leygardagur 15. mai 1982síða 10

i Í einum fongsli, har sálir, id skulu til Sheol — Jerðina rópa tey tað har — bíða eftir at verða týndar, sveimaði kvenn- sálin Jechidah. Sálirnar gloyma sítt upp- hav. Purah, gloymskunnar eingil. hann, sum slekkir Guds ljós og fjalir andlit Hansara, hevur valdið alla staðni, har Gud ikki er. Uttan at geva gætur, at hon var ættað undan Hásæti Dýrdar, hevði Jechidah syndað. Hennara evund hevði volt nógvar trupulleikar í tí heimi, har hon búði. Hon hevði lagt allar kvenneing- ir undir at friggja við unnusta sínum Jachidi, hevði ikki bara spottað Gud, men eisini avnoktað hann. Sálirnar, segði yn, vóru ikki skaptar, men vóru kykn aðar upp úr ongum: tær høvdu hvørki kall ella endamál. Hóast myndug leikarnir vóru ógvuliga tolnir og laga gir, varð Jechidah til endans dømd til deyða. Dómarin åsetti løtuna, tå hon kirkjugarðin, ið skuldi fara niður í t kallaðist Jerðin Verjin hjá Jechiduh skeyt málið inn Himmalsins Hægstarætt og send eina skrivliga ben til Metatron Andlitsins Drott. Men Jechidah var so full av synd og so óflættilig, at einki vald kundi bjarga henni. Hjálparmenninir tóku hana, skræddu hana frá Jachidi, kliptu veingirnar av henni, kliptu hárið á henni og lótu hana í eina langa hvíta lík- verju. Hon slapp ikki longur at lýða á hválvanna tónleik, at lúka angarnar úr Paradísi og at grunda yvir Toruhnnar loyndarmál, sum eru sálini matur og drekka. Hon slapp ikki longur at baða í brunnunum við balsamolju. Í fangaholin um var myrkrið úr tí niðara heiminum longu um hana. Men hennara stersta kvel var hennara longsul eftir Jachidi. Hon rakk honum ikki longur við tonk- unum. Heldur ikki fekk hon sent honum boð, tí allir tænararnir vóru tiknir frá henni. Eftir hjá Jechiduh var bara óttin fyri deyðanum At doyggja var ikki sjáldsamt, har Jechidah búði, men deyðin sekti bara óvandaligar, útlúgvaðar sálir. Akkurát hvat ið hendi tey deyðu, visti Jechidah ikki. Hon ivadist ikki í, at tá ið ein sål fór niður til Jarðar, var tað fyri at verða týnd, hóast tey gudsóttandi hildu fast im, at ein livsneisti var eftir. Ein deyð fór alt fyri eitt at rotna og var skjótt huld av einum slýggjutum evni, ið æt sáð. Síðani varð hon av einum gravara potað í móður lív, har hon gjerdist til eitt slag av soppi og síðani var nevnd eitt barn. Seinni byrjaðu pínslurnar í Gehenna: føding, vekstur, strev. Tí sam- bært siðalærubókunum var deyðin ikki tað seinasta stigið. Tá hon var reinsað, vendi sálin aftur til sítt upphav. Men hvat prógv var fyri slíkari hugsan? Tað Jechidah visti, var eingin nakrantíð vendur aftur av Jerðini. Tann upplýsta sål Leygardagur 15. mai 1982 Jechidah helt, at sålin liggur og rotnar eina stutta tid og so funar burtur i eitt myrkur, haðani ikki vendist aftur. Nú var letan komin, tá Jechidah mátti doyggja, mátti sekka niður til Jarðar Skjótt fór Deyðans Eingil at koma til sjóndar við eldsverði sínum og við tús und eygum sínum Í fyrstuni hevði Jechidah grátið uttan steðg, men so vóru tárini hildin uppat. Um hon vakti ella svav, Jachid fór ikki úr huganum á henni. Hvar var hann? Hvat gjørdi hann? Hverjum var hann saman við? Jechidah visti væl, at hann kundi ikki syrgja um hana í allar ævir. Kring hann vóru vakrar kvinnur, heilag djór einglar, kruebar, serafar, avralimar, eli Pr * “ på hk * " s ET OS Ey TR +. re = við telandi valdi. Hvussu leingi var ein sum Jachid mentur at stýra síni girnd? Hann. eins og hon, var vantrúgvin. Tað var hann, sum hevði lært hana, at andar vóru ikki skaptir, men vóru eitt úrslit av lívsins menning. Jachid trúði ikki upp á tann fría viljan, heldur ikki uppá, at gott og ilt í evstu syftu vóru til. Hvat fór at tálma honum? Ivaleyst lá hann longu í fanginum á onkrum guddómi og segði tær somu segurnar, sum hann longu hevði sagt fyri Jechiduh. Men hvat kundi hon gera? Í hesi myrkastovuni helt alt samband við glæstriborgirnar uppat. Allar hurðar vóru afturlatnar: hverki grið ella vakur leiki sluppu inn higar. Tann einasti vegurin úr hesum fongsli gekk niður til Jarðar og til alt tað ræduliga, ið kallaðist hold. blóð. mergur, nervar og andi. Teir gudsóttandi einglarnir lovaðu uppreisn Teir lærdu. ai sálin dvaldist ikki á Jorðini um ævir, men at hon vendi aftur til tað Hægra Hválvið, tá hon hevði liðið sín straff. Men Jechidah, ið var nýmótans helt alt hetta vera pátrúgv. Hvussu kundi ein sál bjarga sær undan likamsins roti? Tað var vísindaliga ógjerligt. Upp reisnin var ein dreymur, ein tápuligur uggi hjá stuttkomnum og bangnum sálum Eina náttina tá Jechidah lá í einum króki og hugsaði um Jachid og tær njót- ingar, hon hevði fingið frá honum, hans- ara kossar, hansara kín, loyndarmálini, hann hevði lýtt henni í oyrað, tær mongu steður og teir mongu leikir, hann hevði lært hana, kom Dumah, Deyðans túsund- oygdi Eingil, inn við einum eldsverði í hondini, á at líta júst sum tær Heilagu Bekurnar lýsa hann. Tín tími er komin, lítla systir, segði hann Tað ber ikki til at skjóta málið inn fyri ein annan rætt? Tey, sum eru í hesum endanum, fara altíð til Jarðar. Tað fór Jechiduh kalt niður eftir bak- inum. — Íðan, eg eri til reiðar. Jechidah, iðran hjálpir enn. Sig frá tínum syndum. Hvussu kann tað hjálpa? Tað einasta, eg iðri meg um, er, at eg ikki syndaði meira, segði Jechidah treiskliga. Bæði tagdu. At enda segði Dumah: — Jechidah, eg veit, at tú ert ill við meg Men er tað mín skyld, systir? Ynskti eg at gerast ein Deyðans Eingil? Eisini eg eri ein syndari, útlagin úr einum hægri ríki, mín straffur at vera ein sálanna beðil. Jechidah, eg havi ikki ynskt tín deyða, men fell ikki í fátt. Deyðin er ikki so ræðuligur, sum tú heldur. Tað er rætt, at tann fyrsta tíðin er ikki lett. Men ert tú fyrst gróðursett í móður lívi, eru teir níggju mánaðirnir, ið koma, ikki harðir. Tú fert at gloyma alt, sum tú hevur lært Stuttsøga eftir Isaac Bachevis Singer Hanus Andreassen tyddi år amerikonskum Valdemar Dalsgaard teknadi