamál! Jóhannes tveitti seg skerflatan á jørdina. Hann mintist beinanvegin alt, sum hent var um náttina. Tað ljóðaði sum var tað ein, ið messaði. Tað líktist í hvussu er meira sangi enn talu. Hevði hann ikki hoyrt slíkt fyrr onkunstaðni? — Jóhannes skilti so mikið, at hann hoyrdi, at maðurin sang á koptiskum máli. Knappliga visti hann, hvar hann hevði hoyrt tað fyrr! Kvikliga leyp hann á fetur og fór yvir til klettin. Einaferð hevði ein koptiskur einabúgvi verið við til gudstænastur í Ombi, hann var lærusveinur hjá tí — - ÉT Síða 9 Send loysnina til Sosialin, box 76, Tórshavn. Merk brævbjálvan »Barnasidan«. Um vit fáa loysnina innan komandi leygardag, verður tú við í lutakastinum um ein virðislen. 6. partur gitna Antoniusi. Tá ið tann maðurin helt bøn, hevdi tað ljóðað nakað sum hetta, hann her hoyrdi. Tá ið Jóhannes nærkaðist, sá hann eitt helli. Fyri hellismunnanum stóð ein stórur pálmi. Ein lítil á fossaði út úr hellinum oman brekkuna. Tætt við ánna, nøkur fá fet frå hellismunnanum, lá ein gamal maður á knæ og bað hart. Varisliga fór Jóhannes nærri. Hann vildi ikki órógva mannin, meðan hann bað. Men einabúgvin hevði longu ansað eftir honum. Hann gavst við benini, reistist og fór ímóti Jóhannesi. Hár hansara og tað síða skeggið vóru snjóhvít, andlitið var reyð- dæmt og frískligt. Hann var ílatin seyðaskinn og styðjaði seg fram á ein tjúkkan stav. Hóast hann var heilt gamal, var hann lættur á fótum. »Harrin veri vid tær, sonur mín!< segði hann og leit at Jóhannesi. »Ert tú vilstur? Ella — hevur tú leitað eftir mær?« »Nei«, svaraði Jóhannes. >Ég eri komin higar av tilvild«. »Av tilvild?« »Ja, vit noyddust at ryma, ti keisarin hevur givid bod um eina nýggja atsókn móti teim kristnu. Vit halda til har yviri í tí gomlu borgini!< „Hvat sigur tú? — Er ein nýggj atsókn byrjað? Jóhannes greiddi nú tí gamla frá ellum, sum hann visti. Hann segði honum, at tey ætlaðu at leita sær skjól í gróðrarblettinum ella har umleiðir. „So, so«, segði einabúgvin. >Ein nýggj atsókn er byrjað!< — Eina letu stóð hann og stardi fram fyri seg, so læt í honum: >So má eg fara aftur til býin. — Harrin veiti teimum styrk, sum verða plágað av Sátan, at tey megu standa fest á royndarstund!« So hugdi hann upp á Jóhannes: >Tað verður torfert hjá tykkum at krógva tykkum í gróðrarblettinum. Meginparturin av fólkinum har eru skurðgudadýrk- arar. Hava tey frætt um boðini frá keisaranum, fara tey helst at geva tykkum upp til landshevdingans, um tey fáa snevilin av, at tit eru kristin«. Einabúgvin hugsaði seg um eina løtu. — >Ég skal siga tær, hvat tit skulu gera: Í Zericah, soleiðis eitur hin bygdin í gróðrarblettinum, býr ein kurvamakari. Hann eitur Pambo — minst væl til tað navnið. — Pambo hevur verið kristin í nógv ár, hann er skila- góður, veit um alt og er so kunnugur her um leiðir sum eingin annar. Sig honum, at tú hevur tosað við Euthymius í hellinum — so vil hann hjálpa tykkum, | ES EDER BOOT | 8 | SOSIRLURIN | BOx 76 lutur skal vera 7 puntar, og har skal vera eitt djór í hverjum luti. Hetta er ein fyrkantur vid 49 puntum. Kanst tu byta hann sund ri 7 l tir — ver | v ] > eftir J. M. Neale og betri hjálp fáa tit ikki nakrastaðni!< Jóhannes takkaði honum so mangar ferðir. >Men ein ivaspurningur er enn«, segði hann so, »man hesin Pambo fara at trúgva mær, tá ið eg sigi, at tygum hava sent meg, faðir?“ „Ja, tú sigur nakad«, svaraði hin gamli. >Nú á døgum megu fólk vera mistrúgvin. Men um tú sigur við Pambo: Tá ið Euthymius doypti teg, beyð hann tær at grava allar gudamyndirnar niður í hornið í urtagarðinum undir fikutrænum! — Tá man hann trúgva tær, tí hatta veit eingin uttan eg og hann«. Jóhannes takkaði uppaftur. >Kann eg siga fyri pápa, at eg havi hitt teg her, háttvirdi faðir? Hann hevði verið fegin um at talað við tygum og fingið góð ráð!“ „Nei, sonur míns, segði Euthymius og brosaði. „Mær dámar best at vera einsamallur. Eg leggi einki í at fáa vitjan. Hevði tú ikki komið óvart á meg, hevði tú ikki sloppið at hitt meg. Eg fái latið hellið mitt væl aftur, um tað gerst neydugt«. Hann peikaði á lekin, ið rann út úr hellinum. >Men eg hugsi, at Harrin sjálvur man hava sent teg higar, Hann leiðir okkum øll og Hann fer ikki skeivur«. Jóhannes fall á knæ og bað hin gamla signa seg. Euthymius legði hendurnar á hann og bað eina ben. „Kvika tær so burtur, sonur mín!< Foreldur tíni munnu bíða eftir tær. Men eg sigi tær uppaftur: send ongan higar til mín! Vilja tit mær nakað, sigið tað so við Pambo. Hann ber mær mat hverja viku, og hann skal eisini bera tykkum boð frá mær«. Euthymius nikkað ímóti Jóhannesi, vendi sær á og gekk inn í hellið, og Jóhannes skundaði sær aftur til borgina. Har vóru tey longu bangin um hann, ti hann heyði verið so leingi burtur. Hann mátti greiða ógvuliga gjølla frá sínum fundi við einabúgvan. >Tað lætnadi um hjartað hjá mær«, segði Basilius, tá ið Jóhannes var liðugur at siga frá ellum. >Ég havi verið so í døpurhuga um, hvat vit skuldu gera í gróðrarblettinum. Víst er Difilus nokk so kunnugur har um vegir, men tað hevði ikki verið nóg mikið. — Um einabúgvin hevur rætt — ja bern, so nýtist okkum ikki longur at stúra!< So vóru tey aftur á ferð gjøgnum oyðimerkina. Ein tíma fyri og annan eftir. Sólin setti. So kom mánin undan og sendi sínar bleiku geislar oman yvir alt Vindurin vaks. Ferðalagið helt leiðina fram. Móð og útlúgvaði steðgaðu tey aftur út ímóti morgni. Skundisliga riggaðu tey sær tvey tjeld av rekkjuváðum. Kamelarnir fingu at drekka úr leður- sekkjunum, og skjótt lógu øll í fasta svøvni. Meðan sólin spakuliga reis undan sjónarringinum. 7"