leygardagur 5. februar 1983síða 10

Leygardagur 5. februar 1983 Lastbilforarar: nogvum indi Ta Rann Theodor Petersen, sum hevur k« bilforarin einki Få rt th )yrt tast! . Um [kring Forovari mong ar vidar Í inn henda ohanp. eitt nu na tað besta. Á myndini Tú fært okkurt flog í búkin Flest ell munnu vera á einum máli um, at veturin í ár hevur verið serliga ringur og drúgvur. A ymsu arbeiðsekjun- um hevur veðurlagið eisini tarnað nógv, tó so, at okk- urt er sum hevur so nógv- an skund, at menn noyð- ast at fara frá húsum, um tað so stendur um hús- brot. Arbeiðsekini kunnu vera so mong, og Sosi- alurin hevur tikið framum onnur, teir bilferarar, sum koyra við stórum last- bilum, her postbilar og heilselubilar Flutningurin skal fram, so er bert eftir at vóna hjá hesum bilferarum, at lýstu koyrilíkindini í Ut- varpinum halda Sleppur ein bilur igjøgnum - noyðast hinir at fylgja vid — Sum tikið verður til, at tá eitt nú postbilurin sleppur gjøgnum kava- fonnir og illveður við vindi og vætu, so kunnu hinir eisini klára tað. Hetta er ein viðmerking, sum Eyðun Christiansen, fyrrverandi bilferari á Postverkinum, hevur hoyrt áður. Eyðun Christiansen koyrdi postbilin frá 1968 til 1971. Hann var tað sum tá kallaðist fylkis- postboð. Eyðun skuldi koyra postin norður í Sundalagið til hvert húsarhald og annars til rutubátarnar, sum fluttu postin víðari. Eyðun Christiansen er givin við hesum arbeiði, av tí at hann ikki megnaði stóra arbeiðstrýstið, tá hann skuldi fara eftir oyggj um vetrarnar - Tað er ikki so torfert at koyra um kavi liggur, tí tá kann bilurin skoðast, so tryggleikin er í lagi. Verri er í nógvum vindi og ill- veðri, tí tá kennir ein seg ongantíð tryggan. — Í byrjanini í vóru umsteðurnar 1968 við Theodor Petersen: Um eg lurti eftir koyrilíkindunum ? Eg havi koyrt so leingi, at eg veit best sjálvur. hvussu veðrið er. Hetta geri eg við at eygleiða luftina og kanna líkindini í Havn kavarudding o.ø. ikki so góðar sum í dag. Ég plagdi at koyra aftaná kavaplógvini um morgn- anar, og tað hendi tían- verri ofta, at vit noyddust at taka fólk uppí, sum hevdu koyrt seg fastan um náttina. — Tað var ikki hugna- ligt at síggja, hvussu illa fyrikomin hesi fólk vóru, og tað ávirkaði sjálvandi ein, sum hevði til yrki at koyra hesa leiðina hvenn dag. — Einaferð kom eg framvið einum 11 tons stórum lastbili, sum var farin omanav vegnum við Norðadalsskarð av vindi. Hetta vegastrekkið er helst eitt hitt ringasta á rutuni har eg koyrdi. Mangan setti ein sær ov nógv fyri, tí trýstið var tilstaðar, at postbilurin skuldi vinna fram hvenn dag. — Ikki so, at tú setti lívið í vága, men kortini so var kenslan har, at tú setti tær fyri meira enn tú upprunaliga megnaði. Eyðun Christiansen gavst við postbilakoyring- ini, men kortini minnist hann enn kensluna av maktaloysi, tá vindurin tók í bilin og hann bert bíðaði og royndi at halda fast og vónaði tað besta. Annað var ikki at gera. Eyðun hevur tó ikki verið fyri, at bilur hansara varð tikin av vegnum, men hetta hava aðrir roynt. Tí gavst Eyðun við postbil- koyringini. Koyra fasta rutu A Traderline eru tveir stórir lastbilar, sum koyra veru út til allar bygdir í Feroyum. Tað eru teir báðir Heðin Zachariasen og Theodor Petersen, sum rekja hetta arbeiði. Bilforarnir býta rutuna upp sínámillum og hava fasta rutu at koyra hvenn dag. Ruturnar eru býttar upp í ávís eki, og um gjerligt, so kunnu bilferarnir taka