hósdagur 15. august 2002síða 6

10 Nr. 154 - 15. august 2002 Nr. 154 - 15. august 2002 11 Vagnur Michelsen Øvundsjúka og klandur trívast væl í Føroyum. Er friður eina løtu og einki er at klandrast og keglast um, so skulu einstaklingar og fjølmiðlar nokk syrgja fyri, at alt fer upp at gáka aftur. Málið millum løgmann og Tórbjørn Jacobsen er eitt dømi um hetta. Tað var eitt mannmink- andi politiskt sniðálop, tá ið Tórbjørn Jacobsen í eini grein gróv framaftur eina flyting, sum Anfinn Kalls- berg løgmaður gjørdi fyri 20 árum síðani. Talan er um eina upphædd, sum Anfinn í árunum 1977-1982 flutti frá P/F Frostvirkinum til tvey partafeløg, har hann sjálvur var stjóri og parta- eigari. Sambært eini grein í Sosialinum endaði hend- ingin í sátt og semju í 1982, og hví í allari víðu verð skulu Tórbjørn og fjølmiðl- arnir á ódámligan hátt gera so nógv burturúr eini hend- ing, sum er farin fram og endaliga avgreidd fyri 20 árum síðani. 80 árini vóru serlig í Før- oyum, og í 80 árunum bar alt til. Mangt fór fram í 80 árunum, sum ikki toldi dagsins ljós. Glansitíðin endaði við, at landið fór á húsagang og 5000 fólk máttu rýma frá húsi og heimi. Landið misti 100 tals milliónir, tí ivingarsom veðhald vórðu latin skipum og virkjum. Seinni vóru vit vitni til sakarmál og ákærur ímóti persónum, sum møguliga høvdu yvirfíggjað nýggj skip, men eingin bleiv dømdur og mongu ákærur- nar vórðu sleptar. Dómarin segði í eina skipamálinum, at politiski myndugleikin var vitandi um, hvat fór fram í 80 ár- unum. Hví skal so ein 20 ára gomul hending um eina flyting nú knappliga drag- ast framaftur í fjølmiðlu- num? Hetta er ússaligt og mannminkandi ímóti okk- ara løgmanni. Skilji púrt einki av hes- um, tí síðani hendingina fyri 20 árum síðani hevur Anfinn Kallsberg bæði ver- ið landsstýrismaður og løg- maður. Sambært meining- arkanningum vilja flestu føroyingar jú hava Anfinn sum løgmann, og í løg- mansstarvinum hevur An- finn verið bæði hampiligur og siðiligur. Jú, tú skilir sjálvandi, at andstøðubløðini og and- støðupolikararnir brúka støðuna, tí tað er ein partur av politiska spælinum at fáa hálað teppið undan løg- manni og sjálv sleppa fram- at politisku leiðsluni í landinum. Men nógv við mær halda eins og løgmaður, at løg- maður hevur fingið eina ringa viðferð í sjónvarpi- num. Okkurt innslag í sjón- varpinum um flytingina var beinleiðis pínligt, og tú spurdi teg sjálvan, hvat endamálið var at leita fram gamlar myndir úr banda- savninum. Tað eru nøkur av okkara tíðindafólkum, sum trívast best, tá ið tey viðgera tað negativa í samfelagnum. Tey hava ikki evnini at bera eyga við tað positiva og finna ikki sólskinssøgur- nar, sjálvt um sólin í vikur hevur skinið bæði oman og niðan, og búskaparfrøðing- arnir boða frá góðum byri í Føroyum næstu árini. Sjálvandi skuldu fjøl- miðlarnar havt latið teir tveir setningarnar hjá Tór- birni Jacobsen í blaðgrein- ini farið aftur við borði- num. Setningarnir høvdu ikki annað uppiborið, og Tórbjørn hevði ikki fingið so nógva umrøðu, sum hann trívist so væl í. Tórbjørn Jacobsen hevur annars góðar og spennandi hugsjónir og dugir væl at skriva, men hann skikkar sær ikki nóg væl á politiska leikpallinum enn. Nú er málið um flytingina vorðið so politiskt og gro- teskt, at fjølmiðlar og politikarar tosa um eina grein 19 kanning. Álvara- tos, er hetta ikki ov langt úti, og er málið ikki farið út um øll menniskjalig mørk. Vit eru nógv í Tjóð- veldisflokkinum sum er vónsvikin, tí hvar er »floks- dissiplinin« í flokkinum, tá ið eitt so lítið mál kann koma so langt, at málið kann slíta samgonguna. Hvat er tá vunnið. Havi altíð havt fult álit á løgmanni Anfinni Kalls- berg. Fái ikki eyga á nakran annan persón í landinum, sum so siðiliga og hampi- liga megnar løgmansupp- gávuna betur enn Anfinn. Løgmaður er tíverri vikn- aður í fullveldismálinum, men tað er ímóti hansara egna vilja. Sambandsvong- urin í Fólkaflokkinum við Óla Breckmann, Bjarna Djurholm og Jørgen Nicla- sen á odda er í løtuni ov sterkur. Nú skuldu fjølmiðlarnir og politikararnir einaferð med alla slept málinum um flytingina hjá løgmanni á sinni. Fólk hvørki tíma ella orka at lesa og hoyra meiri um Anfinn, Tórbjørn og P/F Frostvirkið. Nýtið heldur tíðina og orkuna til meira positivt politiskt virksemi, millum annað gullið og grønu skógirnar, sum politikarar- nir lovaðu teimum gomlu áðrenn løgtingsvalið í vár. Á hesum økinum er nógv at tríva í. Nú hava allir teir stóru flokkarnir í fjølmiðlunum sagt frá, um teir eru sinnaðir at játta Sjónvarpi Før- oya pening á fíggjarlógini. Javnaðarflokkurin og Tjóðveldisflokkurin siga ja. Sambandsflokkurin iv- ast, men hellur óivað tann vegin at siga ja. Men Fólkaflokkurin sigur helst nei. Í øllum førum sigur formaðurin hjá tingmanningini og í fíggjarnevndini, Óli Breckman, í samrøðu við Sosialin týsdagin, at Fólkaflokkurin vil neyvan hava SvF á fíggjarlógina. Málið hevur tikið seg upp, eftir at Føroya Tele við nýggja Televarpinum helst kann fara at máa grund- arlagið undan SvF. Tað nýggja Televarpið sendir somu ræsur beinleiðis, sum SvF sendir seinri. Sam- stundis hevur sjónvarpsstjórin alment boðað frá, at skal SvF røkka endamálið sínum um føroyskar sendingar og føroyskan tekst á útlendskum sending- um, skulu 70 mió.kr. til. Hetta er nógvur peningur, og tað er ikki løgið, at summi hveppa seg við. Men spurningurin er, um ein nógv minni peningaupphædd ikki hevði hjálpt mun- andi. Ein annar spurningur er eisini, um ikki tað er neyðugt við eini hugburðsbroyting í SvF til pro- grammpolitikk, starvsfólkapolitikk og nýggja tøkni. Teir flestu føroyingar eru samdir í, at vit skulu hava eitt føroyskt sjónvarp. Hóast fólk ofta illneitast inn á SvF, halda fólk flest, at tað er gott at hava eina før- oyska sjónvarpstíðindasending og føroyskar send- ingar. Dagur og Vika gav Útvarpi Føroya kapping, og tað sæst og hoyrist sanniliga á tíðindaflutningi- num, eins og kappingin millum loftmiðlarnar hevur eggjað bløðunum til ein betri tíðindaflutning. Har- afturat eru tey flestu óivað fegin um føroykar send- ingar í SvF – bæði einstakar sendingar, t.d. úr náttúr- uni, dokumentarsendingar, t.d. um bankamálið, og sendirøðir, t.d. um olju og tuberklarnar, sum SvF borðreiddi við fyri fleiri árum síðani. Tí halda óivað tey nógvu, at SvF eigur at fáa játtan til føroyskar sendingar á fíggjarlógini. SvF kann ikki kappast við altjóða ræsur, og Føroyar eru eitt lítið land til eitt stórt sjónvarp. Men vit hava vant okkum til at hava eitt føroyskt sjónvarp, og vit vilja framhaldandi hava eina – helst betri – føroyska tíðindasending, føroyskt orðaskifti o. a., eins og sendingar um føroysk evni, tí tær gera hvørki BBC, Sky, CNN ella ITV. Hinvegin mugu vit eisini gera okkum greitt, at fær SvF pening, er skeivt at lata ÚF sita eftir. Henda støðin, sum er bíligari at reka, átti at fingið eina játtan, so vit fingu fleiri og frægari út- varpssendingar, t.d dokumentarsendingar, sum saknur er í. Men áðrenn vit koma so langt, eiga vit at hava eitt veruligt orðaskifti, ikki bara millum poltikkarar, men eisini millum fjølmiðlafólk, um verandi sjónvarp, tí ynskiligt er ikki bara at hava eitt førosykt sjónvarp, men eitt frægari føroyskt sjón- varp. DAGSINS MEINING Sosialurin Eitt veruligt føroyskt sjónvarp er ynskiligt VIÐMERKINGAR Sosialurin Stovnaður: 1927 Ábyrgdarblaðstjóri: Jan Müller jan@sosialurin.fo Blaðstjóri: Eirikur Lindenskov eirikur@sosialurin.fo Fíggjarleiðari: Jákup Mørk jakup@sosialurin.fo Tíðindaleiðari: Jústinus Eidesgaard justinus@sosialurin.fo Marknaðardeild: lysing@sosialurin.fo Jonhard Hammer jonhard@sosialurin.fo Finnbjørg Nattestad finnbjorg@sosialurin.fo Anja Weihe anja@sosialurin.fo Blaðfólk: Áki Bertholdsen aki@sosialurin.fo Eyðun Klakstein eydun@sosialurin.fo Edvard Joensen edvard@sosialurin.fo Turið Kjølbro turid@sosialurin.fo Stefan í Skorini stefan@sosialurin.fo Heri á Rógvi heri@sosialurin.fo Ingrid Bjarnastein ingrid@sosialurin.fo Rúnar Reistrup runar@sosialurin.fo Vilmund Jacobsen vilmund@sosialurin.fo Solby Eliassen solby@sosialurin.fo Ragnhild Ellingsgaard ragnhild@sosialurin.fo Dagfinn Olsen dagfinn@sosialurin.fo Ítróttur: Jákup Mørk jakup@sosialurin.fo Páll H. Johannesen pall@sosialurin.fo Myndamenn: Álvur Haraldsen alvur@sosialurin.fo Jens Kristian Vang jensk@sosialurin.fo Finnur Justinussen finnur@sosialurin.fo Sosialurin í Norðoyggjum: Postsmoga 231 Nólsoyar Pálsgøta 1, 700 Klaksvík tel. 458686 fax 458687 e-post: klaksvik@sosialurin.fo Sosialurin í Suðuroy: tel. 375364 fax 375464 tel. 220727 e-post: aki@sosialurin.fo e-post: dagfinn@sosialurin.fo Sosialurin í Eysturoy: Postsmoga 143, Saltangará tel. 447820 fax 4449520 tel. 225429 e-post: vilmund@sosialurin.fo Rullandi redaktíonin: tel. 220507 Uppseting/prent: Uppseting: Hestprent Prent: Prentmiðstøðin Útgevari: Sp/f Sosialurin Avgreiðsla: Mán.-frí. 8-16 Argjavegur 26, Tel. 311820, Fax 314720 Postadressa: Postboks 76, 110 Tórshavn E-mail: post@sosialurin.fo lysing@sosialurin.fo lysingartorg@sosialurin.fo Blaðið verður prentað mánadag-fríggjadag klokkan 1400 Lýsingar Freistir: Tekstlýsingar Størri lýsingar Lýsingartorgið Heilsanir Týsdagsblaðið Mán.kl. 10 Frí. kl. 15 Frí. kl. 12 Frí. kl. 12 Mikudagsblaðið Týs. kl. 10 Mán. kl. 15 Mán. kl. 12 Mán. kl. 12 Hósdagsblaðið Mik. kl. 10 Týs. kl. 15 Týs. kl. 12 Týs. kl. 12 Fríggjadagsblaðið Hós. kl. 10 Mik. kl. 15 Mik. kl. 12 Mik. kl. 12 Leygardagsblaðið Frí. kl. 10 Hós. kl. 15 Hós. kl. 12 Hós. kl. 12 Størri lýsingar, sum nógv arbeiði stendst av, mugu vera inni í góðari tíð og áðrenn ásettu freistir. Framíhjápláss má umbiðjast í góðari tíð. Stødd: Ein heil síða í Sosialinum er 254 mm breið og 346 mm í hædd. Breiddin á einum teigi er 39mm og rúmið millum teigarnar er 4mm. Innsent tilfar Fult navn skal vera undir innsendum tilfari. Innsendar greinar, har blaðleiðsl- an ikki er kunnað um bústað og telefonnummar, verða ikki settar í blaðið. Eitt politiskt sniðálop á løgmann Hans Birgir Hansen Mr. Big Menniskjan klárar ikki at kappast við teldur/maskin- ur, ið koma at økja mun- andi um stagnatión og gera allar føroyingar til sam- felagstaparar, ið missa sítt livibreyð. Tað er bara at hyggja at robott føroyingum í øllum aldri/samfelagsbólkum/stætt um, ið gerast samfelagstap- arar, tá ið øll kroppslig ar- beiðsmegi verður avtikin. Ræðuligt er at staðfesta at álvarsligt er áfatt við øll- um, ið liva sum arbeiðandi trælir hjá stórkapitalistum, ið eru kriminellir lógloys- ingar úti á arbeiðsmark- naðinum. Tað er nógv fyri at korrup- tión/mutur/samansvørjan merkir dóms/politi/lóggávu- valdið í Havn og tann rikna politikk á løgtingi og í bygdar-/býráðum. Tað er ikki mætari við øllum børnum/ungdóm- um/tilkomnum á dagstovn- um/skúlum/lærustovnum/ viðgerarstovnum/heimum, ið gerast samfelagstaparar. Tað gerast allir samfelags avvíkjarar/samfelagstaparar og øll í falla fyri rús- drekka/rúsevnis/heilivágs/ tubbaks misnýtslu, ið slept vera upp á fjall í dag. Tað einasta, sum hevur áhuga innan kunningar og samskiftistøkni er at skapa mest møguligan profitt/ vinning, til partaeigarar í KT-fyritøkum. Samfelagstaparar í Føroyum! John S. Myllhamar Tað er bæði ólogiskt og óbíbilskt at tosa um kær- leika og missión út í heimi, um vit ikki fyrst megna at fremja tað heima í Føroyum. Er ikki vant dúgliga á heimavølli, man lítil dugur vera í á útivølli. Við støði í missiónsboð- unum soleiðis sum Lukas evangelistur hevur givið okkum tey, at í Jesu navni eigur at verða prædika umvending og fyrigeving syndanna fyri øllum fólka- sløgum og byrjar skal frá Jerúsalem, koma her nak- rar hguleiðinga rum nær- missión, sum nattúrliga má vera fyritreytin og venjingin til fjarmissión. Ein av formonnunum í Kirkelig Forening for den Indre Missión í Danmark, Zewtan, hevur kanska havt missiónsboðini úr Lukasar evangelium í huga, tá ið hann segði tey vísu orðini: »Indre Mission er det før- ste, Ydre Mission det stør- ste. Hann sá tað missioner- andi arbeiði frá rætta sjón- arvinklinum, sá tað soleið- is, sum jesus hevði sett útí kortið. Yvir um ánna eftir vatni Orðatakið »At fara yvir um ánna eftir vatni« var ofta havt á munni av langtandi skipsfelagum, tá ið vit sigl- du við føroysku fiskiskip- unum 10-15 samdøgur, 1.000-1.500 fjórðingar frá heimlandinum til Ný Foundlands, Kanada ella Grønlands køldu, storm- bardu strendur, at fiska sama slag fisk sum tann, ið svimur millum okkara egnu oyggjar. Myndin skal ikki pressast, men tað sama ger seg óiva mangan galdandi í tí andaliga fiskiskapinum. Orðatakið skal minna á, at missiónsboðini kunnu mis- fatast, vendast á høvdið og uppfataði soleiðis, at tað er í Afrika, India ella onku- staðni langt, langt burturi, umsorganin og uppgávan liggur at sýna næstrakær- leika, og at har eigur trú- boðaravirksemi at byrja. Við myndum í sjónvarpi- num eru journalistarnir óførir at lýsa fyriokkum at hetta er rætta raðfylgjan. Men tá ið Jesus talar um missiónsarbeiði, sigur hann tað øvugta, at byrjast skal frá Jerúsalem, v.ø.o. at byrj- ast skal har, ein er staddur, í heimbygdini, í grannalag- num í heiminum ja, at byrj- að verður við einum sjálv- um. Síðani víðkast sjónar- ringurin nattúrliga. Ein svii gav fyri nøkrum árum síðani út bók, har hann kagar í bakspeglið. Hanne er sonur hjún, hvørs nørvn eru send um allan heim. Og hava tey tikið ímóti heiðurslønum fyri teirra ídni, eitt nú innan »friðarrørslurnar«. Tey vóru sera væl umtókt uttan- fyri landoddarnar. Í bókini kemur høvundurin inn á sítt heim og faðir og móður. Hvat sigur heisn sonurin so um virknu, populeru for- eldur síni? Jú, hann skrivar um, at hann ongantíð hevur átt nakað heim, hevur aldri átt nakran pápa ella nakra mammu, tey høvdu ikki stundir at taka sær av hon- um og vera góð við hann. Teirra kærleiki lá nógvar, nógvar míl frá sær. Ein skelkandi søga frá einum sviknum abrni, ið ikki sær nakran logik og nakað sam- svar millum virkni foreldr- anna úti og so heima. Tað ber ikki til at skáka sær undan sín ábyrgd við populariteti. Í tí kristiliga arbeiðinum tykist mangan vera so nógv lættari, at síggja neyðina langt burturi, at elska eitt nú muslimar, hindura rog menniskju, sum annars eru fjarskotin. Men hinvegin so ómetaliga torført at elska í sínum »Jerusalem«, at vera góður við sín granna, at liva í sátt og semju við hann. Eisini er tað so nógv lættari at elska menniskju í øllum øðrum samkomum, meðan tað er so øgiliga trupult at vera góður við sítt egna kirkjulið. Missión er ikki nakað, ið avgjørt skal fremjast har ávís frástøða er. Í líknilsi- num um hin miskunnsama sámariubúgvan, verður sagt um prestin og levittin, at teir góvu sær ikki fær um hitt maltrakteraða med- menniskja, sum lá í vegjag- aranum á tí vegi, teir høvdu sína dagligu gongd. Ella tann ríki maðurin, hann sá ikki hin forpínda Lásarus, ið var honum so nær, at bara gáttin var vorðin eitt óført dýpi, har tað var ógjørligt at koma hvørjum øðrum við, tá ið tað var ov seint at rópa um nærmis- sión. Vit hava nógvar Lasarus- ar rundanum okkum har vit dagliga ferðast. Missións- markin liggur fyri durðum okkara. Hóast vit tímiliga hava góð kor, eru rundan um okkum grátandi og ráðaleys menniskju, sum eru nívd av ótta og ein- semiskenslu. Ongum nýtist at vera arbeiðsleysur her. Ikki er neyðugt at seta bilin í gongd fyri at finna hesi, enn minni at seta seg í eitt flogfar. Byrja har vit eru stødd Halgabók hevur reglurnar hvussu byrjað verður at dríva missión. Frásøgnin í Jóhannesar evangelium 1. 35 ff. tá ið Jesus finnur sær lærusveinar, sigur greitt frá, hvussu missiónsarbeiði byrjar. Heilt einfalt verður sagt um Andrias, ið saman við einum øðrum læru- sveini hevði hoyrt orð doyparans: Sí, Guðs lamb- ið! Og hevði havt eitt møti við Jesus og fylgdi honum eftir, at hann finnur fyrst bróður sín Símun og sigur við hann: Vit hava funnið Messias! Tað var náttúrliga reaktiónin uppá tað, sum Andrias hevði uppliva. Líka síðani syndin kom inn í heimin, hevur hon skilt menniskjuni frá hvørj- um øðrum. Fyrsti spurning- ur á mannaættarinnar morgni ljóðar: Hvar er Áben, bróður tín? Tað er syndin, ið skilir. Vit liva støðugt í einum heimi, her vit koma longri og longri burtur frá síðumanninum, og hvar vit hava trupl.ari go truplari at finna hvønn annan. Ein særdur heimur við hatri tjóðanna millum, við sundurpettaðum átrú- naðarligum samkomum, við upploystum heimum sindraðum barnasálum. Har hjún, hóast tey sita í somu stovu, eru kilometrar frá hvørjum øðrum. Onkur hevur rópt hetta »hin lítli deyðin«, sum tíðum kann kennast svárari enn hin stóri. Loysnin til hesa miklu vanlukku er avgjørt tann,a t tað verður byrjað frá rætta endanum, at finna hvønn annan aftur, at vit fyrst finna okkara síðumann. Hetta hevði verið til størstu signing fyri øll. Vegurin er einfaldur og framferðar- hátturin greiður: Andriast hevur fyrst sjálvur funnið. hann fann Kristus og harvið meiningina við lívinum. Ein, sum skal missionera, má byrja við sær sjálvum. Tað er ivaleyst størsti trupulleikin, at tey, sum bjóða seg fram, ongantíð hava møtt sær sjálvum. Tá ið Andrias hevði sæð guds lambið, varð hann við tað sama sjálvur settur í gongd. Fyrst finnur hann bróðir sín. Her byrjaði tann ketu- reaktión, sum kann bera heiminum vón, sum eina kann føra til ta fatan, vit spyrja og leingjast eftir. Í hansara egna heimi byrjaði tað, í familjuni byrjaði tað. Áðrenn farið verður undir at realisera teir stóru ynski- dreymarnar, at gera verðina betri, at gera samveldir og sameina allar átrúnaðir, átti at verið bytrjað har Andrias byrjaði. Tað næsta stigið vil tá vera heilt náttúrligt – bróðir tín, granni tín, næsti tín, vinur tín, fíggindi tín. Andrias finndur fyst bróður sín Símun, næsta dagin finnur Jesus Filippus, og Filippus finnur Natanael. Á so einfaldan og nattúrligan hátt fór fyrsta evangeliser- ingin fram. Soleiðis byrjaði tað áðrenn talarastólar, pallar og hallir vóru upp- funnar. Soleiðis arbeiddi Jesus sjálvur og soleiðis ar- beiddu lærusveinar hans- ara. Vit hoyra her um 4 menniskju, ið innan eitt samdøgur, hvørt fyri seg, vera funnin og vunnin. Hugsa sær, um her var bor- ið at sum í okkara tíð, við teimum veldigu tiltøkum, við tí risatóli, sum verður sett í gongd, men sum oft- ast kann samanberast við sápu í springvatni, er løtu- vinningur, og ongar varandi fylgir hevur fyri nakran. Tørvandi nærvera Tað verður prædika yvir høvdinum á mennsikjum, sum í veruleikanum treingja til persónligt sam- band. Vit fara longsta veg fyri at finna menniskju, ístaðin fyri at fara Bíbli- unnar einfalda veg – bein- leiðis til menniskja. Sum Kristus gjørdi. Betri og vakrari dømi um hetta finst ikki, enn samtalan, Jesus hevði við konuna úr Sám- ariu. Tað er ein meistarlig lýsing av Jesusi í arbeiði. Eitt einastandandi dømi um sálarrøkt og sálarvinning. Hugsa sær, um Jesus var lopin upp á kantin á brunni- num og var farin at moral- isera fyri hesi konuni, sum vit meta hevði uppibiroið eina dyggiliga fleingju fyri tann ljóta atburð hon hevði sýnt, um hann var farin at dundra niður yvir høvdið á henni við øllum teimum mongu orðunum og keip- unum, sum dominera og hava yvirræðið á boðanini í dag. Hvat hevði tá fingist burtur úr? Nei, Jesus setti seg niður hjá henni, og fór at tosa við hana – hana, sum óiva ein- gin annar vildi tosa við. Neyvan hevði hann nakað forlorið tannpastasmíl uppi á. Hann var ektaður. Hann setti seg í samband við menniskja í menniskjanum. Ongantíð skeyt hann málið inn fyri alt hetta, sum ný- mótans fundarteknikkur peikar á. Hann visti, at djúpt inni í hesum menn- iskja, var ein tørvur, ein endaligur longsul, sum hungraði eftir sambandi við ein, sum dugdi at skilja hana, og sum kundi gera seg samlíki hennara. Jesus gav sær stundir at lurta meðan hon segði frá. Hann arbeiddi aldri undir trýsti og við skundi við prædik- um og menniskjum. Við tí avslappaðu atferð, ið eyð- kendi hann og, sum hann møtti henni við, var bygd grund undir at samtalan fekk so stýran týdning. Lívsins veruleiki var ikki goymdur burtur, ella doyvdur av heimsins bak- grundsdundran. Alt lív hennara kom fram í ljósið, og tey bæði komu at skilja hvørt annað, eins og sálar- læknin lurtar seg fram til tað, ið nývir sjúklingin. Hon skilti, at hesin tók seg í álvara og bagatelliseraði einki. Hann fær alt at vita um hana, og hon fær alt at vit um hann: Man hetta ikki vera Kristus? Og so fekk hetta fylgir, fyrst fyri bygd- arfólk hennara, seinni fyri allan heim. Nútíðar menniskju eru deyðatroytt av tí øgiligu propagandu, av teimum hørðu reklamurópunum – verðsligum sum religiøs- um, ið tey verða bumbard- eraði við samdøgrið runt, av tí øgiliga skundi, med- menniskja hevur fyri at vinna, fyri at røkka, fyri at náa, ja, fyri at náa…? Menniskjan sær at hon er svikin – svikin av tí mest lovandi boðskapinum. Nú- tíðar menniskju leingjast eftir samband við med- menniskja, tí teimum tørvar samband. Tað er uppskrift- in til nýmótans missión og evangelisatión sum tað var á døgum Krists. Jesus kom til eitt pinkulítið land á heimskortinum. Hann start- aði ikki á øgiligum víddum. Arbeiðsøkið hansara var landavegirnir í Palæstina. Hann hevði einki sam- komuhús ella talarastól, ongar sekreterar og hjálpar- sekreterar, ongar skrivarar og samskiftishjálparmenn, onga skrivstovutíð ella við- talutíð, hann hevði ikki tíð til sovorði. hann var á vakt alt samdøgrið; hann var komin at leita eftir menn- iskjum sum einstaklingar, leita upp hitt farna og gloymda og at bjarga tí. Hetta hevur verið upp- gávan við tí missionerandi arbeiðinum heilt frá teim- um døgum. Líka síðan tá, hevur hesin boðskapur ljóða frá bróður til bróður, frá vini til vin. Símun kom, Filippus kom, Natanael kom – allur ápostlaskarin kom, menn og kvinnur í túsund tali komu, heilar tjóðir komu. Og soleiðis virkar ein missionerandi enn í dag, fyrst í sínum nærumhvørvi, síðani víð- kast sjónarringurin. Sagt verður um Tummas, ein av ápostlunum, sum byrjaði í Jerusalem, og seinni saman við Bartali- meusi legði leiðina eystur eftir, at hann endaði heilt í India. Á egnum beinum hevur hann gingið yvir hetta velduga kontinentið. Og enn í dag sigst vera ein lítil kirkja í suðurindia, sum ber heiðursnavnið Tummas- kristin. Hevur nakar upp- fylt orðatakið, at brúka ápostlarnar, má tað vera Tummas. Men hann byrjaði frá rætta endanum. Og tað er av størsta týdningi. Ein- gin verður trúboðari av at fara yvir øll fjøll, um hann ikki fyrst dugdi tað heima. Hevur ein ikki fyrst vant dúliga á heimavølli, man vera lítil dugur í einum á útivølli. VIÐMERKINGAR Føroyar áðrenn Afrika Tað hjálpir síðani heili- vágs fyritøkum at skapa sær profitt/vinning við at selja skaðiligan heilivág til øll offrini hjá KT-fyritøk- unum í Føroyum. Tað er eingin av øllum lesarunum, ið hugsar um slíkt, fyrr enn ovseint er at gera nakað, so vit kunna fáa steðga undirgang/ragnar- rok/sinnissjúku. Tað er bara at hyggja at øllum, ið dyrka Guð, mam- mon og dansa um gullkálv- in hjá Kára P., ið førir til áðurnevnda, tá øll liva í hvørvissjónum. Tað er eingin, ið skrivar sum ein ger í lesarabrøv- um, ið vil hava tykkum at steðga øllum slíkum. C M Y K 11 10