leygardagur 3. november 1979síða 7

Nr. 85 — 3. november 1979 Síða 7 sosialurin 76 SKALI BRÚKA: EINA SKÆVAESKJU - SAKS- Y KØLUR “ BLÝANT. Q 12. skær VERR EITT SINDUR BURTURFRA Pe DL. HEV 4 KOLUR. ar SK/FTIST FT RVLLA KÓLU. MAR 1907) HOLUNDS?, = 6) 74 7 KK PAKAR El o OL - ER TANN KØLAN Fr. D Fl. KANNST. KEPPPST VIÐ = — INAR VINIR 07 HVIR FI S7/6. FLEST Veitst tú at tenn tínar hava stóran týdning? Magin hevur best av, at maturin er væl tugdur, áðrenn hann kemur niður í búkin — tí so er tað lætt- ari at fáa tey evnini burtur úr matinum, sum tú hevur brúk fyri. Tí mást tú ansa væl eftir tonnunum. Ikki bara tí, at tað er ringt at hava tannapínu, ella tí, at tað er keðiligt at hava handils-tenn, men tú skalt ansa væl eftir teimum, tí tað hevur allur kroppur tín best av. Busta tenninar! So at mat-molar ikki liggja og esja í munninum. Tí Karius og Baktus kunnu tá gera sær til góðar, og andi tín fer at lukta so illa, at fólk ikki torga at vera í nánd av tær. Et rættan mat! So at tú fært nóg nógv av kálki og vitaminum at tenn tínar kunnu vera sterkar og frískar. Tað styrkir eisini tenninar at eta turran fisk ella okkurt annað hart. Euthymius og spekilsið Viðferið varð aftur bundið á kamelarnar, og so hildu tey áfram. Fyrst riðu tey nekur hundrað fet igjøgnum dalin. So komu tey til eina getu, sum gekk niðan tær brettu líðirnar. Við getuna stóðu nekur fá tre, men nógvir stórir steinar — alt kastaði óhugnaligar, hóttandi skuggar í mánalýsinum. Langt burturi hoyrdu tey sjakalarnar ýla. Ein åarløkur tutlaði í dalinum. Ann- ars var alt óhugnaliga kvirt. Bert av og á loysnaði ein 7. partur: Finn fimm feilir! hvellum brestum oman brekkuna. Rásin gjerdist smalari, tey máttu fara av kamel- unum og leiða teir. Fet fyri fet gekk tað niðaneftir. . >Tað síðsta strekkið fáa vit ikki havt kamelarnar við! < rópaði Pambo. Fylgið var nú steðgað á einum lítlum slætta í fjall- inum, á tveimum síðum var ógvuliga bratt uppfyri, og vinstrumegin var næstan steyrrætt niðurav. „Um dagin ber til at klúgva niður handa vegin«, segði Pambo. »Men í myrkri er tað ikki rådiligt«. — Ongin onnur geta gekk upp higar enn tann, sum tey júst vóru komin eftir. „Vit mugu binda dýrini hers, segði kurvamakarin »Og síðan mugu vit festa í kyndlarnar«. Tey gjørdu skjótt av, og brátt logaðu tríggir av kyndlunum. »Hesumegin gongur ein trongur stíggjur beint upp- eftir. Pambo peikaði á tann høga hamarin framman fyri teimum. >Vit mugu vera ógvuliga varin og ansa eftir hverjum stigi, vit stíga, at vit ikki detta oman Eg gangi fremstur, síðan haldi eg, at dreingirnir skulu ganga næstir mær. Difilius má taka sær a SKØRUN gentuni. — Tað er helst tryggast at ganga í miðjuni - so tygum, frúa, Omma hevur fingið eitt nýtt spegl. Men tað er — Basilius gongn okkurt heilt galið við speglinum. Royn og finn teir fimm feilirnar!! g dóttur tygara kunnu ganga har „Skulu vit ikki gera fast á Cyrillu?« >Tað hevði ikki verið so býtt Hava tit linu? steinur undir fótunum á kamelunum og bóltaði við ' T-segurnar Vit hava fingið nógvar T-segur sendandi, og tá ið vit kastaðu lut ímillum innsendararnar, varð tann hepni vinnarin Maria Mohr Edvinsson á Sandi Her eru nakrar av segunum: Tummas tók tíð til Tórshavnar, tað tók tveir tím- ar, tí tysti Tummas; titaði til taxa. Tá traff Tummas Tór, teir tingaðust; tekur tú til Tivoli? Tað tímdi Tór, Tummas tók taskuna. Teir trillaðu til Tivoli. Tá tónarnir tagdu, takkaði Tór Tummasi. Tú tekur tína tasku, tú tekur tín tekniblokk, tú tekur tríggjar tunnur, tunnu til tín, tunnu til Tummas, tunnu til Tom. Trellini taka tykkara tríggjar tunnur Tá teknar tú tykkum tríggjar trummur, Tummas tekur tvær, tá tekur tú tína trummu til tín, tú trummar TRUMM TRUMM til trøllini. Tá trillaðu trellini tunnur tykkara til tykkum. Tá tagdi tú, tíbetur. Troytti Tollakur tók tríggjar tunnuflakar, tað troyttaði Troytta Tollak, tí tann triðji tunnuflakin tóktist tungur. Troytti Tollakur teskaði til Trónda: >Tungt, tungt<. Teir tóku tíggju tek, togaðu tunnu- flakarnar turrar, tumlaðu til Tveroyrar, tað tók tríggjar tímar. LOYNIHELLIÐ eftir J. M. Neale Spakuliga fóru tey undir uppgonguna. Fet fyri fet máttu tey trilva seg fram. Fet fyri fet strevaðu tey seg uppeftir. „Í ljósum er hetta nógv lættari«, flenti Pambo. „Men eg hevði ikki sjálvur kunnað komið við tykk- um á degi. Og um náttina nýtist okkum ikki at vera so redd fyri at verða sædd. Tí um onkur sær kyndlar- nar, so heldur hann bara, at tað eru satýrarnir, sum halda stevnu her«. Tá ið tey hevdu gingið umleið 50 fet, komu tey til eina djúpa gjógv. >Fýrahundrað fet afturat niðan igjøgnum gjónna, so eru vit komin á mål«, segði Pambo. Botnurin í tí trongu gjónni hevði eitt lítið hall niðaneftir, har lá nógv leyst gråt, og í fleiri stoðum var ein bugur í gjónni, so hon eins og snaraði seg inn í fjallið. Har var nokk so illgongt >Nú snara vit bara eina ferð afturat til vinstru so eru vit við hellid!« Nú sást ein stór myrk hola í fjallinum, hálvavegna afturundir einum stórum tornarunni. Eini trý ella fýra kronglut tre stóðu har hjá eisini. Pambo var fyrstur at fara inn í hellið. >Her er gott pláss til tykkum øll«. Tey kannaðu hellið gjølla og lýstu í hvenn krók Botnurin og síðurnar á tí vóru av myrkum blágrýti A miðjuni var hellið tvær manshæddir. Utivid veggirnar var so lágt, at Basilius neyvan fekk staðið upprættur. Pambo helt, at 15 i tvørmåt. A leidi tad mundu vera ein hevði Pambo greitt fri niðar tað góða við hellinum ve t eingin sá tað fyr hann stóð tætt hjá tí. Ein kelda var eisir sindur ovari í gjónni. Tað bar eisini til at g gjøgnum gjónna heilt niðan á fjallið. Og haðan fólkatóm pláss „Fyrst og fremst ræður um, at tit kynda bá inanum. Tí her eru so akál ljór Kanska var tí Dif g hannes komu við mær omanaft k Í r, S við sær longu í kveld: