mikudagur 22. oktober 1980síða 12

LOGTINGSVALIÐ VS JAVNADARFLOKKURIN Sverri Midjord valevni i Suduroy Tryggleika til skriving hevur Sambands- flokkurin og Dimmalætt- ing brukt nå i mong år, og sanniliga hevur skrivingin givið úrslit skerjingar fóru fram á nsøkin svaradi eg, at um skerjing- ar fóru fram ldi eg og min flokkur kr i, a nesar KKI SKUIG raka okkar ggjarlog Samstundis segði eg, a vit vildu beta um pen sionsvidurskiftini, tí te at danski staturin hevur samtykt at skotið til pensiónviður- skiftin Hetta er at fegnast yvir at eisini her hevur Sambandsflokkurin mis- tikið seg Samstundis flokkur okkara fert } at pensiónsaldurin er alt óv hegur, og einari nýggjari samgongu krevja sum samgonguskjalinum øll fáa pension við 60 ár je < aldur fær a g iðmerki £ r JA 3 ;Á nesun DDSK KTO gomul og sjú taka burtur arbeiðshugin frá virkisfúsnum fólki. Vit minnast, hvat, ið sami flokkur kravdi, tá vit fóru í samgongu við teir aftaná valið í 1958 Vit kravdu tá, at pensi- ónsviðurskiftini vóru framd, og hvat segði sam- bandsflokkurin: Vit hava ikki ráð, tey skulu verða negd við at fáa sínar pengar í ratum. Og hvat siga teir, nú vit taka arbeiðshugin frá virkisfúsnum eldri. Hetta er sambands- reddin. Vit kenna hana Hon hevur ikki broytt seg T sum lunnar hava lagt undir hetta samfelagið, tey, sum við stríð og strev eru útarbeidd, tey skul: Vit góðkenna ikki hetta, men vilja fremst í einum meguligum samgongu- skjalið krevja, afturflitan pensiónsaldrinum og n eina verðuliga regulering av gjøldunum til gomul, sjúk og einkjur Vit vilja tryggja teimum, sum hava bygt hetta samfelagið okkara, ein tryggan aldurdóm. Hetta kann gerast við at seta ein sterkan javnaðar- flokk á soleiðis at ikki kann farast uttan um hann í einari samgongu ytan av pen- eina regu- pensiónsviður- ein tryggan aldurdóm: tað avger tú SOSIALURIN Folkaflokkurin er antisosialur I Dagbladnum fáa vit nú knappliga at vita, at fólka- flokkurin er vorðin ein sosialur flokkur — ein flokkur, sum vil geva okkara gomlu eitt blítt lívskveld og ein flokkur, sum vil skapa eina rætt- vísa sosiallóggávu. Tá ið vit hugsa um ta skriving, sum málgagn fólkaflokksins annars hevur havt fyri um fer- oyska almannalóggávu og um tey, sum hana noyðast at brúka, so virkar henda nýggja skriving eitt sindur ósmæðin. Hon verður tað ikki minni, um vit taka og hyggja eitt sindur at onkrum av tí, sum blað- stjórin hevur skrivað um almannamál síðan 1977 og fram til nú val gjerdist í úrtíð, og pípan knappliga fekk ein annan ljóð. Eg skal ikki troytta les- aran við nógvum demum, men bert fyribils taka eitt, sum eyðkennir skriving Dagblaðsins um almanna- mál hesi árini. Hin 14. oktober 1977 fingu vit igjøgnum Dagblaðir frá Ola Breckmann at vita at „móttakarin av sosialhjálpÉ sum tað niðursetandi eitur í Dag- blaðnum ( onnur siga »brukarin«) heldur vil seta seg hendur í favn restina av lívinum enn at fara aftur til arbeiðis. Og víðari at „skipanin fær móttakaran av sosial- hjálp at grógva fastan í olmussustødu síni, heldur enn at hjálpa viðkomandi uppundan«. Almannaveitingar eru i fólkaflokkseygum altso ein olmussa og ikki ein rættur ! Hvat man endamálið vera við slíkari skriving — ikki einaferð, men ár út og ár inn? Kann tað vera annað enn at leggja okkara sosialu trygdar- skipan fyri hatur og ill- kenna tey mongu, sum eru brúkarar av hesari skipan? Tað er ein legin politiskur moralur, ið liggur aftan fyri eina tílíka skriving, tí ongin verður sum kunnugt brúkari av almannaveitingum, tí hann brennandi ynskir tað. Brúkari gerst tú or- sakað av sjúku, vanlukku, viðfeddum veikleikum ella ti nøkur — Harrin havi lov — nú einaferð eldast og gerast gomul. Men hetta skal ikki verða teimum loyvt, uttan at tey skulu kenna seg sum olmussudyr Men so skuldi ein kanska trúð, tá ein lesur greinir við slíkum inni- haldi, at endurbúgving >lla revalidering, sum tað eisini eitur, fann náði fyri fólkaflokksins eygum, men nei: revalidering er bert ætlað til gleði fyri starvsfólkini. Og ein alment respekteraður fiskimannafelagsformaður, ið gjerdi eitt stórt og høgt mett arbeiði sum formaður fyri landsins endurbúgvingarnevnd, varð spottandi lagdur undir at vilja sleppa at a „ríða inn í hitt sosialis- tiska Jerusalem á revalid- eringseslinum«. Slikum monnum er einki heilagt og slikir menn bjóða ósmædnir seg og flokk sin fram at verja áhugamál teirra heilsu- breðkaðu, teirra veiku og teirra gomlu í samfelag- num ! Er veruliga als einki mark fyri skammloysin- um í hesum flokki? Hetta vóru bert nekur fá brot úr Dagblaðnum. Tann, sum hevur tíð og sum troystar sær, kann lættliga finna nógv fleiri Jóannes Dalsgaard valevni í Suðurstreymoy | og nógv grovari dømi um tílíka skriving í Dagblað- num. Viðhvert metir tú tí uppfatan, at Dagblaðið og tess blaðstjóri ikki umboða sjónarmið fólka- flokksins. Hetta er ikki beint, tí til dagin í dag hevur eingin limur í fólka- flokkinum mótmælt einum tí seinasta orði, sum er skrivað í Dag- blaðnum um almannamál. Tann, sum tegir hann samtykkir, og tí hava vit lov at halda, at blaðstjórin hevur allan fólkaflokkin aftan fyri seg, tá hann niðurger okkara almanna- skipan og spottar tey mongu, sum av eini ella aðrari grund gera brúk av sínum sosialu rættindum. Javnaðarflokkurin tryggjar fyritakssemi Eitt, sum er sermerkt fyri borgarligu flokkarnar frammanundan einum vali, eru tey mongu hegg- ini eftir Javnaðarflokk- inum. Tað mesta teir hava at kasta javnaðarmonnum fyri — er sjálv javnaðar hugsjónin. Hetta skulu teir sjálvsagt ikki hava ótekk fyri, tí tað er júst henda, sum er tann stóri munurin, sum skilur okkum frá eðrum flokkum. Borgarligu flokk- arnir kasta enntá javnað- armonnum fyri, at vit ynskja eitt einaræði, tí einki er okkum meiri fjart enn júst tað. Harafturat skal tað verða sligið fast, at vit til eina og hverja tíð mót mæla einaræði í 1S Kann eg júst vóru kapitalist- skir leigusveinar sum m.a Chile tradkadu Gunnar Staksá valevni í Suðurstreymoy AAA AA I) fólkaræðið undir fot Eftir javnaðarhugsjón ini vilja vit virka í hesum samfelag og eftir teimum reglum, sum her galda. Hetta hava vit eisini víst. Vit vera lagdir undir at vilja keva alt privat fyri- takssemi, men flokkurin hevur í verki víst, at hetta er ikki so. Tverturímóti. Utbyggingin av vinnulív- inum hevur ongantíð verið so stór sum nú. Vil vilja altíð royna at finna skila- góðar loysnir, og tað vita vinnulívsmenn. Tí tora teir betur at gera iløgur, tá javnaðarflokkurin = situr við róðrið. Lata veljararnir seg ræða av álopunum frá borgarligu flokkunum kann úrslitið verða ein borgarlig landsstýris- samgonga, og royndir hava prógvað, at undir borgarligari leiðslu, liggur ilt fyritakssemi lamið. Latið tykkum kki lokka við at heldur velja iðrar flokkar, sum siga seg vilja samarbeiða við javnaðarflokkin, og at javnaðarflokkurin fær nóg mikið av atkvødum, hóast hann ikki fær tína. Ein- asta trygd fyri einum landsstýri við javnaðar- leiðslu er ein sterkur javn- aðarflokkur. Fylkist tí um javnaðarflokkin. Gev javnaðarflokkinum tína atkveðu til legtingsvalið. Nógvar orsøkir at velja Javnadar- flokkin WE