leygardagur 20. oktober 1979síða 22

Stríðið var hart mótsteðan stór — ikki góvust vit Aftur eitt fólkatingsval í úrtíð. Til tey 2 seinastu fólka- tingsvalini mannaði Fer- oya Javnaðarflokkur átta- mannafar, og fingu vit góðan fong; hesa ferð verður tað tíggjumanna- far, sum í dag kemur inn á hvenn fjørd og hverja vík í landi okkara, og ynskir manningin at geva hverj- um heimi av ferningi okk- ara. Ein ferningur savnað- ur saman í meira enn 50 ár — savnaður saman av monnum og kvinnum, sum hava lagt alla orku og megi í at gera ferningin ríkan og góðan fyri fólk okkara. Og at hetta eydn- aðist, ber gerandislív okk- ara í dag prógv um. Flokkur okkara sá dagsins ljós í einum landi við ongum sosialum ábót- um, so at siga ongum út- búgvingarmeguleikum, fáum arbeiðsmeguleikum, sambandið millum bygdir var sjóvegis ella til gongu, bert fyri at taka nekur dømi. Alt hetta setti Javn- aðarflokkurin sær fyri at broyta. Ofta var stríðið hart, tí mótsteðan var stór, men vit góvust ikki. Vit eru jú flokkurin, sum altíð hevur havt og hevur í huga, at mál eru ikki bert pappír, men afturfyri hvert mál eru menniskju og sostatt eru øll mál týdningarmikil, tað verið seg stór ella smá. Og í dag hava vit eitt vælútbygt samfelag. Væl- útbygt á so at siga øllum økjum, sosialt, vinnuliga, tjóðskaparliga og ment- unarliga. Men tidin stendur ikki i stað, tverturímóti, alt broytist við rúkandi ferð. Hesar broytingar koma so við og við innan alt sam- felagsmynstrið. Tær raka eitt hjólið nú og annað tá. Hetta hava vit longu upp- livað, serliga hvat viðvík- ur stersta hjólinum: fiski- vinnuni. Hjá hesi vinnu sær út at gerast trengri og trengri, so enn fleiri nýggjar leiðir verða at finna og ganga. Vit liva í eini tíð, har ongin kann steingja seg inni og hava nóg mikið í sær sjálvum. Allur heim- urin kemur hverjum eðr- um við sum ongantíð fyrr, og tí hava viðurskiftini við aðrar tjóðir ovurhonds stóran týdning. Vit eru fá- ment og er tað ógjerligt hjá okkum at hava sendi- menn í ellum londum. Kanska kundi hetta verið hjálpt við einum slíkum stovni í Keyp- mannahavn, men hann vildi neyvan rokkið langt. Harafturímóti vilja um boð okkara í fólkatingin- um vera á staðnum, har tingingarnar fara fram og avgerðirnar verða tiknar og eisini lættari kunnu teir koma í samband við sendimenn aðrastaðni frá. Eitt hevur eisini nógv at siga, at fólk hiðani eru við til samráðingarnar. Eisini megu vit ikki gloyma at vit, ið eru uttan fyri EF, velja umboð til eitt land, ið er innanfyri. Av øllum hesum sæst, at tað hevur stóran týdn- ing, hverji umboð vit fáa á danating. Tað megu vera umboð, sum kunnu tala Feroya sek, tala soleiðis, at danir lurta og handla. Her hevur flokkur okk- ara verið heppin við teim- um monnum vit hava havt og hava. Altíð eldhugaðir fyri málum okkara, altíð til reiðar við góðum frá- greiðingum og upplýsing- um til donsku fólkatings- limirnar, og altíð í neyvum samarbeiði og samstarvi vid flokk okkara her å landi. Ongantíð sum i dag hava størri krøv verið sett til okkara egnu fólka- tingsumboð, ongantíð sum í dag hevur samstarv- ið við onnur lond haft so stóran týdning, nettupp tí vit eru eitt fåment fólk. Jona Henriksen 18 ára valrættur — ein sjálvfylgja Tá mær varð settur hesin spurningur, hverja stødu eg hevði til 18 ára valrætt, var svarið sjálv- andi eitt ja. Ein tjóð við ungum veljarum, veljarum, sum hava rætt at gera skyld- ur sínar, rætt at taka lut í samfelagsligum viður- skiftum, tað er ein sterk tjóð. Mín vón er, at tey ungu, sum nú til hetta valið fáa henda megu- leika, veruliga fara at brúka hendan rætt og samstundis skyldu sína. Eg eri í veruleikanum av tí áskoðan, at tað skuldi verið valskylda, tí tað vísur seg oftani aftaná hvert val, at stersti flokkur sat heima — gjerdi ikki skyldu sína. Ungi veljari, ver tú ikki limur av hesum bólki. Um tey ungu veruliga ynskja at fáa ávirkan, ynskja at vera við at forma samfelag okkara, so skulu tit gera skyldu tykkara. Og eg eri sannferdur um tað, at hetta valið fer at vísa, at tann feroyski ungdómurin er búgvin til steðutakan í dagsins avgerandi avbjóðing. Rættin til at forma sam- felagið og skyldurnar sum fylgja við valrætti. Tann feroyski ungdómurin er ein sunn- ur ungdómur, sum sjálvur skal hava meguleikan at forma lagnu sína. Forma framtíðina hjá landið okkara. Tí eitt avgjert ja til 18 ára valrætt. Sverre Midjord Við hesari yvirskrift hevur Páll Vang, fólka- tingsvalevni hjá fólka- flokkinum, eina grein í Dagblaðnum 17. oktober 1979. Sjálvur hevði eg ikki ætlað at nerta við býarpolitikk, men tað- at Páll og harvið fólkaflokkurin vil hava, at fólkatingsvalið skal vera ein vurdering, ein meting av arbeiði mínum í býráðnum. Til hetta fari eg at siga, at eg eri ikki bangin fyri einari slíkari meting, eini slíkari avbjóðing. Páll Vang sigur: — Eitt skeiði er runnið, hverja meting hevur veljarin í dag av arbeið- num hjá flokkinum í fólkatinginum í legtinginum og í býráð- num. Onkur vil kanska halda, at hetta kann ikki blandast, tí ekini eru so ymisk. Men, heldur Páll fram: — Sosialistiskur poli- tikkur, er sosialistiskur politikkur, uttan mun til hvar hann verður ferdur. Og rætt er hetta, tíbetur. Tann politikkur, sum ferdur hevur Æerið og framhaldandi vil blíva førdur so leingi eg havi meirlutað, hevur fert við í fólkatingsvalið 1979 Bygdarfólk — TVORÁFÓLK! sær framburð og trivnað. Hann hevur fert við sær, at býur okkara í dag hevur eitt gott steði til framhaldandi útbygg- jan. Tann vinnuliga útbyggjanin er komin langt áleiðis, og fyrsta dagin verður flakavirkið, sum er grundstuðulin undir trivnaði okkara útbygt. Á tí ítróttarliga, sum altíð hevur havt og fram- vegis vil hava mín stóra áhuga og á tí mentunar- liga, er nú byrjað. Itréttarhøllin og skúlin i Trongisvågi er byrjað. Ein orsek til, at tað hevur tikið so langa tíð, er hon, at tey vinnuligu tiltekini eru sett fremst, men nú kunnu vit halda fram. Hetta veitst tú, Páll — hetta veit bygdarfólk okkara. Eg havi mangar ferðir fingið at vita frá mínum bygdarfólki, at tey vilja velja meg, og við tað, at tú Páll, beinleiðis vil hava at fólkatingsvalið skal vera ein meting til tað komandi býráðsval- ið, sum vera skal um eitt ár. Um bygdarfólk okkara eru negd við mína leiðslu í býráð- num? Hetta er ein spurn- ingur, sum Páll Vang setur fram til íbúgvarnar í Tveroyrar kommunu. Eg fari at lata hetta ganga víðari og fari at biðja tveráfólk við valið tann 23. oktober, vísa mær — við persónliga at atkveða — um tit eru nøgd ella misnegd við stýring míni av Tveroyri. Tað er rætt, sum Páll Vang sigur — eitt ár er til kommunuvalið, og úr- slitið av valinum 23. oktober verður avger- andi fyri framhaldandi býráðsarbeiði mínum. Sverri Midjord Sambandsflokkurin setur menniskju í bás eftir virði Viðmerking til oddagrein í Dimmalætting 18. okt.: Oddagreinin í Dimma- lætting hósdagin 18. okt. viðger fólkatings- valið og úrslitið av tí, og har verður sagt, at eitt er heilt greitt, og tað er, at javnaðarfl. missir sín mann, tí Feroya javnfl. hevur sett saman val- evnislistan uttan nakran veruliga toppmann. Nú havi eg fylgt eitt sindur við í politikki, og tað sum eg havi lagt merki til, er tað at javnaðarfl. hevur skyldu í síni stevnu, at øll menniskju hava sama virði, og tí kann eg ikki hugsa mær annað enn, at øll 10 valevni javnaðar- floksins eru toppmenn. Mær tykir, at henda oddagreinin avdúkar ein óhugnaligan veru- leika við sambandsflokk- inum, sum verður fram- borin nú upp undir fólka- tingsvalið, tann veru- leika at í sambandsval- evnini verða sett í bás eftir virði, og tað er bara eitt valevni, sum kann roknast millum »topp- menn«, øll hini eru bara ífylla. Eg havi sum sam- bandsmaður ikki verið sert forargaður ta seinastu tíðina yvir tann mátan, sum Dimmalætt- ing hevur nýtt til at inn- føra »personsdyrkan« av einum persóni í sam- bandsflokkinum, men hetta kann eg ikki góð- taka longur; tí vendi eg sambaridsflokkinum bakið og velji javnaðar- flokkin hesa ferð. Fiskimaður