leygardagur 11. august 1984síða 8

Trondheim í dag tíðindablaðið Sámal Johansen heldur her fram við frásegn síni frá eini ferð í Noregi í 1969. — og leita eftir foroyskum orðum og vend- ingum Vit komu til Dombås kl. 15.30 og steðgaðu har i 20 minuttir. Dombås sær út til at vera ein dåmligur byur, og har var ein mongd av ferðafólki. Hetta vóru mest fólk, sum vóru komin niðan úr Romsdalinum og skuldu koma við okkara toki norður- eftir ella fólk, sum skuldu fara við toki oman í Romsdalin. Tað fóru nógv fólk úr okkara toki, og nógv, sum ætlaðu sær at fara longur norður, komu við ti í Dombås. Dombás er 659 m oman fyri havið. Higartil hevur leiðin hjá okkum verið í útnyrðing, men úr Dombás fóru vit upp úr Gudbrandsdalinum, tvertur um Dovrafjellini, og nú er leiðin mest í beinan norðan. Har um leið er lítið bygt, og viða- veksturin fer nú at tynnast. Við Fokstua var eingin steðgur, heldur ikki við Vålåsjø, sum er 942 m oman fyri havið. Har er eitt lítið vatn, og neyst vóru við sjóvarmálan, einki dyrkað lendi, grót og skursl. Vit komu til Hjerkinn, sum er mitt i Dovrafjøllum, kl. 16.50, har er stórt hotel, og hadani sóu vit vestur til fjøllini Svanetindane, sum eru 2215 m høg og Snøhetta, sum er 2286 m. høg. Vit eru nú komin høgt upp á Dovra-jarnbreytina 1025 m o.f.h., so nú fer at ganga undan brekku hjá okkum. Dovrafjøll røkka um eitt stórt landeki, so ikki er gott at siga, hvar tað var, at Torkil Turrafrost hevði einbýli sítt, men onkustaðni í hesum fjøllunum var tað, um Feroyinga- sega er eftirfarandi, og tá má sigat ikki at hava verið lítið roysnisverk av teimum báðum smádreingjunum, Sigmundi og Tóri at hava farið til gongu líka úr Túnsbergi í Víkini og norður til Dovrafjals. Henda vegin norður eftir fjøllum er landið bert og oyði, eingin viða- vekstur er at síggja, men nú horvir FARVE leiðin, sum sagt, undan brekku, og tá vit komu til Kongsvoll, sóust aftur smáar grannnálir spretta upp úr jørdini, og við Drivstua sást aftur dyrkað lendi. Vit komu til Drivstua kl. 17, og allan vegin frá Kongsvoll til Drivstua er langur, trongur dalur, Drivdalurin, har eru nógv berghol, og summi eru heilt long. Her hevur líka síðani oldtíðina verið hevuðs- vegur norður til Trondheims, nú liggur jarnbreytin í dalinum, og áin Driva rennur gjøgnum allan dalin við liðina á jarnbreytini. Tá ið vit komu oman móti Oppdal, sum er 550 m o.f.h., var dalurin breiður. har er frálíka vakurt landslag. Vit komu til Oppdal kl. 17.15, men steðgur var eingin. Vit keyptu kaffi, køkur og sodavatn frå tokternunum, og leiðin gekk móti Ulsberg, hagar komu vit kl. 17.45. Her rennur áin Orkla oman í Orkadalin. Við Ulsberg er stórur » Nr. 93 — 11. august 1984 bøur, og tað sær ut til at vera góður bøur, folk hoyggjadu, og øll turkiløg stóðu full. Turkiløg trutu ikki at síggja, og øll, sum vit høvdu borið eygu við, hevdu staðið full, hoy- terrin sá ikki út til at hava verið tann besti har í dølunum. Sunnan fyri Ulsberg er ógvuliga djúpur dalur vestan fyri jarnbreytina, mest sum ein djúp riva niður í jørdina. I orkadali og í dølunum har um leið hevur mangt stórmenni búð. Snorri tekur soleiðis til um Einar Tambarskelv: »Tå ið Ólavur Trygvason var fallin, gav Eirikur jallur Einari Tambarskelvi, soni Eindrida Styrksoni, grið. Einar fór við jallinum til Noregs, og sagt er, at Einar var sterkastur millum manna og hin besti skotmaður, sum verið hevur í Noregi, og hann skeyt harð- ari enn allir aðrir menn, hann skeyt við oddaleysari ørv gjøgnum rá- bleyta oksahúð, sum hekk um ein ás.