leygardagur 19. mai 1984síða 9

Síða 9 Nr. 59 — 19. maí 1984 Gamla konan og lívið Tá gomul kona á enskum ellisheimi var deyð, fann sjúk- rasystirin í borðskuffu hennara eitt pappír við hesum reglum, sum eg havi roynt at endurgivið eftir norskari týðing. Upprunatekstin, sum stóð í „Family Planning News«, havi eg ikki fingið fatur á Hvat sært tú, systir, hvat sært tú? Eg eri tjúgu Hvat hugsar tú við tær, og standi sum brúður! tá tú eygfert meg soleiðis? Hjartað tað leikar í barmi, Eitt gamalt tvørtræ, tá hann sigur JA! ið rystir á hondum og eg teski tað sama í barndømi, starandi — sum slevar og stoytir Eg verði mamma og enir tær ikki títt blídliga: og fjálgi um barnið Kom, so royna vit aftur! og gleðist um heimið sum ikki takkar tær heldur — alt tað tú gert! Årini fara Sum treisk ella lýðin og børnini mennast letur teg fara vid sær Jú víst vóru tregar, dag út og dag inn. men gleðirnar fleiri og altíð var samhald! Er tað hetta tú hugsar, hetta tú sært? Men hygg at mær, systir So gongur tíðin Hvat goymir seg í mær, og børnini flyta sum viljaleys tanlar og mylir, Gamli hjå mær, hann elskar meg enn. svølgir, ti tú hevur kraut tað. Vit njóta friðin og hugnan í felag Hjálparleys vil eg tær hjálpa! Hoyr meg, systir, hver eg eri. Tómleikin nítir í menu og merg. Bernini hava nóg mikið við sítt. Tíðin nú krevur helst meira enn fyrr. Altíð skunda tey higar og hagar, stundir at vitja meg hava tey ikki Tó má eg minnast: EG HEVÐI MÍNA TÍÐ! Siti nú gomul og stari, giktsjúk og slitin. Hoyrnin er viknað og eyguni bila. So er natúran, ongum hon etrir. Veiggid er lítið. - Steinrunnið hjartað, ið áður var lætt Men innast her inni í hesum rovum, her livir ein smágenta — kagar útundan. Og av og á so kvaklast mítt hjarta og minnist so gjølla Tá liva gleðis- og sorgarstreingir og ástarglóðin er har Eg livi umaftur alt hetta farna — og sanni tey orð at alt var til láns, ið eg fekk! MM , AR} Hvat sært tú systir? eina tverliga ommu? Hygg gjellari eftir! Eg verði fimti, Sært tu her inni ommubørn vitja, gentuna, brudrina, ófriður kanska, mammuna, kanska? men gleðin ei minni Kanna nú eftir Tíggju ára gomul — Forkelað? Tað veist tú! og skil so og mennist í góðsku og trygd og eingin sum abbin! at tað er EINUM LIVI tú hyggur at. hjá mammu og pápa í systkinaflokki. Nú sortnar tað, góða. Sverri Egholm týddi Tað kom á so óvart. Í Sekstan ár — Ein dag var hann horvin. genta við vónum og dreymum. Deyður. Dansi — og hugsi um dringin, Einsamøll sat eg og syrgdi ið eigur mín tokka í dagar og nætur — fullan og heilan. hepisleysar.