leygardagur 15. mars 1980síða 7

Nr. 21 — 15. mars 1980 sosialurin Til minnis um Øregaard Boðini komu dáttliga, um at nú var Jákup Frederik Øregård ikki okkara mill- um longur, deyðin hevði vitjað eitt heim so brád- liga. Hann sá ikki út at bera deyðan í hondunum, sum tikið verður til. Men åsannast má so mangan, at eingin veit á morgni at siga, hvar hann á kveldi gistir. Hesi orð eru mangan sannað her á landi, av teimum korum hetta fólk hevur livað og virkað undir, hvar ið havið vísti okkum, at so var. Mangan ódnardagin ert tú komin uttan av havi, altíð bart tú boðini í bý. Tað var Guds vilji, at tú skuldi fáa eina turra grev. Hvussu ein minnist hin farna stríðsmannin, sum nú hevur fingið hvílu, hevði verið ov langt at greina. Fyrstu ferð vit hevdu samstarv, og eg sá hann á fyrsta sinni, var tá ið eg gekk í skúla, tað hevur helst verið í mínum fyrsta skúlaári. Harðveður var, og hann fylgdi konu síni, Helgu, í skúla henda dagin. Og minnist eg sum tað var í gjár, at hann settist at hjálpa mær at skriva bókstavir á talvuna. Tá varð fyrstu skúlaárini skrivað við grifli á talvu. Síðan hevði eg hann eisini sum sunnudags- skúlalærara. Saman við konu síni segði hann okk- um bernum um tað stersta ein veit at siga frá her á jerð. Eisini kann eg lýsa eina letu sum hesa. Vit hittust í stovu tykk- ara í gamla skúla, umleið 10 fólk til bíbliutíma. Øregård setist við klaver- id, og vit syngja. Sidan lýsir hann missiónsferð Paulusar so livandi fyri okkum, at ein ið tá var ungur kundi ikki annað enn verða hugtikin. Hann hevði serlig evni at siga frá, og gera evnini livandi. Øregaard í løgtingsins formannsstóli fyri seinastu ferð — 4. oktober 1978 Eisini minnist eg frá barnaárum mínum Øre- gárd, sum mannin, ið millum annað stríddist saman við monnum, ið stóðu mær nær, fyri at loysa tátíðar trupulleikar, sum vóru av einum eðrum slagi enn í dag. Tey snúðu seg millum annað um traðarbrúk hjá ognarleysum, og jarða- brúk hjá sokallaðum smá- monnum, sum tá var ein týðandi táttur fyri húsar- haldið. Hverja viku hildu hesir menn fund, og tosaðu um hesi viður- skifti. Síðan minnist ein »javnadarmannin í and- gletti« tá ið politisku bylgjurnar gingu hegt í feðibygd míni, Getu, har hann djarvur bardist fyri javnaðarhugsjónini. Tad at lýsa politiska liv hansara, gerst óneyðugt, tað er kent av øllum. Seinni í lívinum komu vit at hava eitt slag av samarbeiði á tí politiska økinum. Fyrst sum felagar i javnadarflokkinum og i floksleiðsluni i umleið 30 ár saman, og tå ið Eystur- oyar javnaðarfelag varð stovnað, komu vit í nevndina, har Øregård var fyrsti formaður eitt stutt skifti. Tá ið hann bar seg undan at verða valdur aftur til formann har, tók undirritaði við hesum starvi. Feroysk sendinevnd í Grenlandi. Frá vinstru: Frederik Hansen, táverandi legtings- Øregård var góður í ráð- um fyri ein ungan, ið hevði hug at taka lut í arbeiðin- um á tí politiska økinum. Stundum sýntust ráð hansara torskild, og torfer at taka undir við. Ongantíð læt hann ein fáa ta fatan, at ikki aðrir tankar og meiningar kundu vera eins góðar og hans egnu. Øregård, takk fyri alt, takk fyri ráðini og ynskini eftir valið. Takk fyri áminningina um ongantíð at missa krossin úr eygsjón. Tú segði tað soleiðis. Øll arbeiði innibera sama álvara. >Tað er lika álvarsamt kall at vera politikari, sum at vera prestur, bert hvert á sínum arbeiðseki, gloym ongantíð tad«. Góða Helga, takk fyri tær letur eg havi sitið væl inni hjá tykkum. Eisini ein tekk fyri at tú ríkaði- barnaár míni. Tað gerst nú tómligt hjá tær, og sakn- urin verður stórur, men eg haldi meg vita, at fyri tær er tað ein saknur og ikki ein sorg. Tú kennir keld- una, har styrk er at finna. Tit metast aftur har tit ongantíð skiljast, men saman syngja lovsangin fyri lambinum. Friðhalgað veri minnið. Jergen Thomsen maður, Kr. Djurhuus, fyrrv. legmaður, Heine á Trødni, stjóri í Grønlandsfelagnum, Hákun Djurhuus, tåverandi løgmadur, Mogens Wahi, tåverandi rikisumbodsmadur, J. Fr. Øregaard, Marius Johannesen, tåverandi løgtingsmenn, og Gunnar Gunnars- son, fulltrúi. Myndin er ur Grønlandsposten 24.9. 1964 Jacob fekk fyri sitt virksemi innan politikk og vinnu- liv fleiri heidurstekin. Øregaard farin! Ja, riu er Øregård farin frá okkum, soleiðis fekk eg boðini um, at Øregård brádliga var deyður Tann fyrsta reaktiónin er líkasum, at man hevur hug at mótmæla Hann sá jú so púra frískur út og lættur á fótum, sum altíð, tá eg seinast sá hann fyri nøkrum døgum síðani, men so blívur tað spakuliga greitt fyri ein- um, at nú vóru dagarnir taldir hjá hesum livs- fríska manni, sum eg havi so stóra virðing fyri. Eg steðgi á og mynd- irnar av Øregård koma fram í huganum — ein fyri og onnur eftir av vininum, politikaranum og vinnulivsmanninum Øregård. Tad fyrsta, sum setti seg fast i barnaminnini hjå mær, var av polit- ikaranum =Øregård á einum politiskum fundi, sum bleiv hildin í Hús- túninum í Syðrugetu, har bylgjurnar gingu nokk so hegar. Tað var javnaðarhugsjónin, sum hann bardist fyri alt lívið frá ti hann fór upp í poli- tikk og til nú hann legði frá sær. Øregård var ein stórur politikar, sum fekk nógu frá hondini, somuleiðis heuði hann eina hepna hond sum vinnulivsmadur, tad blómaði rundan um hann. Tað var serliga í hesi modernaðu kraft- blokkatíðini, við nýggj- um vælutgjørdum skip- Sida 7 um, at Øregård tok lut i vinnulívinum, at síggja, at nakað fólki og landi at gagni, og hevur tað virk- ið, sum hann hevur verið drivkraftin í verið ein av studlunum undir buskapi okkara. Tad vóru ikki øll, sum dugdu at skilja, at ein so dugligur vinnulivsmad- ur, reiðari og kundi heilhjartaður javnaðarhugsjónini. Tað er møguligt at menn av minni formati enn Øregård ikki høvdu kunnað, men hjá honum var tað ein sjálvfylgja. ' Tá ein sat saman við honum inni í stovuni hjá honum og tosaði um hetta mál, tá kom týði- liga til sjóndar, hvat í búði í manninum. Tað, sum hann upp- livdi í sínu ungu árum, og sum tá var tað van- liga lívið hjá foroyingum. Lívið á einum lítlum opnum bati, at fara til út- og dugdi her var stjóri, arbeiða fyri róðrar illfysnar frost- nætur, sketta sær væl um VØur og streingir. tann litli forvinningurin g tað tunga strevið at lívbjarga sær Hesi minnini ælferðartíðin ikki kundi 1ska seg báti, it, og ti føldi ut sut dt hann sama sum tey minni mentu samfelagnum, klarur at verja tey og rætta eina hjálpandi hond. Hann ar ein heilhjartaður javnaðarmaður. Øregård var ein góður vinur at eiga, gløggur. góður í ráðum, beinasam- ur at heita á, altíð klárur við einum eggjandi eila fjálgandi orði og eimi hjálpandi hond. Tað er ein missur hjá tær Helgu, børnunum og systkin- um, nú skilnaðarstundin var komin, vit høvdu unt tykkum nógv god ár saman afturat, men Harrin vildi tað ødrvisi, uit kenna ikki vegir hansara, men tit vita at troystin í sorgmm er at fáa hjá honum. Seinast eg hoyrdi Øre- gárd bera gleðiboðskapin fram, var í Hósvíkar kirkju í vetur, tá hann legði fyri við 12. kap. í Apostlaseguni, um Pæt- ur, sum bleiv fangahúsið og bundin við leinkjum. Um náttina kom eingil Harr- ans, vakti Pætur og segði við hann: Skunda tær, statt upp og leinkj- urnar fullu honum. Eingilin fylgdi honum út fram við vaktarmonn- unum út gjøgnum portrið út í fríheitina. Sannletkan um, at hver syndari, sum reisir seg tá Harrin erður settur kendi Øregård. storur settur i av jarn kallar. fríheit. Friður veri við minn num um Jakup Fredenk Øregård. Niklas Mikkelsen j Fra eini olavsøku fyrst i sjeytiårunum. J.Fr. Øregaard sæst hegrumegin flags stongina til vinstru. Hinumegin sæst Atli Dam, løgmadur Fr Øregaard Undir kongsvitjanini 1949 gjørdist hann riddari av Dannebrog av Í. stigi. Tiggju ár Fleiri heiðurstekin seinni gjerdist hann riddari av eðrum stigi og 4. juli 1969 fekk hann kommandørkroøss- in, sum er hægsta stig av Dannebrogordanum. Tá ið svensk flota- deild kom higar 27. juli 1950 við bokagavu fra nkisdegnum gaard sum løgtings/or maður kommandsr krossin av svenski Wasa-ordanum storfingnari svenska fekk Øre- 2