leygardagur 24. oktober 1981síða 4

Síða 4 SOSIALURIN um nøvn Alistø0ir kunnu fara Jonu til åminningar Leygardagin 17. i hesum andaðist Jona, 70 ára gomul. Hon var borin í heim hin 24. februar 1911. Foreldrini vóru Kath- rina, ættað av Kráku- steini, og Sámal úr Hvannasundi. Jona gekk í skúla hjá fru Mohr á Landavegn- um, síðan í realskulan. Eitt skifti var hon niðri í húsplássi, heim- aftur komin lærdi hon at seyma og fekkst við hetta eina tíð, men mátti gevast, tí heilsan bilaði, og av hesi orsek kom hon at vera heima alt lív sitt Hetta fall Jonu væl, tí hon var heimkær sum voru Inn hennara, og tó hevði Jona álíkavæl stundir til aðrar tænastu uttanfyri familjuna Grundvellurin undir hesum tænastum, ið all- ar vóru innan meinig- heitina, varð lagdur í barnaheimi hennara, har hon tíðliga varð lærd at nogvar ganga Guðs vegir: í kirkju, í Meinigheits- húsið og í K.F.U.K., og hesum trimum steðunum var hon trúgv ímóti, líka til sjúkan nú til seinast forðaði henni. Vit í K.F.U.K. hava so nógv at takka Jonu fyri. Aftaná sjálvt at hava gingið í Várgleði og ung- gentudeildina, kom hon sum vaksin í fleiri ár at gera eitt stórt arbeið í hesum deildum, umframt at hon trúfest kom til allar aðrar fundir felagsins og var við á øllum summarlegum Eisini er tað nógv, sum hon gjegnum hesu mongu ár hevur latið úr hondum til bazarar o.a A limafundunum gav Jona okkum so gjøgnum sin nógv einfalda vitnisburð, har vit merktu ríka hennara, og undir felags- hoyrdu vit, Guðs lív benunum p Fre h. Jona Christiansen situr millum sunnudagsskulabørn hvussu stóran kærleika og áhuga hon hevði fyri ollum Guðs ríkis arbeiði. Skóti gjørdist hon tíð- liga, og sum allar aðrar staðir var hon við her við liv og sál. Seinni tá gaml- ir skótar stovnaðu okkara 4. grein, var hon sjálvskrivað við, og á fundunum sang hon ofta fyri okkum teir gomlu skótasangirnar og for- sínum skóta- áhugavert, at bæði hendingar og per- taldi frá arum Ss sónar komu okkum so nær Ytrimissión hevði frá barni av hennara serliga tokka, longu tá stóð hon í brævasamband við trú- boðarar, t.d. tey í Fugle- reden, og síðan Oluva fór út, hevur hon kanska ongan so trúgvan bræv- skrivara haft sum Jonu. Innan D.M.S. hoyrdi Jona heima, men styðj- aði sjálvsagt alt ytri- missiónsarbeið. Víðari var Jona í Sjó- manskvinnuringinum, og sunnudagsblaðið bar hon út frá barni av og líka til allarseinast. Í Meinigheitshúsinum var hon trúfest til bíbliu- tímarnar og sunnudags- metini, og tað sama til ársmetini, missións- vikur og bíbliuskeiðini, tað seinasta bíbliuskeið- ið royndi hon at vera við til, hóast ógvuliga sjúk, hetta ber prógv um, hvussu henni longdist eftir Orðinum og at vera saman við Guðs bernum. Jona var við í arbeið- num innan so at siga allar greinir av kirkju okkara og umfataði tær allar við sínum trúfesti og kærleika, og tó var tað ein grein, sum fram um aðrar var hennara 75 ár Í dag, 24. oktober, fyllir eitt kent havnarfólk, Karla Vægter, Karla hjá Vægter-Louisu, 75 ár. Sum ung tænti Karla í mong ár í KFUK og seinri var hon í húsi hjá Henriettu Hansen, Hen- riettu, sum stovnaði KFUK í Havn Seinri gjørdi Karla reint, bædi i handilshus- um og i mong år hjå eitt og alt, nevnliga sunnudagsskúlin. Tað, sum hon sjálv hevði nomið sum barn var, vildi hon av fullum og heilum hjarta geva víðari. Í meira enn 50 ár var Jona í hesum arbeiði, og eisini við á ellum summarlegum í Kambs- dali. Ongantíð merktu vit á Jonu, at hon gjørdist troytt av hesum mongu tænastum, nei, tvertur ímóti, hon var glað og takksom fyri tær, um hana kann av rettum sigast, at hon var ein Marta við Mariu sinna- lagnum. Jona var ógvuliga vin- som og ættarkær og bar øllum gott. Lívsglað var hon sum fáur, og tá tú til seinast vitjaði og hon onki ork- aði, fekkst tú tó altíð eitt smíl. Ongantíð gramdi hon seg um sjúkuna, trygg hvíldi hon, ongin ótti var har, so satt sum ongin ótti finst í kærleikanum, hon visti, hon var í Harr- ans hondum, og at hon skjótt vildi meta Sínum Frelsara. Um Jonu kann sigast: at lívið var henni Kris- tus og deyðin ein vinn- ingur. Saknurin er stórur, og nógv plássini standa tóm eftir hana. Tankar okkara leita til tykkara, hennara kæru, sum frammanundan sita við so svárari sorg. Má Guð hjálpa og styrkja tykkum. Við djúpasta takk- semi K.F.U.K. 22. oktober 1981 Jona Henriksen Tórshavnar kommunu. Hon hevur altíð verið trúgv í síni tænastu og útint eitt vala arbeiði Karla er altíð komin nógv í KFUK og hevur verið felagnum ein hollur stuðul. Við sínum góða handalagi hevur hon altíð stuðlað tiltøkum, basarum o.tl., sum KFUK hevur fyri Hjartaliga tillukku. skipað á húsagang — lækka pris- irnir ov nógv Stjórin í norska alisglufelagnum heldur at høga prislegan frå í fjør er farin tíð — nú mugu menn rokna við, at príslegan hevur lagt seg á eitt meira realistiskt stødi Tað er ógvuliga stórur áhugi fyri norskum ali- laksi. Higartil eru útflutt 6000 tons av laksi, og hetta er munandi meira enn varð útflutt sama tíðarskeið í fjer Til- samans vórðu útflutt 4000 tons av laksi til eitt fyrsta- hondsvirði uppá 192.4 mill. norskar krónur. Miðalprísurin á laksi í fjør setti met. Hann var uppi á umleið 46 kr. pr. kilo. Í ár verður hann helst 33 kr. kilo í meðal, men nú í heyst fer hann helst at liggja um 35 kr. kilo. Tað er stórin í >Fiske- oppdretternes Forening« í Noregi, Odd Steinsbe, sum sigur hetta við norska blaðið »Fiskaren«. Príslækkingar Víðari sigur hann: — Vit útflyta meira enn 95% av øllum aldum laksi. Frak- land er nú vorðið mest týð- andi marknadurin, men nakað fer eisini til Bret- lands, Danmarkar, Týsk- lands og Sveríki. Vit merkja kappingina frá eðrum londum, men í fleiri mátar er norskur alilaksur nú ein prísvegleiðari á tí europeiska marknað- inum. Tann villi laks- urin hevur havt trupul- leikar á marknaðinum og hevur hann verið merktur av stórum príslækkingum. Eisini vit hava merkt hesar príslækkingar, men ikki í nánd av so nógv sum teir, ið veiða laks á havin- um. Odd Steinsbe sigur víð- ari til Fiskaren, at norð- menn í letuni eru í eini »mellemfase« tá talan er um laks. Fiskurin, sum varð settur út í 1979, er nú kynsbúgvin. Hann má drepast innan alt a leingi. Roknað verður við einum útflutningi uppá 7000 til 8000 tons av ali laksi í ár Sílaprísur óg vu- liga lágur Tá talan er um síl, sigur Odd Steinsbe víðari, hevur ikki verið talan um nakrar serligar broytingar á marknaðinum. Vit rokna við at selja 700 til 800 tons av sílum til onnur lond. Restin fer til heima- marknaðin. Í veruleik- anum verða millum 70 og 75% seld á heimamark- naðinum. Midalprisurin hevur í ár ligið um 20 krónur (rund vekt). Hetta er umleið 10% lægri enn í fjør. Tá vórðu seld 4300 tons av sílum. Prísurin á sílum er nú so lágur, at fleiri alisteðir av álvara eiga at meta, um tær kunnu bera seg í fram- tíðini. Tað eru fleiri orsekir til, at norðmenn hava trupul- leikar at sleppa av við síl fyri rímiligan prís, sigur stjórin í felagnum hjá norsku fiskaalarunum víð- ari. — Vit halda, at sílini eru líka góð vera sum laks- urin, men útlendingar eru ikki vanir við síl, soleiðis sum vit framleiða tey. Eis- ini er tað óheppið, at tað mesta verður drigið í okto- ber og november. Tá verð- ur ein stórur partur av síl- unum frystur. Sum tað hevur gingið seinastu árini, so eru nógv av síl- unum seld út á vári árið eftir. Vit vóna at sleppa undan hesum í ár, Odd Steinsbø. Tolltrupulleikar Hann greidir sidani frå tollvidurskiftunum. Til EEC skulu norðmenn rinda 12% í tolli fyri síl og 3,5% fyri laks. Fyrr hava teir ongantíð goldið toll fyri laks. Viðgjerdan laks mugu norðmenn haraftur- ímóti gjalda enn meira toll fyri. Fyri royktan laks er tollurin til EEC-lond 13%. Hetta er hevuðsorsekin fyri, at tað mesta av fisk- inum fer sum ferskur ella frystur sigur Odd Steinsbe, „Fiskeoppdretternes Fore- stjóri í ning< heldur, at teir »himmalhøgu« prísirnir á aldum laksi er ein farin tíð At enda í greinini sigur Odd Steinsbø m.a. : — Eg eri bangin fyri, at fleiri steðir fara á húsa- gang, tá fólk uppdaga, hvussu steðan er. Nógvir eru uttan iva vorðnir bitn- ir at byrja aling, tí prís- irnir i fjør vóru so høgir. Tað verður trupult at fáa slíkar prísir aftur. Nú eru prísirnir komnir niður á eitt meira realistiskt stødi Skal ein alari fáa tað at mæla runt, so verður neyðugt, at ein hevur eina rationella og effektiva framleiðslu, og at neyðuga vitanin og kunnleikin er til staðar. Hetta er nevniliga ein krevjandi vinna, endar stjórin í selufelagnum hjá alarunum í greinini í Fiskaren. Ikki einasti í Føroyum Í seinasta Sosiali er okkurt komið eitt sindur skeivt fyri. Vit segdu, at Jákup Joensen, sáli í Miðvági á sinni gjørdi ein motor, og at hetta er einasti motorur, sum er gjer- dur i Føroyum. Sjurdur Strøm, sonur Sofus Strøm, sála, upplýsir fyri blaðnum, at pápi han- sara, Sofus Strem gjørdi ein motor sjálvur. Sofus Strem var smiðjumeistari á Skipasmiðjuni á Gerðum í Vági frá tí hann var 21 ára gamal. Miðskeiðis í 30-unum gjerdi hann sjálvur ein motor uppá 4—5 hestar, sum hann setti í eitt sjeymannafar. Henda motorin brúkti hann til hann doyði í 1941, sigur Sjúrður Strem frá. I