mánadagur 9. januar 1984síða 10

„Gud er tað góða. Hann er eingin gamal maður við stórum hvítum skeggi. Hann er andi og kærleiki. At tilbiðja Gud er at tilbiðja tað g6da«. Johan Nielsen, í Sandvík á vetri 1983 1 Danmark inum amerikanara, sum hevði tuberklar. Meyer yvirlækni, royndi at gera hann frískar Hesin amerikanarin var sendu úr USA til Meyer, sum var serfrødingur í hesi sjúku Hann gjørdist frískur Í K v iði ørdi tað merikanarin svaraði nær, at tað kundi hann kki gera, tí tá hann hevði spurt Meyer, hvat tað kostaði at gerast frískur aftur, svaraði Mever, at að kostaði einki Johan sigur víðari, at hann síðani segði hesum amerikanara, at her í Dan- mark fingu ell somu við- gerð, uttan mun til, hvussu nógvan pening tey áttu. Og ell fingu ókeypis viðgerð. Hann vildi ikki trúgva tí og segði: — Nú havi eg brúkt meira enn 400.000 dollars í USA til at gerast frískur, og tað hevur einki hjálpt. So komi eg til land tykkara og gerist frískur, og tað kostar mær einki. Hvat heldur tú fólk fara at siga, tá eg komi heimaftur til USA og sigi teimum, at tað kostar als einki at fáa sjúkraviðgerð í hesum landinum! Eingin fer at trúgva mær. Johan Nielsen heldur, at hetta demið sera væl vísir okkum steðuna í dag. — Men henda steða er við at broytast orsakað av privatiseringini. Teir borgarligu politik- ararnir ganga inn fyri, at fólk skulu gjalda fyri at fara á sjúkrahús, soleiðis at bert tey, sum hava bestu ráðini skulu fáa ta bestu viðgerðina Hesum eri eg ímóti, tí hvussu verður tá við teimum, sum lítið hava at taka av. Brúk er altíð fyri javnaðarflokkinum Mangan verður sagt, at vit hava tað øll so gott, at tað er ikki brúk fyri einum javnaðarflokki longur? — Í somu letu, sum iavnaðarflokkurin hvørv- ir ( privatiseringin tekur 3 álvara, tá verður nógv brúk fyri »kkum aftu Fad er altid bruk fyri einum javnadar lokki at birta upp ímóti hesari óhugnaligu privati seringini Tá eingin javnaðar flokkur er longur, tá fara vat að ra t er tæk T r vert t AK ppgávu at rekja Í ti politiska og samfel- agsliga kjakinum, sum er í Feroyum, royna mót- steðumenn javnaðar- floksins oftani at gera javnaðarmenn til gudloys- ingar og kommunistar! — Hetta er so vanligt at hoyra, og skeivt er tað. Eg eri í hvussu so er fegin um, at tað er ein annar, sum avger míni gudsviður- skifti, enn borgarligir politikarar i Førovum — Hvør er støda tin i dag til sambandid millum Føroyar og Danmark. — Eg haldi, at kunnu vit klåra okkum sjålvar, so eiga vit at royna tad sum best, men skal tad ganga ut yvir tad sosiala, yvir tann minna mannin, og eg eri bangin fyri, at tad verdur hann, sum fyrst og mest fer at føla svidan av ti, so eri eg ímóti ti. Og so eri eg bangin fyri, at slíta vit sambandið vid Danmark, so kapprenna russar og amerikanarar um at sleppa framat í Føroyum. Og mær dámar hverki at fáa russar ella amerikanarar higar. Danir lata okkum fáa tað frælsi, sum vit ynskja. — Tú kennir teg ikki sum vánaligari feroying, ti vit ikki eru sjálvbjarg- in? — Sjálvbjargni, hvat er tað. Tað er einki land, sum er sjálvbjargið. OH lond hava meira ella minni uttanlands skuld. Jesus — tað góða — Johan Nielsen, varð tú biðin um at halda eina prædiku nú, hvat hevði tú so valt at tosa um? — Tá hevði eg hildið somu prædiku, sum eg helt, tá eg fór úr Klaksvík á sinni, um at Jesus hevur lært okkum, hvat tað góða er Eg plagdi at siga tað konfirmantar, ávirkaðir ið mínar sum vóru nógv av nútímans lærarum og sum tí ikki kundu trúgva uppá Gud. Eg spurdi teir x tá, um teir ikki trúðu uppá tað góða. Gud er tað góða Hann er ikki nak ramal ur vid størum hvit Kt Har er dl erleiki. Og tá « ð ; so iður c ca IKan . Og tad var nakad, sun tev kundu skilja Vidari sigur Johan Tað eru so nógvar uppfat- anir av kristindóminum, og eg hoyri ikki til tey, sum halda seg skilja alt. Minni enn so, jú meira ein granskar og lesur, minni skilur ein. Eg plagdi at siga fyri konu mini, at tå eg var yngri, so prædikadi eg fyri ødrum. Hesi seinastu årini havi eg roynt at prædika fyri mær sjålvum. — Um tú skuldi hildið eina politiska talu í dag, hvat hevði tú tá viljað lagt stersta dentin á? — Tað eri eg fyri tað fyrsta ikki ferur fyri. Men eg haldi, at tað hevur sera stóran týdning, at vit ikki missa sosiala endan. At vit mugu halda fast við tað, sum vit sosialt hava vunnið. — Mótsteðumenn javn- aðarfloksins harta ofta javnaðarmenn fyri í alt ov stóran mun at hugsa um sosialar hjålparveitingar — eisini tá samfelagið ikki hevur »råd« til tess! — Hevði javnaðarflokk- urin ikki staðið so sterkur sum hann hevur gjert, so hevði sæð nógv ødrvisi út tess á sosiala ekinum. Bæði fólkaflokkurin og sam- bandsflokkurin atkvøddu ímóti teimum sosialu lóg- unum í síni tíð. Konservativir — ímóti ti minni menta — Hví heldur tú teir gjerdu tað? — Teir hava helst gjørt tað av konservativum or- sekum. Eg minnist, tá einkjupensiónin var fyri, at ein av oddamonnum sambandsfloksins segði við meg: Nr. 4 — 9. januar 1984 Johan sigur farvæl við einum av síni trugvu kirkjugang- arum í Hellebæk Lat málið falla, einkj- urnar hava altíð klárað seg i Førovum! Eg visti betur, sigur Johan vidari, — at tær høvdu klårad seg illa, ti eg kom ur eini søkn, har tad vóru nógvar einkjur. Tað doyðu nógvir menn, áðrenn eg var føddur, og meðan eg var óviti her í søknini. — Ein av oddamonn- unum hjá fólkaflokkinum segði við meg, at teir gingu inn fyri teimum sosialu princippunum, men teir vildu fyrst byggja landið upp fíggjar- liga. Og so er spurningurin, nær er tað bygt so væl upp fíggjarliga, at ein kann taka sær av teimum, sum treingja! Nógv broytt Johan heldur annars, at nógv er broytt í Feroyum nú hann er komin heim- aftur. — Skrúvar tú upp fyri útvarpinum ella lesur blødini, so er har ítróttur og aftur ítróttur. Og so altíð hasin rocktónleikurin í útvarpinum. Eg haldi, at tað er spell, at vit ikki hoyra meira til foroyskan tónleik. Annars dámar mær sera væl morgun- lestrarnar í útvarpinum. Johan heldur, at sjón- varpið kann fara at for- koma okkum feroyingum sum fólk. — Byrgja vit ikki upp ímóti ellum hesum uttanífrá við fer- oyskum sendingum, so fer sjónvarpið at hava ringt árin á okkum. — Og síðani er tað okkara matarsiður. Hann er so nógv broyttur, síðani eg fór heimanífrá. Nú verður einki gjørt heima við hús, men alt verður innflutt. Tað var sum ein gamal hvalbingur segði við meg, tá eg var prestur í Klaks- vík. Eg spurdi hann, um teir fiskaðu nógv í Hvalba. Hann svaraði: »Halt kjaft, spyr ikki um teir fiska í Hvalba. Fiska- knettini verða gjerd í Havn og flutt til Hvalbiar. Johan nevnir so tær mongu grindirnar. — Henda dagin grind legði beinini her í bygdini. Øll keiin var full av rivja- beinum, herdablødum, bókslum og ødrum góðum. Alt fór fyri skeyti. Tað var ikki fyrr, tá alt varð brúkt. Johan er sum sagt komin heim til Feroya fyri at verða. Hann hevur vegna heilsubrek sagt prestaembæti frá sær og fær nú pensión. Hann bú- leikast nú saman við konuni Birthe í húsinum í Sandvík. Fólkatingsarbeiði Johan Nielsen sigur at enda: — Nú er fólkatingsval og áskoðaninar eru sjálv- sagt ymiskar. Nú havi eg sitið í fólkatinginum í nógv ár, og eg veit tí, hvat tað vil siga, at arbeiða sum fólkatingsmaður. Hetta er ikki bert politiskt arbeiði. Tað snýr seg eisini um mangar aðrar spurn- ingar, ið á ein ella annan hátt hava tilknýti til føroyingar og føroyskt virksemi i Danmark. Og hvat viðvíkur tí at taka steðu ella ikki til danskan politik við ikki at atkveða á fólkatingi, tá tekur ein eina steðu eins væl og tann sum at- kveður. »Javnadarmenn gudloysingar! Eg eri fegin um, at tad er ein annar enn borgarligir politikarar i Føroyum, sum avger mini gudsvidurskifti« Johan Nielsen, i Sandvik å vetri 1983