leygardagur 15. mars 1980síða 8

A — ——— | ——————————" Veitst tú, hvor móðir Terese er? Hon er sin nunna úr Jugoslavia, sum nú í meira enn 50 ár hevur arbeitt fyri at beta um korini hjá tí allar-fátæk asta fólkin- um í India (Hon hevur búð í Cal cutta síðani 1929). I 1948 stovnadi hon nunnu-fe- lagsskapin »Kærleik ans sendi- bod«. Hesin felagsskap- ur virkar nú í øllum ind- iskum stér- byum Lands- skulafyrisit ingin hevur júst nú ein film um móðir Te resu til láns Bið lærara tín um at læna tann filmin, so tit kunnu fáa hevi til at síggja hann í skúlanum Um tú hoyrdi søguna um biddaradrongin Jugga í barnaútvarpinum, so veitst tú, hvat »Kærleikans sendiboð « gera Loysnin á kross- orðagátuni: Vinnarar: Annika & Henning Nicodemussen á Sandi. Tey hava fingið eina bók sendandi. Í hverjum av hesum setningunum er krógvað eitt fiskanavn: 1. Óli fer ikki við, men Per skal við til útróðrar 2. Tá ið tú hevur fylt sekkin við rusk kjaftbandið væl fyri. 3. Jú, álvaratos, kurvin var rokað av høvdum. 4. Hóast húsini ikki hýsa honum. 5. »Ongantid havi eg sæð so ljótan fiska, øtadist Hanus 6. Ólavur í Lon gav mær 100 kr. fyri ómakin. 7. Drongurin kulkaði mjólkina í seg 8. Vensil datt á sjógt rubba so røstum vóru stór og rumlig, vildu tey 9. Jákups ílæt vid flidum hvølvdist niðri á sand- inum Skriva tey 9 fiska-nøvini á ein sedil, og send hann til Inge Johannesen, Viðareiði jag innan komandi gar- Á :4 sosialurin Nr. 21 — 15. mars 1980 Ð HEKLA EITT BAND AT SPAMAN vð Í ERUÐ EYK/A (Ð PYNIR NETIÐ VIÐ EINUM DUSK 2 o6 HEKKINAL (HEKLA 7 LuFT-MEKAR 06 FEST TEIR SIN VIÐ EINUM FRIT-1IFSKR | UT FRB HE R/NE/NVM Le Da I 10 LUFJ- ? MESKAR - FE JO BETUR / RINGIN vÐ EINU! ERST- MESKA 6 GER HEITA /0 FERÐIR - Til TY HEVUR EINA u BLOM" TA Ð Ti HEVUR BERU HEKLAÐ TÆNN SEINASTA | B06AN, HEKLAR TV KETU-ÞESKAR (ILES) Tit, TO KEMUR Á MÐJUNA Á 772 LÍ FYRSIÐ BOGANUM R HEKLA SO /0 LUFT - MESKAR OG FEST TEIR i NÆSIR BOGAN Y/D EINUM FPST-19ESKI9. S0LE/Ð/S HELDUR TJ BERAM Ti NETIÐ ER LOVET 9 LOYNIHELLID eftir J. M. Neale Miseydnadar snildir »Ut skulu tey koma, tað er einki við at gera. Lurta nu!« 13. partur: Menninir fluttu seg nú longur burtur, fóru longur inn í gjónna. Pambo varð liggjandi í rivuni pinna- stillur. Tað tyktist at ganga so long tíð áður enn herhevdingin og menn hansara vóru aftur. Teir gingu tætt framvið rivuni í klettinum og Pambo hoyrdi herhøvdingin siga: >Um tað eydnast hjá tær, trælur! — Eg vil í hvussu er lata landshevdingin frætta um tínar snildir. Og um tað eydnast tær at lumpa tey kristnu — ja, so ert tú ein eydnumaður '! < Pambo var so lúgvaður, at hann sovnaði skjótt aftur. Um middagsleitið vaknaði hann aftur, fór eftir vatni og fekk sær at eta. Tástani sá hann, at longur inni í rivuni var ein bugur, og at rivan gekk longur inn í fjallið hinumegin bugin. So avgjørdi hann, at hann skuldi leggja seg longri inni komandi nátt: hann hentaði sær síðani eitt sindur av grasi, so at hann ikki skuldi liggja á berum kletti. Tá fekk hann tað hugskotið at fara aftur í Pan-hellið eftir eini rekkjuváð, og kanska fann hann eisini eitt sindur av mati afturat. Best um hann fór hagar longu komandi nátt. Knappliga hoyrdust aftur fótafet í gjónni, og síðani hoyrdi hann mannamál beint uttan fyri skýli sínum „Her er eitt rivuskapilsi!< segði herhøvdingin. >Her kunnu vit seta okkum at bíða, til tað verður myrkt. Tí um tey høvdu sæð okkum, so hevði alt verið spilt<. „Ert tú nú vísur í, at spurdi Cajus »Pura vísur í tí, harri! tað fer at bera til, trælur?« 7 havi sæð og hoyri so mikið til handa trúarflokkin, at eg veit, hvussu tey | ) I vísur i, at eru tey uppi i hasum leyst lokka tey fram! Hóast tað kann kosta tein lívið Hitt árið, tá ið I me 4 me hin ringa pestin gekk — eg var tiggju åra gamal tå — ja, tað var ótrúligt, so nógv tey tá gjørdu at hjálpa teimum sjúku! Tey hjálptu uppá tey, góvu teimum at eta og drekka, hugsaðu einki um, at tey sjálvi kundu verða smittað við sjúkuni. Ja, tey jarðaðu eisini tey deyðu! Tað var eitt arbeiði, sum eingin annar vildi gera. — Hevði tað so bara verið sínum egna fólki, tey hjálptu so uppá, men tað var tað sama, um tað var púra fremmant fólk. Tey komu eisini til okkara, og tey lokkaðu pápa mín at trúgva sum tey!« »Hvussu gekk tað til?“ spurdi herhøvdingin. >Kanst tú ikki til stuttleikar siga okkum ta seguna. Men tosa ikki ov hart! — Og tú Cajus, hav tú eyguni eftir holinum!< »Påpi mín hevði keypt seg leysan, og hann hevði fingið sær eina lítla selubúð við kokum og góðgæti. Selubúðin hjá honum stóð í tí niðara býarpartinum við tempul Dioskuranna, tá ið pestin knappliga fór at ganga. Helst ekið rundan um hetta templið varð illa roynt av sjúkuni, sum aloftast byrjaði at ganga um várið og helt á líka til Sirius-mánaðin var liðugur. Í tvey ár hevði tað eydnast pápa at sleppa undan sjúkuni. Triðja árið hendi tað so ein dagin, at harri mín sendi meg oman á bryggjuna. Hann væntaði at ein av viðskifta-monnum hansara i Róma fór at koma at vitja, og hann bað meg fara oman at taka ímóti honum. Hesin vinur hansara kom ikki, allarhelst hevði hann frætt, at pestin var farin at ganga aftur, og tá ið so var, var tryggari at vera í Róm. Men sama gjørdi! Eg hugsaði sum so: Tú hevur góða tíð nu, tú skuldi farið at vitja pápa tín. Tá ið eg kom inn í fátæksliga hús hansara. lá pápi í songini og eymkaði og gav seg. Tann gamla konan. sum helt hús hjá honum, stórgræt. vríggjaði hendur sinar og rópti: >Hann hevur pestina! — Hann hevur pestina!< Tað fyrsta eg hugsaði var: 1vstað aftur. Her er einki »Slepp tú tær bara hjá tær at gera! Tú fært bara smittuna sjálvur! Men so hálsaði eg gði við meg sjálvan: Kanska er tað als ikki sc £ nniskjan kann bara eina ferð fara um 1. (rs ir 30 r