týsdagur 3. januar 1984síða 13

Minnist tu... 'Smil r. 1 — 3. januar 1984 0 —— — mn > me eo ——— = ir > A Stuttsøga eftir John Nehm. Tekningina eigur Per Falck-Rasmussen. Ur »LO Bla- det« nr. 22, 3. nov. 1983. Hon vil mær tad væl. Hon sigur, at hon elskar meg. Og hví skuldi eg ikki trúð henni. Hon, ið er mín einasti vinur og stuðul í allari frítíðini. Hvussu ofta droymdi eg ikki á sinni, meðan eg arbeiddi, um tá ið eg kundi gevast við eftirlen...allar myndirnar við Lisu og mær...umborð á einum skipi skúmandi móti fremmandum og spenn- andi strondum. Ein gamal dreymur fingin í lag. Ella okur vóru túr í skógini undir tí grøna takinum og ætlaðu at verða. Einki sum æt klokka...bert ganga og. vála, til okur troytt og eydnurík duttu niður á grasið...nutu lívið, sum sagt verður. okra skuldu vera verunlig og ikki sum hjá teimum, ið bert hava eina stokkuta frítíð...og vita, at brátt verður aftur mánamorgun. Morgunin ið aftur leinkjar teg til klokkuna. Og nú. Eg síggi hennara resku fingrar gera mat- pakkarnar um morgn- arnar. Til bernini og seg sjálva. Bert tríggir mat- pakkar. Teirra stokkutu morgunreddir rekka mær sum brot frá eini farnari tíð, sum eg so gjarna vildi luttikið í. Harragud. Arbeiðsdag- arnir vóru alt í lagi hóast líðingar og pínu. Smílini frá arbeiðsfelogunum, lát- urin tjakið, vinskapurin... tú vart ikki einsamallur. Nýggir morgnar við sólini í nýggjum íbúðum, tær hegu reddirnar og steðg- irnir, har tú komst at kenna arbeiðsfelagar tínar. Allir matpakkarnir, sum blivu etnir millum mål- ingablikk og penslar, terpentin, glinsandi vegg- ir og nýggj hugtakansi út- sýni, meðan okkara íbúðardreymar kyknaðu aftur, og alt hevði við politikk at gera, og vit tjakaðu steðgirnar til gleðandi stevnuskráir, so tað gelti og ristist í teim tómu rúmunum 3 Legið sum tú kanst sakna morg- untúrin við S-tokinum Hugnaliga skróvanin frá avísunum, tey fáu prát- ini... hitin frá tí góða látr inum, ið eins og gongd á dagin. Ongantíð einsamallur. Tað eri eg nú. Tú kanst vera einsamallur við tonkum tínum, men mínir, teir fáa fleiri og fleiri sprungur...sum at vakna úr einum dreymi og av øllum alvi royna at náa aftur alt tað góða, tú ynskir at uppliva enn eina- ferð. Epoxytokurnar hava lagt seg sum eina eitrandi dýnu inni í heysinum og gera meg bangnan at gloyma ting, mær dámar við lívinum...í tí sterka sólarljósinum ein strond, bernini skóleys í sjóvar- málanum, teirra kátu levind og skríggj, skúm- andi alduryggir...ljóðið frá briminum...tær hásu likkurnar og lukturin frá havinum...og allir litirnir í erva og neðra og armur mín um miðjuna á Lisu. Okra slóð í tí váta sand- inum...hitin, ljósið og friðurin. Um eg nú gloymi meira og meira. Hvussu nógv kann eitt menniskja gloyma. Hvussu nógv kann ein heili minka. Hverva? Men so mangt tú doyggja. Tí, tú kanst ikki liva uttan tær myndir, tú hevur livað í og við. Ikki liva uttan við hvert at kunna siga: Eg minnist...Mín angist situr aftanvert millum eyguni eins og eitt ræðuligt ódjér, hevuð- pínan. Pabba, minnist tú, tá okur...minst til at gera hetta og hatta. Minst til... Íðan, skriva tað so niður, um tú ikki kanst minnast tað. Tað eru tað so nógv, ið noyðast. Tu ert ikki einsamallur í tí. Og eg eliti og leiti eftir hesum for- bannaðu pappírslepunu, og eg má gevast og verði heilt fyri ongum og verði glaður, tá eg hitti onkran, eg kenni aftur. Enn kann eg minnast. Bernini biðja um pengar at keypa góðgæti fyri, tað gera oll børn. Íðan, tykuir fingu pengar í morgun, sigi eg. Tey rista við høvn- unum og flenna og eygu teirra leika so argandi, sum kundu tey hverja letu sungi: Pabba minnist ikki, pabba minnist ikki. Og et hati tey eitt stutt bil og sigi: Ája, tað passar, at eg kundi gloyma tað. Tey nikka og flenna og renna við pengunum, og eg hyggi at pappírslepanum, ið Lisa hevur skrivað: Minst til at keypa tveir litrar av t fransbreyð! Dagsins setn- Das i i oman i keyj Har « mjolk og eit ingur. rligi stimbt y I let c ;1; h látist øgiliga áhug- € aður og at hava skund. Ef taki blikk niður av hill- unmum, lesi uttaná alt ímeðan eg nikki og mutli Hmm, sært tú tað, og eg havi einki lisið, men óttist við eitt teir litaðu vegg- irnar, og eg risti á hond- — ——<— — tíðindablaðið —. = - Síða 13 | MØK #2 Fer NA ua“ wir 7 49 0,17 ge NY * RES TR - p EP KEND SIMS ELI SIM dl + TATE I AK DT Am År - v „ AIT ÅR? EFTIR oe BÍS Ag ALLAN (TA: unum og komi heim við verum til ónýtis. Og eg dugi ikki at siga nekrum, hvat ið veruliga hendir. Eg elski teg, Tom. sigur Lisa. Vilt tú, at eg skal siga tað hvenn dag. Tað gloymir tú ikki. Harragud, tú kanst gloyma alt um reingerð, sum eg eri so glað fyri, at tú hjálpir mær við og á sama hátt við tele- fonini og tilikum. Men tú gloymir ikki, at eg elski teg, ella gert 1d per Lu 1, Sjálvandi gioymi eg IKKI + } 1 lrar - rr at hon elskar meg, og at e ob; 3 har eiski hana og DØrn tad er bert T tg spak seti meg å ein bonk, uttan mun til hvussu vedrid er. Har er so vakurt og gott at vera. Vidarlundin er ikki stór, men tú kanst tó ímynda tær eina skóg. Eg gangi túrar eftir gøtunum, standi stillur og lurti, meðan eg sigi fyri meg sjálvan: Bringureyði, grá- spurvur, dúgva...og har...Enn minnist eg. Og hesi nevnini hverva kanska ongantíð úr minn- inum. Ég fari at kunna himmalin og og mánan og minnast skýggini stjørnurnar og vita av og kenna stormin og regnið, frostið og kavan. Kunnu eyguni síggja...kunnu oyruni lurta...kann nesin lukta...kann húðin merkja...kann tungar Eg geri ov nógv av. Mål- arasjúkan sum hon verður nevn k i situr ein eldri madur å beinkinum, eg plagi at sita å. Eg seti meg hjå honum. Nikkadu hvør til annan. Hann ristir å hondunum. Minar rista eisini og eg koyri tær i lumman. Uttan orsøk sigur hann alt i einum: Teir halda ikki okur minnast triati- og fyratiårini. Ella árini undan teimum. Jú, tann fåtøktin kemur nokk aftur og allar sjúkurnar og neyðin og armóðin...men tað hava fólk sjálvi skyld- ina í, tí tey hava gloymt, hvussu tað var, og hvat hendi tá. Hann hyggur at mær, harmur og turkar eyguni. Eg nikki. Og hann heldur å: Tey eru pura tóm...læra ikki av søguni lrl + innast IKKI Íra nes og til wnnin É S nanr in niður í egnu bringu. Nú flennir hann stillisliga og fær meg at smílast við. Og okur, ið minnast, eru blivnir ov gamlir at gera vart við okum, og tað er heldur eingin, ið tímir at lurta eftir okum. Lúgvi sina eg? Tað var okkurt, eg skuldi keypa í keypssam- tekuni. Tað kemur mær ikki til hugs fyrr enn Lisa er komin heim. eg gav tær ein lepa í morgun, sigur hon erg, og nú eru hendi arnir stongdir Hon hyggur at mær, og tað for argiliga er horvið. Líka mikið, sigur hon. Tað kann henda fyri ell at gloyma ein lítlan býttar lepa. í veir iltrar av mjoit og eitt fransbreyð, ropi eg við eitt glaður og hald henni út frá mær. Standa og flenna hver til annar sum ia í nini 8 KBU iyrstu 1€ Martin S. føroyskadi