hósdagur 12. august 1982síða 6

Síða 6 - tíðindablaðið Utgevari: p/f sosialurin tidindabladid Postsmoga 76, 3800 Argir, telefon 11820 Fyritaksstjóri og blaðstjóri: Térfinn Smith (ábyrgd) Blaðfólk: Høgni Djurhuus, Dagny Joensen, Jóhann Mortensen og Jan Miller Lýsingar: Árni Joensen Uppseting: p/f sosialurin. Prent: p/f pressan 1981 Við ábyrgd yvirfyri samfelagnum oddagrein TANN, sum veruliga ger sær ómak og vil vita hvussuleiðis samfelagið er bygt til tað trygga og væl smurda samfelag vit í dag eru lutir av, verður ikki sørt ørkymladur, um hann heldur tað vera nógmikið at finna sær veru- leikarnar, so sum teir verða snúgvaðir og snaraðir í tí borgarligu pressuni. TAÐ er við sterka medvirkan javnað- arfloksins at vit í dag hava okkara sosiala lóggávuverk, eina væl útbygda undirvísing og sum heild trygg og væl útbygd virkir — á sjógvi sum á landi — tey sum geva arbeiði til flestu okkara. SUMMAR av lóggávunun vóru helst komnar, sjálvt um vit ikki áttu Javn- aðarflokkin at skora á. Men har tað var neyðugt við nýggjum og skapandi hugtøkum, har tað var neyðugt við sterri trygdarlógum fyri tann einstaka, har hevði lítið fyri ikki at siga einki verið hent, áttu vit ikki ein javnaðar- flokk sum skoraði á. MUNURIN á teimum borgarligu flokk- unum og javnaðarflokkinum er einfalt, at javnaðarflokkurin í øllum lutum er tilreiðar at virka fyri bestu umstødum, men við ábyrgd yvirfyri samfelagnum. Meðan tann borgarligi flokkurin mest hugsar um at sæta So einfalt kann tað sigast. Men so einfaldur er veru kortini spurningurin er heldur ikki um eitt antin/ella. Alt hevur sinar avmark ingar. Eisini hvat vit hava råd til. Men hin spurning- Hava vit ráð at lata vera, er nógv meira áhuga- verdur. Og hverjar høvdu avleiðingarnar vit høvdu havt latið standa til, og ongatíð havt sagt, at hatta skal fremjast — hatta hava vit ráð til? Ein er og hvor kann svara spurn- inginum sjálvur. Heldur ikki er tað rætt at allur sum „verður oystur í sosi ynskidreymar tiknir frá tí vinnulívi, sum í skal mannautreidslurnar«. Hvør er fortreytin fyri lívinum? Tað arbeið- leikin urin: - Málið ikki so ein- falt Ó.B.! Men tørvur er nakað, sum bara kann økjast, so skjótt sum hann er skaptur. Tørvur er óav- markaður, og almanna politikkur er ein spurn- ingur um, hvat eitt sam- felag hevur ráð til. Allur = Siga, at tann peningur. sum verður oystur í sosialu alu ynskidreymar Eilif Samuelsens, verða tikn ir frá tí vinnulívi, sum í longdini skal gjalda al mannaútreiðslurnar Her er ein spurningur longdini ávísar bólkar. Teir borgarligu liva av skrýmslum, sum t.d. at ræða fólk við skatti, meðan teir, tá teir sita við ábyrgdini ikki eru førir fyri at semjast um nakað sum helst samfelagsskap- andi, tíansheldur at broyta nakað til tað betra fyri fjøldini, uttan so at sæta honum, sum í forvegin hevur nóg- mikið. VIT hava upplivað og sæð borgarligar flokkar, sum i dag sita við landsins leiðslu, hvussu teir brúktu andstødu- tíð sína til bert at leggja ilt fyri ollum ti, sum samfelagið stendur fyri. Hetta sum er eyðkent fyri teir borgarligu. EIN ótrúlig øvund móti øllum veru- ligum framburði. Ein ótrúlig hatsk kensla móti øllum teimum, sum starvast fyri samfelagsins áhugamál- um. ÚRSLITIÐ er hareftir. Ósemja, klandur um persónsmál. JAVNAÐARFLOKKURIN, hvort hann situr sum ábyrgdarflokkur ella í and- stødu, hevur skyldu til at vísa á ábyrgdarloysið í tí borgarliga politikki- num ímóti samfelagnum. MEN Javnaðarflokkurin hevur so sanniliga eisini skyldu til at verja tey vunnu rættindini, sum liggja í ollum teimum lóggávum, sum tryggja fjøld av fólki dagligt arbeiði og tryggja tilveru eftir loknan arbeiðsdag ella um hóttafall ella sjúka leika á. virkið o.s.fr. og til fram- haldandi iløgur. Tað meir- virðið, sum lentakarin skapar, hevur hann ongan avgerðarrætt yvir í okkara búskaparligu skipan. Men tað vil tann demokratiska sosialisman, at hann skal hava. „Og arbeiðið setir síni spor slit, gikt, ringar ryggir 0.s.fr. Henda spurningin gloymir Dag- blaðið og nógvir borgar- ligir politikkar við. Men tað sanniliga samband millum henda spurningin og vinnuliv og arbeiði. Leggjast kann afturat, at á hesum eki hava vit verið alt ov sparnir. Heilsa hins einstaka kann ikki metast í pengum. Tí má skorast á her, soleiðis at vit fáa eitt gott fyribyrgjandi arbeiði við upplýsingum, einum betri arbeiðseftirliti og har- ikki. Og verið, um peningur, verða gjalda al- um antin/ella tí andi fólkið á sjógvi og á næst eina tíðarhóskandi fíggjarliga tilfeingið er land lentakarin! Tað, revalidering. avmarkað. (Grein í Dag sum hann skapar umframt Ti er hesin spurningurin blaðnum 11882 OB tað, sum fer til lønina, fer = íkki so einfaldur, Ó.B.! hevur skrivað) tjl vinnulivid, reidariid, Nr. 77 — 12. august 1982 | Hvat bagir tær Óli Breckmann ? Á Sosialinum eru vit ikki múla- ella stavnsbundin Tað er eingin loyna, at Óli Breckmann, blaðstjóri á Dagblaðnum hevur nógv burturúr at lesa Sosialin. Hetta prógvar hann best við at geva seg til kennar við viðmerkingum um tað, hann lesur í blaðnum. Tað er heldur eingin loyna, at Óli Breckmann ístaðin fyri at leita tilfar til Dagblaid fram av sínum eintingum, kann fylla floksblað sítt við einum og tveimum síðum nærum hverja ferðina, og at hetta gevur honum mikla gleði, at »tosa« við okkum, sum kanska ikki hava somu hugsan og sjónarmið sum blaðstjórin á Dagblaðnum. Fyri mítt viðkomandi, er hann ikki farin friðar- liga fram, men skiftivís gjørt gjøldur, verið ótriva- ligur og eisini við hvert eitt sindur harmur, tí eg ikki kann góðtaka hug- sjónir hansara. — Hví alt hetta hóva- stákið Óli Breckmann? Heldur tú tað vera so ræðuligt, at eg ikki havi somu sjónarmið sum tú, ella hevur tú eingi sjónar- mið at framfera, — uttan so at tú skalt hava >knívin á strupan« fyrst? Uttan at gera ov nógv burturúr, so noyðist eg at triva í seinasta »brævid« til mín, sum stóð í Dag- blaðnum 6. august. — Álvaratos, — eg dugi ikki at skilja, hví tú estist av greinini um Friðar- gonguna 1982. Mótvegis manna- gongdini á Dagblaðnum, so havi eg roynt at við- gjørt tiltakið, sum fridar- gongan er, og eisini tikið við, at Sovjetsamveldið eisini hevur gjørt sítt til at misbrúka friðargonguna til egnan vinning. Óli Breckmann hevur ilt av, at góðvarni ikki vil víkja fyri illgrunasemi og klandri, sum hann sigur hevur verið í friðar- gonguni og skrivar: >Góð- varni liggur nær upp at tápuleika, og viðhvert ivast onkur í, um tað ikki er av býttheit, at fólk sum Dagny lata seg lumpa til at trúgva russum gott«. Nú veit eg ikki, um Óli Breckmann vil mær tað gott at siga, at hugsan mín er tápulig og at tað er býttleiki mín, sum fær meg at trúgva gott um medmenniskju míni. Til tað er bert at siga, at eg, ið hvussu so er, ikki vil stinga nekrum nakað í skógvarnar, sum eg bert giti mær til. Eg vil heldur royna at skilja, hví veru- leikin er, sum hann er, og um meguleiki er fyri at skapa nakað betri burtur- úr, enn bert at sáa illgruna og skuldseta tey, sum kanska ikki hava somu meining sum eg. Í so máta er góðvarni eitt vápn, sum væl kann brúkast. Tað er einki at ivast í, at friðarrerslurnar á ymsan hátt eru sprotnar úr góð- varni. Her hugsi eg um positivt góðvarni, har tað snýr seg um menniskju úr nógvum londum, sum væl kunnu gerast ein maktfak- torur í royndini at skapa linna millum stórveldini. Hetta hava tey fólk prógvað, sum hava staðið aftan fyri tiltøk, sum nú eru farin fram, og sum vónandi framhaldandi fara at virka. Væl vitandi um, at nógv fólk verða sett í geglið, tí tey hava aðra hugsan enn tann almenna í ávísum landi, — hetta fer ikki bert fram í sosialist- iskum londum, men eisini í teimum fasistisku lond- unum, Óli! So haldi eg kortini, at vit alt meira eru gjørd varug við hetta fyribrigdið seinastu árini, og tað kunnu vit takka teimum felagsskapum fyri, sum arbeiða móti harðræðið, sum valdar í heiminum. Her hugsi eg um Amnesty Internatio- nal, sum rættuliga hevur ment seg, og givið hópin av upplýsingum og stuðli til fólk í neyð, eins og hesin felagsskapur eisini er dømi um, at tað loysir seg at berjast móti órætt- vísi. Um Óli Breckmann vil koyra meg í tann bólkin, sum hann kallar >hentir byttlingar«, so er tað bert gott, samstundis sum eg vóni, at hesir býttlingar verða so nógvir í tali, at Óla'sa partur kemur í minnilutan. Hetta út frá tí. sum vit vanliga kafla »normin«, tað vil siga, at tann sterri samfelagsbólk- urin verður mettur út frá talinum, hvussu nógv vit eru í hverjum parti. Út frá norminum verða tey »normalu« í samfelagnum koyrd í ein bólk, meðan »hini«, sum væl kunnu hava eins nógvar dygðir, tó tey ikki verða mett sum »normalurin« verða skúgvað til viks. At enda: Seinastu ferðir- nar Óli Breckmann hevur vidgjørt mína skriving, so hevur hann tosað um mínar »partamenn« og um sosialistar o.s.fr. Her gitar Óli Breck- mann, sum hann vanliga ger uttan at smædast. Eg eri ikki limur í nøkrum politiskum flokki, og ætli mær ikki at góðtaka, at Óli Breckmann setur meg í bás, so sum honum lystir. Á Sosialinum hava vit ikki fingið munnkurv ella eru starvsbundin. Tað kann væl vera, at hetta er »praksis« á Dagblaðnum, men at mín samfelagsliga og Þþolitiska hugsjón liggur langt frá fólka- flokkinum, er eingin loyna.1 Er tað hetta, Oli Breck- mann er so harmur um, — ja, so gerst ikki við. Meg nervar tað ikki, — heldur tverturímóti. Dagny Joensen ítrótt í