leygardagur 8. september 1984síða 10

Bryggen, ella sum staðið ofta verður kallað >Tyskebryggen<, mundi ta tíð, tað var, óivað vera mest áhugaverdi býarpartur í Norður- europu. Á Bryggjuni sást tað besta og sjåldsamasta av norskari byggi- list. Bryggjan var miðsteða fyri handli og sigling, og hon var mið- steða í stríðnum fyri Noregs fíggjar- liga sjálvbjargni. — Aftan á nógvar eldibrandar, sum hava herjað Bryggjuna, er fleiri ferðir bygt oman á gamlar toftir, men so mikið hevur verið eftir av gomlum, at tað úr teimum gomlu leivdunum hevur borið til at lesa Bergens søgu frá fyrstu tíðum, tå býurin frá at vera hevuðsstaður hjá Hákuni Hákunarsoni og Magnusi 1 1 Lagabata gjørdist ein av høvudssi6 farabyum i Vestureuropu Nil Bergen komu skip år mongum 120111 1 londum og løgdu at »Bryggjuni« vv lutum sum eru grivnir ur jørdini å økinum vid Bryggjuna, vita vit, at Bergen hevur samband vid nógv lond t. d. Skotland, Ongland, Holland, Belgiu, Suður-Vesturfrak- land, Miðarhavslondini og londini við Kaukasus. »Tyskebryggen« í Bergen, har ið Hansar hildu til, er ikki bygd av týskarum. Týskarar komu til ein vælskipaðan felagsskap, sum: var har, langt áðrenn teir fingu fótin fastan. Týskir handilsmenn komu til býin og fingu handilsloyvi har ávísa haft tíðindablaðið tíð á árinum — frá krossmessu um várið til krossmessu um heystið, t.e. frá 3. mai til 14. september. Seinni sluppu summir at verða í Bergen um veturin, hesir vórðu nevndir »vintersittere«. Tað sigst frá, at norðmenn og týskarar ofta klandraðust, men tað mundi kortini ikki vera so galið. Mesta klandrið komst av, at týskarar fingu framm- ihjårættindi frá kongi. Kongar vóru tíðum í penganeyð, og teir læntu pengar frá týskarum, afturfyri fingu hesir frammihjárættindi á Bryggj- uni A Bryggjuni er forngripagoymsla, har eru mangir gamlir sera forvitn- lutir, sum funnir eru á Bryggjuni, at síggja. Vit endaðu gongd okkara í Bergen á hesi forn- gripargoymslu, og tá tað regnaði við sama lag, gjørdist einki við at vera úti, so vit sluppu okkum heim aftur á Hatlebergs hotel — tá var klokkan 18. Saman við nógvum ødrum hugdu vit at sjónvarpi, væntaðu at síggja onkran mánamann, men vit sóu ongan. Síðani fingu vit okkum ein bita at eta og sótu eina letu í høllini og hugdu at fólkarúgvuni, ið har var. Og har var so stúgvandi fult av fólki, og sjálvt um vit lítið og einki skiltu av tí, tey søgdu, so dugdu vit á at skyna, at har var fólk úr nógv- um londum, bæði eysturlondum og vesturlondum, sudurlondum og isligir norðurlondum, men feroying hoyrdu vit ongan, tó kundi tað væl vera, at onkur, sum vit ikki gáaðu eftir, sleddist uppi í rúgvuni — vit kendu einki menniskja, men tað gjørdi einki. Vit fóru tíðliga til songar, klokkan eitt korter til tíggju morgunin eftir skuldu vit fara við tokinum til Oslo. Ferðin úr Bergen til Oslo Týsdagin, 22. juli, fóru vit tíðliga upp, gjørdu okkum lidnan og ótu morgunmat. Har var nógv fólk, sum skuldu fara av stað henda morgun, komið at fáa sær . Tá ið vit vóru lið- ug á hotellinum, fingu vit ein bil til at flyta okkum á jarnbreytarstødna. Vit vóru tíðliga á veg, veðrið var tað sama, regnið var líka nógv sum dag- in fyri, slavtokan hekk tjúkk í get- unum, so tað var ikki við stórum sakni, vit segdu farvæl til Bergen, men vit høvdu fegin viljað sææ meir av hesum býi í betri líkindum, tó harvið gjerdist einki. Klokkan eitt korter til tíggju fór tokið úr Bergen, og okkara ferð niðan á håfjøllini, tvørtur um Noregi til Oslo byrjaði. Frásegnin um hesa ferð er mest ítriv, um landslagið verður ikki sagt annað enn tað, sum sást út gjøgnum vindeyguni í tokin- Nr. 105 — 8. september 1984 Í dag prenta vit seinasta partin av fråsøgnini hjá Sámal Johansen um eina Noregsferð Ein Noregsferð um, nekur staðanevn verða nevnd, men har, sum steðgað var, var steðgurin stuttur, og vit fóru onga- tíð av tokinum, fyrr enn vit komu til Oslo. Vit fóru, sum sagt, úr Bergen klokkan eitt korter til tíggju, vinstrumegin okkum var Ser- fjorden. Regnið var tað sama, men sýnið var so frægt, at vit sóu tvørtur um. Hinumegin fjørdin var brattlendi, og nógvar åir vóru at síggja sum klænar hvítar strikur oman gjøgnum brekkurnar. Vit komu til Vaksdal, har steðg- aðu vit ikki, heldur ikki við Dale varð steðgað. regnið oysti niður, tokið tókti at fara gjøgnum trongar smogur, smáar åir klamsaðu moti rútunum, og nógv smá berghol vóru har um leið. Við Bulken var eingin til Voss komu vit klokkan trý korter til ellivi, har steðgaðu vit 8 minuttir Vit fóru ikki av tokinum, men fingu okkum kaffi frå tokternuni. Eg hugdi út gjøgnum vindeygad og kom at hugsa um vísuna: »På Vossevangen, der vil jeg bo ...«, henda morgun var ikki lystiligt at búgva »på Vossevangen«. Regnið var tað sama, tá vit fóru fram við Mjølfell, sum er 627 m oman fyri havið, og fram við Uppsete Fjell- stue, men tá vit komu til Myrdal kl. hálvgum tólv var lættari veður. Har um leið er eingin trævøkstur. stedgur, og