hósdagur 10. november 1983síða 9

Nr. 130 — 10. november 1983 | BE Bern skreiða - avvarandi ta stóru ábyrgdina, tað má hald- ast at vera »djørv« foreldur, ið tora at lata barn sítt út ein myrkan vetrarmorgun, uttan endurskin, ella á súklu uttan ljós. Men tað, sum verri er, og tað er samfelags- ins skuld, er, at tað t.d. í Havn ikki finnst ein farri av eini súklubreyt, hvar bernini kundu ferðast trygt og uttan ampa av tí »hørdu« ferðsluni. Ein stórur partur av vetrarspælinum hjá bernum er jú skreiðing og onnur vetrarspel, og her valdar sama óskil, tey hava nærum onga- staðni at skreiða, uttan mitt í tí deyðansvanda miklu ferðsluni. Tað sum nakrar kommunur gera, at skipa ávísar getur sum »skreidigøtur« á vetri, er sjálvsagt eitt gott tiltak. Men tá skeltið „Bern skreiða< verður standandi uppi alt árið, sjálvt á hásumri, verður virðingin fyri hesum neyvan stór, tá tíðindablaðið Síða 9 Í nógvum steðum er alls eingin gongubreyt veturin kemur aftur og brúk er fyri tí. Ábyrgdin Í hesum „leikja áliggur okkum bilferarum ein ómetaliga stór ábyrgd, tí tað eru vit, ið eiga at ansa eftir børnunum, og ikki tey eftir okkum. Vit eiga at hava í huga, at bern eru BØRN og ikki »små vaksin«. Tá teirra at- burður er sum hann er, kemst hetta av at mest sum alt lív teirra er spæl — og eigur tað eisini so at vera. Har- afturat eiga vit at hava í huga, at tey eru smá av stedd og tí íkki síggja so langt sum vit hava lyndi til at halda. Sansir teirra eru ikki í fullan mun útbúnir, t.d. síggja tey ikki eins væl og vaksin, tey hava tor- fort við at avgera, hvaðan eitt ljóð kemur frá (tá vit trýsta á floyt- una) o.s.fr. Sjálvt um vit sum mest eiga at ansa eftir børnunum, so eiga vit ikki at gloyma, at eisini onnur eru verri fyri hesa ársins tíð. Hugsa vit t.d. um tey gomlu ella tey brekaðu, so er veturin á mangan hátt ein trupul tíð fyri hesi. Hin dimma ulpan sæst stak illa móti tí váta asfaltinum, og vit feroyingar eru jú >ulpu- menn« burturav. Uttan at ganga nekrum ov nær, má tað metast at ganga stak illa at fáa fólk, sum mest, at nýta endur skin. Hvussu endurskin eiga at vera nýtt, er óneyðugt at gera stór- vegis burturúr, tí her hava bæði RFF og onnur gjert eitt stórt arbeiði. hh Kavarudding o.a. Góð kavarudding hevur sín sjálvsagda týdning bæði fyri ferðslutrygg- leikan og fyri trivnaðin yvirhevur. Men ofta fer henda rudding fram á ein slíkan hátt, at tað kanska var betur ógjert. T.d. verður koyribreytin ruddað, so at bilarnir fáa best meguligu umsteður. Men tá verður kavin tí- verri ofta »ruddadur« inn á gongubreytina, og hevur hetta aftur tað við sær, at fótgang- ararnir ikki fáa verið á gongubreytini (sum skuldi verið teirra) men vera »riknir« út millum teir frammanundan vandamiklu bilarnar. Eitt annað vandamál er, at í steðum hevur gongubreytin eitt slíkt hall út móti akbreytini, at er frost og hálka, og sandur ikki er stroyddur á, so skal lítil til, at beinini »sigla« undan okkum og út undir bilarnar. Tiltek Hvat munagott kunnu vit so gera! T. d. duga at meta um líkindini, um tað er hált, um hvussu sýnið er, hvussu brøtt brekkan er o.s.fr. At bilurin er væl »skøddur«, dekk, pikar, ketur. At lyktirnar eru tær bestu, hetta hevur meira tydning enn vit vanligt geva okkum far um. At bilråtarnir eru reinskadir fyri frost og kava, å hesum øki syna vit øll diva eina alt ov stóra líkasælu. Annars tosa og kjak- ast vit almikið um, hvussu bilur okkara trekkir best, meðan rættiliga lítið verður tosað um at bremsa. Her er vert at hava í huga, at lítið ella einki hendir, um vit íkki trekkja væl, meðan tað kann vera lívið um at gera, at bilur okkara sum best bremsar undir ollum umsteðum. Samanumtikið má haldast, at vetrarferåsl- an er so vandamikil, at tann okkara, sum slepp- ur »snikkaleysur« gjøgnum veturin — hann eigur at lata væl at.