leygardagur 19. september 1981síða 2

Síða 2 Vælkledd frá Hazy Videotól frá Telefunken, Gávukort frá Gunder og degurða til 10 í Perluni Hetta eru hevuðsvinningarnir hesaferð. Hesaferð prenta vit aftur fýra tel, sum tygum skulu sammeta við tey, á tygara egnu plátu. Klippið tey út og goymið tey. Bingovinningar: Í. Plátu ella band frá H. C. W. Tórgarð tw søluni 3. Sodavatn/øl frå Restorff ella Føroya Bjor 4. Bokapakki frá H. N. J. Bók- handli (100,-) 5. Ur frå UR-søluni i SMS 6. Lagkøku frå Haldor Holm 7. Sosialin ókeypis í hålvt år 8. Godgæti Lummaroknara frá H. J. Boka- Bert okkurt SOSIALURIN småvegis nytt Bókatíðindi 10. árg. Nr. 1. August 1981. 48 s. Dygdin í tí, sum er skriv- að og sagt í sambandi við 80'åra fødingardagin hjá Heðini Brú er ógvu- liga ymisk. Sum domi um skilagóða og med- vitna skriving kann rødan hjá Hanusi And- reassen nevnast (prentað í Sosialinum. 28/8-81), og á hinum bógvinum setir rødan hjá nýggja Varða- formanninum (prentað í Dagblaðnum 19/8-81 helst met í heimfødis- ligum hugsunnarhátti. Bókagarður hevur, sum vituligt er, eisini hátíðarhildið dagin, og umframt at lati Heðini Brú »Fyrsta stóra gull- heiðurstekin Bókagarðs fyri mál og bókmentir okkara<, hevur Emil Thomsen vígt Bókatíð- indi nr. 1/81 til Heðin Brú. Ritið inniheldur tvær eitt sindur longri greinir, Reidar Djupedal og Carin Sandqvist, fýra styttri, Vésteinn Ólason, Bjarne Nielsen Brovst, Hanus A. Samuelsen og William Heinesen, og eina yrking eftir Emil. Greinin hjá Reidar Djupedal roynir at lýsa Heðin Brú og fyrst og fremst hansara norsku andsfelagar (Kinck, Gar- borg, Hamsun, v.fl.), men skoytir uppí: »Å peike pá litterære fedrar skal eg ikkje innlate meg pá. Heðin Brú har mange skyldfolk og mange tætter i veven sin. Han har alltid vore pá leitarferd í livet og ikkje stengt seg av í sitt elge bur« Seinasti setningurin er ein rám- andi lyndislýsing av skaldinum og einum ser eydkenni í hansara skaldskapi. Og hetta er nett tað, sum Varðafor- maðurin ikki hevur Danski háskú verður mtalaður soleiðis: >Den grundt i igske dogmatikk tøj: reid der olke hogskuler 1 al tli en Dastion for intole anse, var ukjend p Færova nå ví Kt SSkI eir me nógv sigast um danska háskúlan, men at skíra hann »bastion for intole- ranse« er so heilt burturvið. „Nágra karakteristiska drag i Heðin Brús sprák< eftir Carin Sang- qvist er ivingarsom. Hon vil eftirkanna »syntak- tiska karaktåren« í mål- inum hjá hevundanum, og hevur fyrst og fremst brúkt >Tað stóra takið< og >„Endurminningar< sum grundarlag. Hon ávísir t.d, at mein- ingarnar (t.e. tað sum stendur ímillum tvey punktum ellíkn.) hjá Heðini Brú eru meira enn dupult so langar, sum hjá Martini Joensen í >Tað lýsir á landi«. Men øll sum hava lisið hesar báðar bekur vita, at hin fyrra er dupult so lett at lesa sum hin seinna, og er altso ikki vorðin torfør av teim longu meiningunum. Carin Sandqvist ávísir eisini seinni, at sjálvt um Heðin Brú ikki setur hevuðstekin so ofta, so eru setningarnir hjá honum ikki longri enn hjá Martini Joensen, og hartil brúkar hann lítið av eykasetningum. Hon vísir á, at setningar uttan grundorð eru van- ligir, at vanlig sambind- ingarorð mangan vanta, meðan tíðarsambinding- ar eru eyðkendar fyri skrivingina hjá honum. At enda hevur Carin Sandqvist talt hvussu ofta Heðin Brú brúkar »tå« í mun til »tå id« og sammett við aðrar fer- oyskar hevundar. Hon kemur fram til, at »tå« er mest vanligt í >Logn- brå« og »Fastatøkum«, síðan „tá iO« og i »Endurminningunum« aftur »tå«. Hartil hevur hon funnið út av, at tann parturin av endurminn- ingunum sun hevur Vardanum oftast 1 ir „> *e FI Ca »La 10«, Sum er rættad til »tå« í bókini, og Sandqvist meinar at Hedin Brú hevur rovnt at koncentrera málið hjá sær. Men fer! rðateljingin vilt að er rættles roy øl I g Ikk Eina aðra hon nógv t ávísa, at tað punktum unningarbókini enn í Varðabrotunum, men tað er helst eisini rættlesaranum fyri at takka! Tað liggur nær at spyrja, hvat sovorðnar mekaniskar kanningar kunnu nýtast til? Við- hvert kunnu tær vera hentar sum grund- gransking og harvið lata tilfar til aðra gransking, men í hesum feri er meginparturin burtur- spilt tíð. Síðurnar hjá Vésteinn Ólason er vanlig føding- ardagsheilsan, har nortid verdur vid skald- skapin og serstakliga „Feðgar á ferð“, meðan greinin hjá Bjarne Nielsen Brovst er ein hugalagsmynd frá Hav- nini og samreðum við Heðin Brú. >Heilsan frá skúlamanni< er eftir Hanus A. Samuelsen, og hevur eitt sindur stytt staðið í Dagblaðnum. H.A.S. tekur í stuttum samanum uppveksturin og skaldskapin hjá Heðini Brú, og má sigast at raka bara heilt væl í síni lýsing. Einastaðnis fer hann tó eftir mínum tykki skeivur: »Tad kann tykjast, sum Heðin Brúk í summum av sínum seinnu segum er við at verða í so dapur«. Hóast summar segur í savninum »Buravnurin« lýsa tað amoralska maktmenniskja, og menniskju sum bera við ræðuligar viðburðir, so er heildarútsegnin vónrík. Vit mugu ikki drukna í matstrevi, so vit gloyma spælið og hugflogið. William Heinesen tekur søguna »Båtablød- ini« fram, og brukar hana sum mynd uppå livskorini, ikki bara hjå Hedini Bru, men alment. Seinast stendur yrkingin >Til móðurmálið< eftir Emil. Hon er dekan og patetisk, við nógvun stavrimum og Janusi Djurhuus spøkjandi onkustaðnis aftanfyri. Tað eru nógvar endur- tekur í teim ymsu grein un og umframt okkurt småvegis kemur ur einki av nyggjum un skaldskapin hjá He Brú í ljósn kanska heldur ikk ætlanin? Jógvan Ísaksen Í H Í