leygardagur 12. oktober 1985síða 6

Telefor 118 20 Postsmoga 76. 3800 Tórshavn tíðindablaðið Útgávudagar: týsdag. hósdag og leygardag Lýsingar skulu vera okkum í hendi í seinasta lagi kl. 10 dagin fyri útgávudagin Reynsatindur surimi og Skåla FIGGJARNEVNDIN avgjørdi i gjår, at Reynsatindur eigur at um- vælast å Skåla Skipasmidju, og vil mæla landsstyrinum til hetta. Mett verdur, at hetta er skila- besta loysnin i hesum måli. SKULU vit ganga eftir ti, sum reidarin å Reynsatindi førir fram her i blaðnum í dag, so er tað ikki vist, at reiðarin á Reynsatindi vil góðtaka at umbyggja á Skála. Nú er so spurningurin, hverjar treytir og hvat innihald annars er í tí av- gerð, sum fíggjarnevndin hevur tikið. VERÐUR avleiðingin av hesi av- gerð fíggjarnevndarinnar, at Reynsatindur verður lagdur og kanska ikki fer í drift aftur enn á sinni, so er tað spurningurin, hvat er vunnið við at trumfa igjøgnum at umvæla skipið á Skála. TAÐ skal ikki vera nakað duls- mál, at vit meta tað vera rættan politikk at umvæla og byggja skip í Føroyum, har hetta letur seg gera, og har hetta er rætt og beint. Men hetta má og skal ikki gerast fyri einhvønn pris. ER prísurin í hesum førinum, at Reynsatindur kanska gleppur okkum av hondum, at vit her missa ein møguleika av álvara at fara at veiða og viðgera svartkjaft til matna, at vit ikki sleppa at royna ta føroysku pumpuút- gerðina, sum skal kollvelta svart- kjaftaveiðuna, og at øll ætlanin um at fara í gongd við surimi- framleiðslu í Føroyum dettur niðurfyri, so var henda avgerð figgjarnevndarinnar betri 6gjørd. EITT er tad at hava sum stavn- hald, at vit skulu umvæla og byggja i Føroyum. Men vit vita, at i hesum eina førinum vid Reynsa- tindi stendur so nógv uppá spæl, at tað er frægast at fremja útbyggingina, har hon kann fáast skjótast frá hondini. NÚ er so spurningurin, hvat víðari hendir við hesum skipi og øllum teimum ætlanum sum skuldu fremjast umborð! Hvat við surimilinjuni, og hvat við Blue- north, kunnu vit spyrja! Og um nú skipið kemur á aðrar hendur, hver sigur tå, at hesar eru kønar at reka svartkjaftaveiðu. HVAT vidvikur nyggja reidara- num, so vita vit, at hann hevur bæði skil og hegni fyri hesi veiðu. jamú Nr. 116 — 2. oktober 1985 Bæði konstruktivur og destruktivur Tað tykist ikki sum fólk her um leiðir veit nakað um ta ovurhonds posi- tivu ávirkan, profeturin Muhammed hevði á sína samtíð og eftirtíð sera víða í heiminum. Fólk sýn- ist bara at hava kunnleika um tað negativa við Íslam — fanatismu og hatur, pískað upp av leiðarum, ið harðræðisliga hava sett seg oman á vanliga fólkið í rættvísissessin við átrún- anum í hendi sum kúg- anarmaskinaríi. Fyri at skilja betur er neyðugt at hugsa eitt sindur um, hvussu steðan var fyri stuttum 1400 ár- um síðani, nar Muhamm- ed steig fram í Hinaz oyði- merkini á arabisku hálv- oynni, har fólk høvdu siðir og vanar hjá oyðimarkar- búgvum og har tervurin á útbúgving og vitan var ógemeina stórur. Tær arabisku stamm- urnar livdu í grovasta bargabii og av at ræna. Luttóku tí í bardøgum og kríggi í heilum, drupu hvennannan, rændu og herjaðu á ognir hjá hverjum eðrum, tóku kvinnur og bern til fangar við selu til fremmand fyri eyga, og mong vórðu so- leiðis trælir. Hjá Bani- Tamin stammuni var só ógvisligt, at har var gamal siður at seta gentubern út ella enntá at jarða tey liv- andi. Muhammed, ið var vitni til allan henda óhugnaliga harðskap, flýddi eftir at hava verið forfylgdur í 13 ár. Sjálvt tá tóku mót- steðufólk seg saman til tess at útrudda hann og viðhaldsfólk hansara. Og lærisveinarnir hjá honum vórðu forfylgdir líka til tá- verandi Abbessiniu. Hesar umsteður, og t.d. at sakleys bern og konu- fólk vóru kúgað og gjørd fangar, bóru í sær at Mu- hammed og viðhaldsfólk hansara tóku til vápna. At tey ikki vildu geva seg undir hesar villu stammur er á ongan hátt at fílast á, Men seinni misskiljingar tverturímóti. eru stórar fordar fram av fólki, ið hevur sæð stersta stórleika í dirvi og út- helling av blóði. Og tó hava hesi fólk fylgt teim- um ymisku ytru islamsku forskriftunum, sum eitt nú 5 ferðir dagliga at venda sær móti Mekka í ben. Í einum sovorðnum landi millum fólk á so- vorðnum steði, skapti tann óskúlaði Muhammed eina bók, Koranina, ið við einum væltalandi og góðum stíli gjerdist grundarlagið undir eini siðmenning, byggjandi á hinum guddómligu lógum, eginleikum og fullkomilig- leikum. Nógv eysturlendsk fólkasleg eru vorðin upp- ald undir skugganum av Islam, og í miðeldini, ið varð so dimm fyri Europu, vóru tey arabisku fólka- slegini fremri enn hini heimsins londini í lærdómi, list, steddfreði, siðmenning, stjórnar- formum og ødrum vísind- um. Hetta er dømi um kon- struktivan átrúna. Í dag er Iran av sonnum demi um destruktivan. Soleiðis kann eisini síggjast á kristindómin. Tað eru mong fyribrigdi við ótrú- liga góðari ávirkan, ið á ein hátt kunnu kallast kristin. Nevnast kann miskunnsemi, umsorgan og blidni. Og ikki at gloyma allir teir kristiliga inspireraðu = humaniteru stovnarnir. Onkur hevur í bleð unum lagt heldur stóra herðslu á tað destruktiva í kristindóminum, hevur einki nevnt um nakað gott við honum. Og onkur annar hevur hinvegin av ollum alvi naivt roynt at vart henda átrúna og utt- an at taka nakað ringt við, hóast segan er full av órættvísi framd í hansara navni. Jesus hevur verið gjørdur til syndabukk! Hann, sum bad Pætur um at koyra sverðið i slíðran aftur, tá rómverjar komu eftir honum. Kristus var ímóti våpnanytslu, og nakað annað er, hvat navn hansara hevur verið nýtt til seinni. Hansara meist- arligu líknilsi koma í allar ævir at standa sum rimmarfastir andaligir sannleikar og ótemandi keldur til gátur á ófatiliga hegum stigi, menniskj- unum til stóra nyttu og gleði. Nakað heilt annað er so alt tað tvætlið, hansara persónur seinni er vorðin misnýttur til av fólki, ið eftir ellum at dema púrt einki hevur fatað av hans- ara orði. — Átrúnin kann vera bæði konstruktivur og destruktivur. Búi Tyril Terror í ti smáa Í Sosialinum nr. 113 skrivar ein lesari um mikrofonterror og spyr, antin hann er einsamallur um at kenna henda terror ella ikki. Tað er hann ikki. Vit hava fingið send- andi eina grein úr Danmark frá Oddver Johansen. Henda greinin varð skrivað aftaná summarfrítíðina í Feroyum og er hugleiðingar um sama evni. Hon varð eisini lisin upp á eini kveldsetu í feroy- ingafelagnum í Ballerup. Vit prenta greinina: Vit kenna øll til terror av onkrum slagi. Í tí smáa, í hjúnarlagnum ella á ar- beiðsplássinum. Vit kunnu eisini lata okkum terrorisera av okkara egnu børnum, av tingum, av dálking beint við ella úti í náttúruni. Vit kunnu lata okkum terrorisera av larmi. Eg búði einaferð í húsi við einum terrorist. Ja, ikki einum sum legði bumbur og sovorðið, nei, lat meg kalla hann baði- verilsisterrorist. Ég var seytjan ár tá og var ar- beiðskona hjá einum hjún- um í Havn. Maðurin var stjóri, og hann var bara hampuligur og fittur, góður við konuna, góður við bernini og ikki smá- ligur í pengum. Men tað var hetta við honum, at hann var tað eg rópi baðiverilsisterr- oristur. Hvussu tå? Jú, hvenn morgun tá hann var farin til arbeiðis var tað eg, sum skuldi gera reint aftaná honum á baðiverilsinum. Tit skuldu sæð. Alt var svansað út. Vatn á gólvinum, sápu- skúm á vegginum, hár í vaskinum, tálg í baði- karinum, barberskúm á speglinum, skitin undir- klæðir, våtir lappar og so vidari og so vidari. Men tå eg hugdi út gjøgnum vind- eygad, så eg akkuråt i