leygardagur 15. desember 1984síða 7

Nr. 148 — 15. desember 1984 Fiskaselan tíðindablaðið og Nordafar Nú valini eru farin aftur um bak, er tíð til at tríva í okkurt av tí, frammi um ta tíðina 22. november stjórin í Nordafar í Sosial- inum, at hann hevði fingið 700.000 kr. meira fyri 223 tons av saltfiski enn tað, sum Fiskaselan kundi selja hann fyri. Nordafar er limur í Fiskaseluni. Hann gevur annars eina gjølliga frágreiðing um gongdina i målinum. Sum vera man svarar Fiskasølan aftur og sigur frå gongdini i målinum sæd út frá teirra sjónar- miði. Hetta eigur eisini at vera so, tí aloftast hevur eitt mál tvær síður, og tí er got at báðir partar fáa hevi at fera síni sjónarmið fram, so skuldsetingarnar ikki standa ósvaraðar. Ein sum var sigur tola, og hon eigur at greiða almenninginum frá, um viðurskiftini soleiðis, at tað ikki aftaná er ein farri av duldarmåli. Fiskasølan utflytir meir enn 80% av okkara. fiska- vørum, og ti hevur hon um ikki annad so moralska skyldu at greida almenn- inginum frå um vidurskift- ini. Kemur bladtjak burt- urúr, so eigur Fiskasølan at halda seg til »facts« og einki uttanumtos. Hetta kann ikki sigast um svarið frá Fiskaseluni, sum var í Dimmalætting 24/11. Tann, >um nekur ár< setti roknskaparstjóri í FF, Jermund Vågadal varð settur at svara aftur og nýtir hann helvtina av greinini til uttanumtos. Ja, ikki bara uttanum- tos, tí í svarinum koma og fólkatingsval undan kavi aftur. Tá Jermund Vágadal feldi seg kallaðan til at skipa javnaðar- og tjóðveldisfólk fyri at vera ateistar, ja so ógudiligar at sjálvt Belsebub rodn- ødi. Hendan ljóta illigiting frá einum tá umvendum manni var so grov, at hon fekk gudrekin fólk úr javnaðarflokkinum al- ment at svara til, fólk sum annars ikki góvu seg av við blaðskriving. Tað sama tekur seg upp- aftur nú, men bara frá einum eðrum vinkli. Politikkur er aftur hesa- ferð uppi í tá hann illgitir „Kristian roynir jú at slepaa inn í býráðið í Klaksvík fyri javnaðar- flokkin«. Og tå eingin onnur for- klåring um hvi Fiskasølan Fiskasølan var i »vacuumperiodu« (hvat so tað er) so grípur Jørmund til tað skitna vápnið at skíra Kristian fyri ó- dugnaligan. Kristian hevur ongan kunnleika, hann er býttur tí hann kennir einki til seluviður- skifti: >Maðurin hevur ongan kunnleika yvirhøv- einarl ur«. Sidan verdur hildid fram vid, at Fiskasølan »hevur fingid endurgjaldskrav frå keyparanum« og so seinri. mat verður endurgjalds- krav Hver sigur satt? Og so reist«. »trikks« afturat: endur- gjaldskrav standa nevndarlimirnir uttan iva yvir fyri einum persónlig- um kravi, sum kann kosta okkum hús og heim<. Nær eitt „verður reist, „hann (Jermund) roynir saman við nevndini at byggja nakað upp av akt- iviteum á Nordafar í 1982 og 1983«. Bevíst krógvað at Kristian fyrst verður varð settur stjóri frá sumrinum í 1984 og so- statt hevði lítlan tjans fyri at broyta gongdina hesa stuttu tíðina Veruleikin er tey árini Jermund sat Nordafar undirskotsár hjá eru sterstu um t enda hóttir Jørmund óbeinleiðis við at siga Kristian upp sum stjóra Svarið í Dimmalætting 24/11 uppá greinina í Sos- ialinum sum skuldi verða ein afturvísan av skuldset- ingunum móti Fiskaseluni endaði sostatt við >illgit- ingum« við »trikksum«, ja vid bert hålvum og kvart- um sannleikum. Sambært greiding frå FF er hesin maður settur til millum annað at taka sær av sam- bandinum við Ráfiska- grunnin. T.v.s. at geva allar upplýsingar sum eru neyðugar fyri at grunnur- in kann seta rættar avreið- ingar- og avrokningarprís- ir. Nevndu illgitingar styrkja ikki um trúverdig- heitina. pressufrå- Sida 7 við- merkingar "1skasøluni ISKas01 vísir til, hvussu F arbeiðir Og um so var, at Jermund Vágadal her ikki varð bið in um at hugsan Fiskaselunnar, tá átti stjóri at komið við eini rættleiðing, ið segði, at hetta var ikki ein verju- reða hjá Fiskaselumanni. So leingi tann rættleið- ingin ikki er komin, kunnu vit bert halda, at Jørmund Vágadal her varð settur at verja Fiskaseluna og hennara arbeiði, nú hann tekur við inum av ábyrgd- arstervunum á Fiskasøl- uni um stutta tíð. siga tess Bókhalds- virki so maktfull fyritøka sum hógvarnir Feroya Fiskasela kann roknað við at fáa kritikki av og á. Hetta eigur hon at hjá Jermund Vágadal frá skrivingini í Dimmalætting í 70-unum, uppundir hvert ikki kundi selja hesi 223 tonsini av saltfiski fyri sama prís sum Kristian legings- hevði selt fyri enn tann, at eru nevndarlimir í einum partafelag kravdir fyri skuld hjá partafelagnum ? Og so reypið um at P.S. Nú fer onkur kanska at siga til hesa viðmerk- ing, at Jermund Vágadal -EDV-skipan tlf. 61376 Jólaborðhaldið og ferðin eftir oyggj Eg eri óivað troyttur — ógvuliga troyttur — kanska átti eg at fingið mær ein lítlan lúr. Men eg lovaði henni at vera skjót- ur heim. Ræst kjøt og súpan, segði hon í telefonini. Leiðin er bara so long og eg eri so troyttur. Vegurin hevur slíkan hug at fara uppeftir, upp upp heilt upp millum skýggini, men hvat ger tað, tey síggja so stuttlig út, líkjast Trinu fastur, ella kanska eini krokodillu. A hard nights day — men stutt- ligt var tað, bæði í gjárkveldið og í nátt. Eitt tílíkt rimmar-jólaborð er eitt frálíkt tiltak, ikki eitt gott út- lendingar ikki læra okkum. Og blíðir vóru teir, útlendsku arbeiðsgevarar mínir. Gud viti nær eg kom til koys, men tað var í hvussu er seint ella tíðliga — tí morgun var. Sovi altíð illa eftir tílíkt vas, og tað tykist sum at allir havnamenn eru morgunmenn ein slíkan morgun, og gera mikið óljóð. tá mær tervar hvíld og frið. Tá eg umsíðir var durvaður, ruku tey bæði í granna- kamarinum saman at klandrast, so eg gavst at royna eftir meira hvíld, og ternaði út aftur. Ég eri bara so troyttur — átti kanska at koyrt eitt sindur til viks, og fingið mær ein lítlan blund, men eg lovaði henni at vera skjótur — rest krokodi... eg meini ræst kjet og súpan. Hesin vegurin er tær beru sneið- ingar, hegru, vinstru, hegru, nei vinstru, hevði hetta hildið uppat og vegurin blivið beinur. So, tak nú í teg sjálvan, tú og vegurin eiga at fylgjast, eiga at vera vinir og mill- um vinir kennir ein seg altíð væl. Eg má ikki sovna, og hvat geri eg so, jú eg bíti meg í tunguna til tess tað pínir í, hevði eg havt krokodillutenn tá skuldi verið bit. Nú er hon burtur, krokodillan, men í staðin síggi eg elefantar við hevjaðum snápli. Eg sá nakað tað sama í nátt, men tá vóru tað armar við hevjaðum elefantum, hm — so siga teir at hann er útruddaður í Feroyum. Nú síggi eg eisini kópar við veingjum, flúgvandi kópar, ja, hví ikki — lundin undir oynni liggur/- kópurin flýgur í ring/Út at rógva for Jóanes. Ja eg kvað vist okkurt fyri teimum í nátt. Ger okkurt, manna teg upp, royn at telja evugt, 100, 99, 83, alt meðan tú bítur teg í tunguna, nei tað ber ikki til at telja øvugt, og samstundis bíta seg í tunguna. Hvat var hatta fyri eitt ert? Hvi ýlir hann so við horninum, bara tí hann verður yvirhálaður, er vegurin kanska ikki ríkiliga breiður til okk- um báðar. Aha, sum vegurin nú gjerdist beinur, hetta má vera Kollfarðadal- ur, so ver nú á vakt, tí kollfirðingar, tað sleðist altíð úti á vegnum. He, vit taka okkum saman, her er veg- urin, her er bilurin og her eri eg. Ferðamátarin vísir javnt 100/110. Tað er væl hóskandi ferð gjøgnum Kollafjerð, minnist til, mínir harrar, hver hond ið heldur um stýrisvelin. Annars átti eg at kent meg betur fyri, eg drakk jú ikki so serliga nógv. og nú er tað eisini so langt síð- an. Men hvat, tað hendir aldri nakað tá EG koyri — tað eru hini, sjálv- andi, har er júst munurin, EG, og so ell hini. Eg havi nú í so mong ár koyrt órevsaður, ja júst tað OREVSAÐUR, eitt frálíkt orð. Nú mundi eg koyrt útav, sissa teg, ver kaldur, fest tær í eina siga- rett, tað skal hverki Karin ella nak- ar annar nokta mær at roykja, bilur- in, hann er mín skansi og mín megi. Hví blunkar tú eftir mær við ljós- unum, hah, koyri eg kanska ikki bæði væl og virðiliga. Tað hendir einki tá eg koyri — tað eru hini — minnist til. Nú eru elefantarnir aftur, teir heilsa mær við hevjaðum snapsum, tvætl, eg meini snáplum. Standið bert tryggir, eg skal nokk stýra mitt í millum tykkum. Hetta eru als ikki elefantar meira, hetta eru seyðir: Fittir hvítir seyðir geva mær altíð eina slíka kenslu av jólahugna. — Nú eri eg vist ógvuliga troyttur — flytið tykkum seyðir so eg ikki koyri tykkum yvir, men hvat, teir eru jú bleytir, tað ber til at koyra beint í gjøgnum teir — teir eru so væl- signað mjúkir og bleytir, at eg fái hug at tørna inn — SOVA, sova, bara sova SSSSSSSSSSSSSSSSSS.