leygardagur 15. desember 1979síða 8

Síða 8 Veitst tú? Seinast segdu vit frá um tað at vera deyvur. Hesa- ferð skulu vit royna at hugsa okkum, hvussu tað er at vera blindur. Tá ið tú ert blindur, er tað so nógv, sum verður so trupult, hóast blind fólk ofta duga væl at brúka hinar sansirnar. Ert tú blindur, finnur tú ikki, har tú ikki er væl kunnugur gongst illa at kenna onnur fólk, um tey einki siga. sært tú ikki blómur, dýr og alt annað vakurt í náttúruni. fært tú ikki lisið bøkur og blød. kanst tú ikki hyggja at sjónvarpi og filmi eru tað nógv spøl, tú ikki fært spælt. sært tú ikki, hvat tú etur. sært tú ikki, hvussu tú sjálv/ur sært út — o.m.a. Blind fólk kunnu fáa hjálp á ymsan hátt: Skrivimaskinur — við smáum prikkum (blindaskrift) á tangentunum. Bekur — skrivaðar við blindaskrift. Bond — sum bøkur og blød eru lisin inná. Hundar — sum eru servandir til at leiða blind fólk. Stavar — at trilva seg fram við o.m.a. Men sjálvt um so nógv hjálpartól finnast, so er tað kortini ógvuliga ringt at vera blindur. Æ Å,AA Soleidis sær bókstavaraðið í blindaskrift út. Tað gleðir okkum, at so nógv bern senda inn loysn- ingar til barnasíðuna, men við Hjerdis og hini, sum skriva, at tey eru kedd um, at tey ikki vinna, kunnu vit siga: Vit kasta lut um ein vinning, øll brevini verða koyrd í ein posa, og so taka vit eitt burturúr! Sankta Lucia-vísa Vetur um alla leið, følnadar urtir, sólin av himni gleið, dagur er stuttur. Men sí, tá kemur inn til oss við rósu-kinn Sankta Lucia, Sankta Lucia (HR | » á li an: IN á ljós av himni kom T =“ | tilassá fo ldum, Í | Í tá gjordist ljóst í lon, pretti ur moldum Tí er nú frøin stør „Friður“, kvað eingla-kør Sankta Lucia, Sankta Lucia Nr. 97 — 15. desember 1979 ViT GERÐ ein EIN EIL | TO SKALI BRÚKA : | . | PYN7/ - SER WETT (KLIPTAN / HELVT) e TANN - STEYTARA BUNDIÐ SAMAN VATTKOLU ) (etta >= hutt napp) Dugir Tú? Hvaðani hevur hesin blindi maðurin fingið bræv? . s - . . - r 0 … … - 8 . : 2 . 4“ 8 - 6 2 . . 9 - . . . . . - … <= Ipuejjoy :us/07 Vinnari frå talgåtuni i nr. 87: Joan Hammer, Haldarsvik hevur fingið vinningin við postinum. Loysnin á puslispælinum á næstsein- astu barnasíðu: ein elefantur við unga. Tann hepni vinnarin er Maibritt Hansen, Vági LOYNIHELLIÐ eftir J. M. Neale Hermenn i 9. partur: Gróðrarblettinum Enn var ein hálvur tími til sólsetur. Teir høgu páim- arnir í tí fyrra gróðrarblettinum dandaðu í kveldar- lotinum. Kvinnurnar leitaðu út til brunnin við stór- um krukkum á høvdunum, drógu vatn og skundaðu sær heimaftur. Neytini vórðu rikin inn í girðingar- nar, og hundarnir vórðu loystir. Knappliga hoyrdist hermannatónleikur á vegnum úr Ombi. Dreingirhir, sum spældu úti á vegnum, runnu oman ímóti tónleik inum, kvinnurnar vórðu standandi, og menninir hugdu seg bilsnir ikring, tá varð rópt: »Hermenn! — Hermenn!« Bygdagøtan var skjótt full av fólki. Rómverskir hermenn vóru sjáldsamir gestir her á leið. Eisini Pambo stóð í fyrstuni á getuni og hugdi at. Hermenninir, sum vóru til gongu, móðir og lúgvaðir av langari ferð, men enn væl skipaðir, vóru ikki tungt vápnaðir, men bert útgjerdir við løttum vápn- um. Hver av teimum hevði ein boga og ervarhylki, eitt sleingiband við sjey kastispjótum, ein skjøldur, sum var flættaður av plantutægrum, eina húgvu av úlvaskinni og eitt lítið sverð. Teir komu gangandi í fýra reðum. Í miðjuni gekk herovastin Pambo skundaði sær at telja teir. — Fimti! — So siapp hann sær stillisliga burtur. Hermenninir steðgaðu ikki fyrr enn teir vóru komnir igjøgnum bygdina. Tá settu teir upp fimm stór tjeld eftir rómverskum siði. Summir fóru eftir vatni. Sólin var valla sett, tá ið alt var liðugt. Teir kyndu bál og kókaðu súpan. Nakað burturfrá stóð bygdarfólkið og hugdi at, bæði forvitin og eitt sindur bangin. - Pedo Albinovanus, herovastin, hevði boðsent bygdahøvdinganum. Hesin visti at greiða frá, at eitt kamelfylgi var farið igjøgnum bygdina fyri umleið trimum og eini hálvari viku síðani, tann dagin tann stóra sólarmyrkingin hevði verið. Aðrir mætir menn í bygdini, sum eisini vórðu spurdir, váttaðu hetta og vistu eisini okkurt at leggja afturat. Smiðurin greiddi frá, hvussu Basilius sá út, fruktsølumadurin Dionysius, hevði ansað eftir, at try børn vóru við, og presturin í bygdini, Xanthus, hevði rakt við, at alt fylgið var steðgað á við húsini hjá Pambo, áðrenn tað helt leiðina fram. Herovastin sendi beinanvegin ein hermann til kurvamakaran við teimum boðum, at hann skuldi koma til staðar straks. Letu seinni var hermaðurin aftur og segði, at smáttan var læst og at har tyktist eingin at vera inni. Við kvikum fótafetum skundaði Pedo Albivanus sær saman við tveimum hermonnum til smáttuna hjá Pambo. Á vegnum frætti hann frá grannunum hjá kurvamakaranum, at Pambo hevði verið uttan- dura og forvitnast eins og øll hini, tá ið hermenninir komu, og tey høvdu sæð hann fara úr bygdini løtu seinni eftir tí getuni, sum gekk til hin gróðrarblettin. Tá ið hermenninir høvdu bankað uppá fleiri ferðir, og hurðin ikki varð latin upp, so beyð herovastin teimum at bróta lásið. Framhald ht ur ÉT —————— — —— ———T— ———————— |