týsdagur 5. oktober 1982síða 4

tur tur Enn einaferð hevði deyðin boð eftir einum av synum hennara einum ungum forsyrg ara He saft rd voru bodint eftir Arna Joensen. 24 åra gamal. Eftir sita kona og lítil Eftir bert einari viku gjordi } enda á honum Vit standa málleys Vit skilja einki. Øll bygdin stendur spyrj- andi. Hvussu kann tað bera til, at menn ungir papar. sum júst hava stovnað sítt heim vera ryktir Svar hava vit einki. Okkara ungi, kæri bygdarmaður, sum nú mátti fara frá konu og lítla soni sínum, verður stórliga ollum í bygd okkara. Hansara gjørdi, at oll vit kendu hann persónliga og dámdu hann. Hann var altíð vinsælur og fyri- komandi. Gjordi ongan háva burtur úr sær sjálvum. Vit logdu serstakliga til merkis, at hann tók sær stundir til konu og son. Hug- takandi var at síggja feðgarnar báðar Arna og lítla Bjarna spáka gjøgnum bygdina. Fyrst koyrdi hann sonin í vogni, síðan í stóli og nú leiddust teir báðir ella bar pápin sonin. Soleiðis var Arni, og soleiðis fara vit at minnast hann. Jørun og Arni strídd- sonur. hervilig sjuka bladungir soleiðis burtur? saknaður av verumati ust leingi við at fáa fatur á einum grund- stykki. Tað gekk ótrú- Minningarorð um Arna Joensen 1 tekning gjøra } num ætlanir ir at 1ra náir ut rrevstur hevstfritid- mi Men tad varð so a ongum Arni var raskur og kimiligur madur. Hann r fastur maður á MB- liðnum. og var ein liðið uppá tað stødi, tað nú sum bar eirra, Hann var við MB spældi í aðru deild á hevur seinasta dystin, hesum sinni, og so manniliga spældi hann eisini henda dag. bert dagar deyðin tók hann, at vit oll gleddu okkum til at fáar áðrenn síggja hann í fyrstu deild komandi kappingarár. Ikki minst verður Arni saknaður millum kammiratarnar í MB. Góða Jórun, tú hevur mist Ja, onkra lotu sýnist kanska alt at vera mist. Men kort- ini eigur tú góð minni um Arna, sum var eitt fyridomi fyri okkum onnur; ein mann ongatíð sveik, men altíð var heilur í virki sínum. Slik minni eru góð at hava, og tey fara at geva tær treysti at liva víðari. Orð í skrivt ella talu muna so lítið, men kort- ini vilja vit bera besa kvoðu til tín Jórun, til lítla Bjarna, til foreldur og systkin, til verfor- eldur og onnur av- varandi. Harrin styrki tykk- um. Við djúpastu kenslu. nogu sum sam- HJ - - í 1 i Nr. 100 — 5. oktober 1982 Tad almenna eigur at ganga å odda um brekað skulu fáa innivist á arb Javni um vikuskiftið skipaði fyri panelfundi á ver 1 ré að di ) Ha it a Irmgt idid ið } I i be iðs rK iðir um 1D } rút Í orber Pedersen, Verkstadid Von. Eilif vamuelsen landsstyri maður og Símun Abra hamsen fyri Førova Arbeiðarafelag. Trygvi Henriksen var orðstýrari Diana i Puntabyrgi legði fyri og segði m.a., at evnaveik eiga somu semd- ir sum onnur í samfel- agnum Hon tosaði um teknisku menningina innan arbeiðs marknaðin, sum kravdi sterri skúlagongd, tí tey mest einføldu gerðarmál- ini vórðu yvirtikin av maskinum. Tí verður ikki rúm fyri teimum brekaðu, sum væl kunnu gera eitt arbeiði, men at tað kravdi, at arbeiðsgevarar sýna vælvild fyri teimum brek- aðu. Diana í Puntabyrgi helt eisini. at tíðin var komin, tá evnaveik eiga at verða savnaði í eind í fólkaskúl- anum, saman við eðrum børnum. Eisini var verkstadurin Von umrøddur, og helt Diana i Puntabyrgi, at tað ikki var rætt, at evnaveik vórðu verandi á verk- staðnum, sum er ætlað til upplæring og menning av næmingum, at teir kunnu koma sær víðari. Diana vildi vita, hví evanveik ikki komu út- aftur, tá tey byrjaði á Vón. Hon vildi vita, um tað var i eg Orð og mynd Dagny Joensen idsmarknadinum. Hetta var niðurstoðan, tá felagið kstaðnum Vón á Argjum. Nógu fólk var komið saman á Vi rkstaðnum Vón, har panelfundur um moguleikar teirra brekaðu á arbeiðsmarknaðinum var til viðgerðar. tí tey evnaveiku ikki tordu, vóru stovnmerkt ella ikki hevdu dirvi at koma sær víðari, úr varda umhvervinum. Eisini tímalenin á verk- stðanum kom til umrødu. Her kom fram at fólk fingu frá kr. 2,50 í tíman í løn og upp til 10 kr. Diana helt ikki, at nakað arbeiði var so lítið vert, at fólk kundu góðtaka eina so lítla timaløn. Diana í Puntabyrgi visti, at tað var lættari at geva teimum evnaveiku pensión, og so lata tey produktivu um arbeiðs- plássini, men at hetta ikki kundi berast í betuflaka fyri samfelagsliga. Hon vildi eisini hava nágreini- ligari at vita, hverjar skyldur kommunurnar hava fyri teimum evna- veiku og steðu teirra á arbeiðsplássinum, um kommunurnar møguliga kundi latið iskoyti til arbeiðsgevarar, sum Hannefia Poulsen, formaður í Javni, tosar her við Jóannes Dalsgaard. Hannefia varð afturvald, men enn hevur nevndin ikki skipað seg høvdu evnaveik í arbeiði. Sum panelluttakari og brúkari segði Diana í Puntabyrgi at enda, til tey evnaveiku: Verkstaðurin Vón er eitt gott stað fyri tykkum, tó bert fyri eitt tíðarskeið, tí tað er ógjerlig hugsan, at sam- felagið kann vera tykkum fyri uttan! ; Torben Pedersen, leidari á Verkstaðnum Von segði, at nógv av teimum evna- veiku, sum vóru á verk- staðnum, kundu verið í arbeiði aðra staðni, men at tað skortaði upp á arbeiðs- pláss. Torben Pedersen imynd- aði sær, at tað kundi bera til at lata evnaveik t.d. arbeiða innan jerð, betong og planeringsarbeiði, undir leiðslu av einum fólki. Hann sóknaðist eisini eftir alternativum loysn- um, tá tað snúi seg um at finna arbeiði til tey evna- veiku, eitt nú innan aling, landbúnað ella fiskivinnu. Hetta kundi eisini mynd- ast á slíkan hátt, at tað var eitt vart verkstað. Símun Abrahamsen fyri Feroya Arbeiðarafelag segði, at um ein góður vilji var tilstaðar frá báðum síðum — her fak- feløg og arbeiðsfólk, so kundi gott úrslit spyrjast burtuúr. Bert helt Símun Abra- hamsen, at eingin kundi leggja trýst á arbeiðsgev- arar, at teir skuldu taka evnaveik í arbeiði, men helt samstundis, at frá hesum torfera spurningi og til einki at gera, var ov langt lop, sum ikki kundi góðtakast. Símum Abra- hamsen helt, at tað al- menna átti at gingið á odda at fáa evnaveik í arbeiði, eitt nú tey sokall- aðu landsfjósini, sum væl kundi gerast til góð arbeiðspláss. Eitt nú við at mála skelti o.a. At enda segði Eilif Samuelsen, landsstýris- maður, at tað fyrsta dagin fór at verða lýst eftir einum leiðara til endur- búgvingarstovnin. Uppgávan hjá endur- búgvingarstovninum í fyrstu atløgu fór at verða, at skipa fyri arbeidsroynd- um. Tað vil siga, gera royndir sum kunnu vísa, hvat tann einstaki er forur fyri at arbeiða við. At geva yrkisvegleiðing og at virka sum arbeiðsávísing. At geva uppvenjing úti á arbeiðsplássum. Eilif Samuelsen helt ikki, at trupulleikin við lønarspurninginum fór at darva ætlanini, ti tad folk fekk fyri arbeidid, i upp- venjingarskeiðum, kundi bert rundast av frá al- mennari síðu, so lenin til- samans altíð var tann sama sum pensiónsupp- hæddin. Eftir framløguna var orðið frítt, so fundarfólkið kundi koma við uppskot- um og frásegnum av egnu royndum á arbeiðsmark- naðinum. Trupulleikin at fáa tey brekaðu út á arbeiðsmarknaðin eftir at tey hava verið á Verk- staðnum Von var eisini vidgjørdur. Framhald á síðu 6