leygardagur 3. november 1984síða 30

Life and Peace. Christian World Conference Tað kristna tíðindablaðið Nr. 129 — 3. november 1984 Torben Johannesen, háskúlastjóri hevur umsett samtyktina, sum krist- in i 60 londum gjørdu i fjør evangeliid er ein boðskapur um um frið Men heimurin í dag er langt frå friðinum. Ungfólk eru farin at ótolnast og eru við at missa vónina um eina framtíð. Tey fátæku rópa eftir einum rættvísari samfelag, hvar allir landsins borg- arar taka lut í menningini. Tað var soleiðis við eini brennandi kenslu av átrokandi neyðsyn, at vit talaðu um spurningar við- víkjandi lívi og deyða, kríggi og friði, siga 160 kirkjuleiðarar úr ollum kristnum kirkjusamfeløgum í 60 ymsum londum í eini samtykt teir gjørdu á fundi í Svøriki í apríl 1983. Kristin úr 60 londum savnað í ymiskum Uppsala senda heilsur í navni Guds Faðirs, sum hevur skapað i Guds Har lutir í navni 21iar 1UCcT, 1 1avn Sonar, Fridarhøvdingans, og i navni Guds Heilaga Anda, sum gevur heimin- I hesum døgum i Upp- sala hava vit við djúpari kenslu av átrokandi neyð- syn talað um spurningar um lív og deyð. kriggj og frið, ósemju og manna- virði, sum viðkoma menn- iskjum allar staðir. Hóast vit eru íkki komin til fulla semju á ellum ekjum, so vilja vit í semju leggja fram okkara sannfering um, at lív í yvirflóð og tann friður, sum er frukt av rætt- vísini, eru gávur, sum Gud gevur allari manna- ættini í Kristi Í Lív og Friður er sek teirra Kristnu Tað kristna evangeliið er ein gleðiligur boðskapur um frið. Frá upprunanum hevur hetta evangeliið verið boðað í einum heimi av harðskapi. Men í dag eru vit vitni til veruligan og meguligan harðskap + ein mun, sum ongantíð fyrr hevur verið. Tær órættvísu sosialu, polit- isku, hernaðarligu og pen- ingaligu skipanirnar halda ellum heiminum í fjøtrum av leggildum harðskapi. Framkoma atomvápnanna hevur byrjað eina nýggja tið við ræðslu ótryggleika og Fyrstu ferð í sog- uni eru vit menniskju, sum altið hava havt smá- vegis vald til at forkoma nú fer fyri sið- og oyþileggja at forkoma allari ti menning, sum er bygd upp av undanfarnum ætt- arliðum Mannaættin stendur nú andlit til and- lits við endaliga valið millum deyða og lív. At framleiða og hótta við at brúka atomvápn, sum kunna forkoma manna- ættini heilt, er ýtasta hugmóð móti Gudi, sum aleina ræður yvir lívi og deyða. Í hesum avgerandi tíð- arhvarvi í seguni eru kristin menniskju kallað til at boða og liva evan- geliið við nýggjari kraft. Hetta evangeliið er ein boðskapur um lív og frið, um vón og kærleika, men eisini um dóm. Gud demir núverndi heimskipanina, sum elvir og uppiheldur ramastu armóð og fremur ótryggleikakensluna. Vit hava farið við skapta heiminum, sum var hann okkara egni og ikki Guds. Av tí hava vit misnytt og oyðilagt náttúrliga umhvørvi okk- ara. Av ti at vit hava mis- brúkt Guds gtavur til vápnadubbing, doyggja miljónir av menniskjum, ikki bara av hernadarat- gerðum, men tí at tey ikki fáa tað mest neyðturviliga til lívsins uppihald. Vit hava ikki nóg fastliga sett okkum ímóti kappdubb- ingini, sum ger, at ótti og misálit vaksa, dárskapi tjóðanna, sum í síni stremban eftir >trygd ella móti við styrki« gera heimin ótryggari og forða fyri sátt og semju. Men evangeliið, sum opinberar Guds dóm yvir synd menniskjans, boðar eisini eina vón um frelsu. Gjegnum endurloysandi offur Krists hevur Gud lovað ellum menniskjum frelsu, og at tey skulu kenna sannleikan (1. Tim. 2,4) og at tey skulu koma til sáttar (Ef. 2. 14). Kristin menniskju biðja og arbeiða fyri friðinum, ikki bert tí at kirkjunnar Harri býður teimum tað, men tí at tey, tá ið tey gera tað, játta sína sann- føring um, at friðurin er meguligur hóast tað svartskygni, sum heldur tverturímóti. Vit kristin- fólk, sum koma frá mong- um ymiskum kirkjum, síggja tekin um vón í rørslunum, sum miða fram móti eind teirra kristnu. Just í hesi seguligu løtu, tå ið sund- urlyndi hóttir alt fram- tíðar mannaliv, noyðir Heilagi Andin Guds fólk til at finna og sýna eina eind, sum ber út yvir allar ymiskleikar. Í tingingum okkara um ábyrgd teirra kristnu fyri lívi og friði hava vit ásannað, at okkum tervar fyrigeving, tí at vit íkki nóg klárt hava viljað boðað og livað út frá boð- skapin um rættvísi, kær- leika og sáttargerð. Vit viðganga, at vit ikki altíð hava ivast, um kríggj hevur kunnað greitt nakra ósemju. Vit hava lært, at tað er sera neyðugt at taka upp samarbeiði við menn og kvinnur við góð- um vilja — við menniskju, sum ikki hava somu trúgv sum vit, men sum eru saman við okkum í einum brennandi ynski um at skapa líkindi til frið. Heimurin er í dag langt frá friðinum. Ungfólk eru farin at ótolnast og eru við at missa vónina um eina framtíð. Tey fátæku rópa eftir einum rættvísari samfelag, hvar allir lands- ins borgarar taka lut í menningini. Tað var so- leiðis við eini brennandi kenslu av átrokandi neyð- syn, at vit talaðu um spurningar viðvíkjandi livi ug deyða, kriggj og friði. II Serstakir spurningar 1. Friður og rættvisi. Skriftin lærir okkum, at friður og rættvisi eru óloysandi knýtt at hver- eðrum. Ongin friður verður, um ikki rættvísi verður. At virka fyri friði er ti tað sama sum at virka fyri rættvísi, sum er friðargrundarlagið. Tað er at stremba ímóti figgj- arskipanum, sum bæði býta tilfeingi jarðar rætt- vísiliga og umsita tey við ábyrgd. Friður við rætt- vísi krevur eisini polit- iskar skipanir, sum gera tað meguligt hjá ellum menniskjum at vinna aft- ur síni rættindi og var- veita og økja tey. Og politiskar skipanir, ið geva menniskjum aftur tað virði og ta tign, tey eiga at hava sum menn- iskju skapað í Guds mynd. Hjá teimum, sum líða undir órættvísini hevur strembanin fyri friði lítla og onga meining uttan so, at hon eisini ferir til rætt- vísi. | Tann vanlukku staðan, sum miljónir av menniskjum nú eru í, sum doyggja av svongd ella