mikudagur 4. februar 1981síða 4

Síða 4 flet SOSIALURIN Stórur dagur í Vestmanna søgu: Flaggskipið í norska fiskiflotanum — nú heimstað í Vestmanna Føroyski fiskiflotin hevur fingið enn eitt »flaggskip«. Tað er fyrr- verandi norski nótabátur- in og trolarin, Siljo, sum fríggjadagin í síðstu viku legði at bryggju á nýggja heimplássi sínum — fjórði Gullfinnur hjá Vestmenn- ingum. Tað var ikki so lítið gjert burturúr, tá nýggi Gullfinnur kom siglandi gjegnum Vestmannasund og síðani legði at bryggju í Vestmanna. — Ein stór- hending í okkara segu, tók ein av monnunum á fiska- virkinum til orða, tá Gull- finnur flaggskrýddur kom skúmandi inn eftir fjerð- inum — og honum aftaná Sóley, sum var farið út at taka ímóti. Hóast illfýsið veður — tað regnaði ella — so var nógv fólk komið oman á Heyganes at taka ímóti hesum stásiliga farinum, sum felagið Vestur í Vest- manna hevur keypt í Noregi fyri 40 mill. kr. Frí Skúlabernini høvdu fingið frí. Hornorkestrið var á staðnum. Við lógvabrest- um — hurrarópum og horntónleiki var nýggja skipið ynskt vælkomið. Á bryggjuni hildu bygdaráðsformaðurin og ein tingmaður úr bygdini reður. Símin Simonsen, bygdaráðsformaður segði m.a., at leitaðu vit aftur í tíðina, so mintust vit, tá stersta skipið á vágni varð selt til Noregs. — Tá nótaskipið Gull- finnur varð seldur til Noregs hildu menn, at fel- agið Vestur fór at verða niðurlagt og sostatt ikki koma at geva meira arbeiði til bygdina — men so skuldi ikki vera — tibet- ur. Hann segði víðari: — Nú er hetta stásiliga skipið komið og skuldi tað givið arbeiði til fleiri hend- ur, og tí eru vit í bygda- ráðnum takksamir fyri. Bygdaráðsformaðurin ynskti skipinum tillukku og vónaði, at tað fór at føra mangan fongin til lands. Dirvi og mót Øssur Dam Jacobsen, tingmaður úr Vestmanna tók síðani orðið. Hann segði m.a., at tað skal stórt dirvi og mót til at taka so stóran til í tíðum sum í dag. Og hann helt fram: — Men tað hevur ongantíð verið feroyingum fyri, tá ringast stendur til, at fella í fátt. Tá hava vit heldur tikið dýrari til — og tað er júst hetta áræði og dirvi, sum hevur fert feroysku skútuna fram. Víðari segði Øssur Dam Jacobsen, at vestmenn- ingar enn einaferð hava víst seg sum undangongu- menn. — Í Feroya segu stend- ur, at fyrsti trolarin, sum kom til landið, var Grani í 1911. Men tað rætta er, at vestmenningurin, undan- gongu- og framburðsmað- urin, Ólavur á Heygum, keypti longu í 1905 ein trolara, sum nevndist Lord Alfred, men tíverri gekst tað hesum bátinum so illa, at hann varð seldur árið eftir við stórum tapi. Djúpari Øssur Dam Jacobsen vísti síðani á, at tað broytta fiskiveiðumynstrið hevur gjert, at heimaleiðirnar eru troyttar meira og meira, soleiðis at toska- stovnurin í dag er ógvu- liga nógv niður-fiskaður. — Tað vit missa á fjar- leiðum, helt hann fyri, tað kunnu vit ikki fiska á gomlu grunnunum — men vit mugu troyta tað djúp- ara vatnið — og tí er gleði- ligt, at vit hava fingið hetta farið, sum kann fiska á djúpum vatni. Tingmaðurin segði at enda, at vit við hesum farinum meguliga koma at ekja okkara útflutning árliga við millum 30 og 40 — Tit eigarar av bátin- um hava fyrr víst tykkum, sum framúrskarandi sjó- vinnumenn og hava fingið tað at gingið fyrr, so vit hava álit á, at tað fer at roynast aftur hesaferð. Síðani segði reiðarin á Gullfinni, Regin á Rógvi nekur orð. Hann takkaði fyri móttekuna og vónaði, at tað fór at ganga hjá nýggja skipinum. Nú varð so landgongu- brúgvin sett í land og bern og vaksin fóru umborð at síggja nýggja skipið. Jú vist — ein stórur dagur í Vestmanna segu. Tá Gullfinnur kom til Vestmanna. Hornorkestrið spældi, teir vaksnu róptu hurrá og skúlabernini fredd- ust — tey høvdu fingið frí! Og so tustu øll umborð UT ere