leygardagur 12. apríl 1980síða 8

Síða 8 Stuttur saman- andráttur av fram- haldssøguni um LOYNIHELLIÐ: Í Egyptalandi umleið ár 150 e.Kr. Basilius og kona hansara Thekla, synirnir Jóhannes og Filippus, dóttirin Cyrilla og trælurin Difilus eru flýdd heiman, ti róm- verski landshevdingin í Egyptalandi hevur gjørt eina atsókn móti teim kristnu har. Í oydimørkini meta tey einabúgvanum Eut- hymiusi, sum setir tey í samband við kurva- makaran Pambo, ið eisini er kristin. Pambo býr í einum gróðrarbletti í oyðimerkini, hann fylgir teimum í eitt helli í fjøllunum (Pan- hellið) og fær teimum mat og útgerð hagar. Men hermenn eru sendir at leita eftir teimum, tað frættir einabúgvin Euthymius, so hann ávarar tey og fylgir teimum í eitt uppaftur tryggari helli, sum hevur eina loyni- liga inngongd undir einum steini á fjalla- síðuni. Harumframt hevur hetta hellið eisini eina aðra útgongd: eitt hol í einum hamara høgt uppi yvir einum trongum dali. Har slepst niður við einum reipstiga úr hellinum. (Hetta hellið kallast „Hellið hjá tí heilaga Charilaus« eftir einum einabúgva, sum hevði fjalt seg har í forðum). Pambo er farin í Pan-hellið at ávara tey um hermenninar, men tá eru tey farin haðani — Pambo kemur fram á hermenninar og sníkir seg aftan á teimum... A UUU AAA AAN RRÓNNNKS0 HU NNHNSNNNNSNSSSSSÓSÓTO0 OH ÁS ss Loysnin á seinastu uppgávuni: Vinnari: Bárður Mortensen á Argjum j ; } | | | Skrivið til Barnasíðuna > Inge Johannesen Viðareiði Inge Johannesen, Viðareiði LOYNIHELLID eftir J. M. Neale Vid Hadesåarbakkan 14. partur: Pambo bíðaði í ein ella tveir tímar, so helt hann somu leið, sum teir rómversku hermenninir vóru farnir Hann fekk kortini ikki sovið, tí hann hevði hvílt seg meginpartin av degnum. Kanska var eingin grund hjá honum at fara aftur í Pan-hellið, men um hann har fekk sneytað so mikið eftir hermonnunum, at hann frætti, hvussu til stóð í Zericah. og meguliga eisini fekk at vita, hvat yvirvaldið síðani hevði í kvittanum. Kurvamakarin hevði longu mest sum gjert av við seg sjálvan, at hann skuldi flyta burtur av hesum leiðum og kanska búseta seg í einum av teimum stóru býunum úti við sjógvin. Har kendi eingin hann eila visti um, at hann var kristin, og tá ið henda atsóknin móti teim kristnu var av aftur hasað, so kundi hann helst vera púra ekkaleysur har. Tad var longu seint á degi, tá ið hann stóð ovast á tí fjallinum, haðani getan gekk oman til hellið. Hann så varðeldin hjá rómverjum, og hann gjørdist bilsin. tí hann hoyrdi teir skelda og deila harðmæltir Spakuliga sníkti hann seg umvegis yvir til teirra Hann var vaksin upp í oyðumerkini og visti, hvussu hann skuldi ósæddur koma fram á ein fígginda ella eitt djór. Tað eydnaðist honum at sníkja seg so nær teimum, at hann bert stóð einar seks metrar oman- vert við hellismunnan. Hermenninir hvørki trættust ella deildu, teir vóru bara heldur harðmæltir og uppestir. >Um tað ikki er gandur«, helt ein av teimum. „hvat er tað so?< »Vit hoyrdu tað jú allir! < segði ein annar »Og tað kom beint út úr jørdini!« rópti ostamakar- in og netraði á málinum. >Ein ræðuligur gangur!« »Tad ger tað sama, hvat tað var, góðu hermenn! Vit mugu kortini leggja okkum at sova nu!« segði Pedo Albinovanus. Hann tóktist heldur ikki at vera rættuliga álvuligur. >Vit mugu hvíla okkum. helst teir seks menninir, sum skulu aftur til Zericah morgin! Tí um tit forsova tykkum. doyggja vit allir í hungri! Okkum tervar stórliga mat! « Pambo taldi 22 menn harinni. Teir stóðu tætt sam- antrunkaðir um bálið. Summir hugdu ræddir uttan um seg til allar síðir. »Hoyr! — nú var tað aftur har!« rópti trælurin Í somu letu hoyrdist eitt langt, djúpt suff, tað ljóðaði eins og kom tað beint út úr fjallinum. Her- menninir hopaðu ræddir eftir hæli. Eisini hevuðs- maðurin bliknaði Tad kulsaði oman eftir bakinum á Pambo. Hann visti heldur ikki, hvaðani hetta undarliga ljóðið kom "Tey siga, at hasir nasareararnir duga at mana fram nåttarandarnar«, segði Cajus við skelvandi redd. >Tað skuldi ikki undrað meg, um tey hava beitt teir eftir okkum við sínum forbannaða gandi!« »Eg havi åvarad tykkum!« segåi Serapiskus neyð- arsligur å målinum. »Eg åvaradi tykkum i góðari tíð! Segði eg ikki fyri tær, høvudsmadur. at Pan spekti her?« »Var tað bara hann! So hevði eg borið honum fram eitt offur, og so hevði alt verið í lagi!< segði Pedo >Men eg óttist fyri, at hetta er nasareara-gandur, « móti honum veit eg ongi ráða y »Vit åttu at flutt tjaldbudir okkara høvuds madur« »Og tað beinanvegin!« Aftur hoyrdist tað ræðuliga ljóðið: nú hvæsti eisini, og at enda kom eitt andskræmiligt skriggj! — „Vit eru staddir við avgrund Hadesar*), hevuðs- maður! Lat okkum flýggja!< stamaði ein gamal her- maður, nábleikur av ræðslu. >Ég skal hjálpa tykkum! Eg veit, hvussu tey fáa teir illu andarnar í sítt vald!« rópti trælurin. >Tað hjålpir okkum einki«. >Jú, kanska. Har sum tey koma saman, hava tey eitt stórt ílat við vatni, ella tey fara oman at eini tjern ella á. Tað fólkið, sum tey vilja verja móti illum andum, lata tey í hvít klæði. So skal hann venda sær móti vestri og avnokta djevulin (soleiðis rópa tey tað illa) og allar hansara illu andar. Síðani skal hann stíga niður í vatni, og so dýva tey hann undir eina ella tvær ferðir, eg minnist ikki rættiliga. Síðan salva tey hann vil olju, geva honum hunang at eta, og so siga tey, at hann er vorðin ein nýggjur skapningur!« >Hevur tú eini hvít klæði, trælur?« »Ne-nei«, hvatt úr honum. "Og olju — og hunang — og vatn?« >Nei, harri, men eg havi sæð tað einaferð, og tað er vist, at tað hjálpir!< Trælurin skalv av ræðslu. >Tig við tær, trælur!< rópti ein av monnunum. >Tað er nú undarligt við hasum dópinum hjá nasa- rearunum«, segði hevuðsmaðurin. »Hann gevur teimum valdið á ellum andum. Og tey kunnu eisini reka út andar, serliga náttar-andarnar, men hvat hjálpir tað okkum. trælur?« Aftur hoyrdust ýlini innari í hellinum. >Nú orka vit ikki hatta longur, hermenn! Kom. lat okkum fara oman i dalin!« „Endiliga!< róptu summir og lættnaðu um hjartað. »Og um vit so bróta okkum sundur av tí?“ spurdi ostamakarin. »So er tað kortini betri enn at vera nærhendis Hades!< svaraði ein av hermonnunum. „Vit finna ivaleyst eitt friðarligt pláss niðri í dalinum« Eisini hjá tær at leggja beinini!« speirak ein annar. Næstan beinanvegin fór hermannaliðið til gongu, hermenninir hólkaðu oman getuna. So við og við hvarv ljóðið av teirra fotafetum. og kyndlar teirra kámaðust burtur eisini. Pambo bíðaði umleið ein hálvan tíma afturat. so kreyp hann sær niður í hellið >Ég havi eisini í sínari tíð avnoktað djevulin og allan atburð hans og allar gerningar hans<, hugsaði hann. >Heldur ikki nú ræðist eg hann og hansara gerningar!« Hann erraði seg upp »Taå mátti so verið, at Gud gav mær megi, so eg ikki ræðist tað, ið hermenninir flýddu undan«. Eitt sindur ivasamur fór hann inn í hellið og legð- ist hugsunarsamur til hvíldar. >Men um nú kortini ein av náttar-andunum er her? — Ella um tað nú er sjálvur Pan, sum leikar í —?« Skríggini og suffini bara versnaðu. Tað bar onki til at sova við hetta lag. Hann reistist og trilvaði varis- liga inneftir í hellinum at vita, hvaðani tey óhugna- ligu ljóðini komu. Hann var alsamt klárur at taka til beins útaftur. Hann trilvaði eftir veggjunum og fann at enda eina smala rivu í klettinum. :Man eitt djór vera kropið inn hagar?< Pambo lurtaði alspentur eina løtu. »Um tað er eitt djór, so man tað í hvussu er vera nakað lítið, so lítið. at tað nki er at rædast…« Pambo drálaði eina letu. men so tók hann hondina inn I1MVvuna ET