týsdagur 10. desember 1985síða 6

Telefon 118 20 Argjavegur 26, 3800 Argir Postsmoga 76, 3800 Tórshavn pm Svartkjaftur og bytishandil HETTA er tann tidin, tå sam- ráðingar um sínámillum fiski- veidirættindi millum lond eru um at vera lidnar. Føroyar hava sam- ráðst vid EEC og vid Sovjet samveldið og hava hesar sam- ráðingar gingið væl. Stødid er ikki nógv broytt sammett við verandi ár. NÚ standa so samráðingar við norðmenn fyri. Héskvøldid í hesi vikuni kenna vit kanska úrslitið av hesum samráðingunum. Føroyingar eru farnir rættiliga manssterkir til Noregs at sam- ráðast og bendir hetta á, at stórur dentur verður lagdur á at fáa eina góða avtalu. Her verður so bæði hugsað um at sleppa at fiska av sovjettisku toskakvotuni inni í norskum øki og um møguleikan at økja um dagatalið hjá okkara skipum, sum veiða rækjur við Svalbard. EITT fiskaslag, sum vit føroyingar higartil hava brúkt í býti við annan fisk, er svartkjafturin. Eingin ivi er um, at vit við at geva ødrum svartkjaft hava fingið ann- an fisk istadin, sum hevur havt stóran tydning fyri útlfutn- ingsvirði okkara. Men spurn- ingurin er nú, um ikki júst svart- kjafturin verður ov bíliga latin sum býti við annan fisk! LØGMAÐUR Og fiskimálaráð- harri okkara sigur við Sosialin í dag, at gongdin er tann, at svart- kjafturin nú verður virðismettur meira í býtinum við annan fisk enn fyrr. HETTA er bert at fegnast um, men spurningurin er, um hetta er nóg mikið. Vit loyva okkum at iv- ast. Tí tað eru so ómetaliga nógv tons av svartkjafti, sum vit lata aðrar tjóðir veiða á okkara sjógki. Einans russar kunnu fiska oman- fyri 100.000 tons av svartkjafti. | Utgevari: Abyrgdarbladstjori: Fyritaksstjóri: Blaðfólk: Ljósmyndari: Uppseting: Prent: oddagrein TAD er spurningurin um at bruka svartkjaftin til dyra matvøru, sum kollveltir øllum pråtinum um bytisfisk við aðrar. Vit vita, at tað ber til at gera svartkjaftin til bæði flak og fars, og nú er so kimið fram: at júst svartkjafturin er sera vælegnaður til at gera til surimi, sum er råvøra til dýrari verur so sum crab-stick 0.1. UM stutta tid fer fyrsta virki av sinum slag i Europa undir fram- leidslu i Kollafirdi. Tad skal gera surimiúrdráttir og brúka svart- kjaft sum råvøru. Tað er heilt greitt, at við hesum virkinum fær svartkjaftur sum býtisfiskur eitt heilt annað virði. Spurningurin er so, um vit longu áttu at havt okt býtisvirði á svarkjafti, ella um tað er rætt fyrst at gera tað tá sam- ráðingarnar vera fyri 1987! TAÐ hava verið raddir frammi um, at vit føroyingar, við at lata ødrum allan hendan svartkjaftin so »biliga« eru ørir í høvdinum. Hetta kunnu vit so tjakast um fyri og ímóti. Lat okkum í hvussu so er nú brúka royndirnar á Blue North í Kollafirði umfrmat tær umborð á okkara egnu svart- kjaftaskipum sum grundarlag at meta um týdningin av at býta svartkjaft við aðrar, soleiðis sum vit gera tað í dag. FØROYINGAR eiga sjálvir at fiska allan tann svartkjaft vit eru førir fyri, og tí er glediligt at skip verða utgjørd til júst hesa veið- ina. Á tann hátt kunnu vit so vón- andi eisini minka um trýstið á aðrar fiskastovnar. Spurningurin um at býta svartkjaft við aðrar og sjálvir at veiða hann til matna eru nær tengdir saman. Nú vit av álv- ara fara undir at veiða svartkjaft til matna, eiga ivt eisini av álvara at umhugsa, hvussu nógvan svartkjaft vit hava ráð at lata ødrum og til hvønn pris! »Svikaprofetarnir« Av og å hoyrast sekterist- ar tosa um »lygi-« ella »svikaprofetar« í sam- bandi við trúarligar um- steður, sum ikki passa væl inn í viðkomandi hug- myndafreðiligu skipan. Jesus Kristus nýtti orðið og greiddi frá, at mangir svikaprofetar skuldu stíga fram í Hansara navni og gera undur. Eisini segði Hann, at træið skal kennast av fruktunum, t.e. hverji úr- slit hava teir ymisku, ið virka sum hirðar, at vísa? Hvussu er árinið á við- haldsfólkið? Hvat verður dentur mest lagdur á, við eðrum orðum, hverjar eru fruktirnar av ellum teim- um profetum, sum í dag koma fram í navninum Jesus, sýna stór tekin, siga seg kunna lekja og enntá sett á stovn »mirak- ul-miðsteðir<(!)? Avleið- ingarnar eru sum vituligt enn meiri spjaðing innan kristindómin, men tað vandamiklasta er, at alt skilagott fólk og ungdóm- ar, ið vilja hugsa sjálv- stødugt, venda ellum bakið, sum hevur við átrúna at gera, tí tað verður í teirra eygum at sammeta við svartastu fá- kunnu og býttheit. Tað ræður um at dema sjålvstødugt og óheft: rundveltingin er syrgilig. Visan er nå meir enn hålv- kvæðin, og lúðrarnir hava langt síðani ljóðað, uttan at tað er hoyrt fyri berum dómadagsdundri. Orða- flokkaposin við innmat- inum kommunisma, ate- isma o.a. stendur í bak- heilanum undir liðini á vanæru, ájavnt hugsanini um at lata materialismuna fara. Gullkålvadansurin gongur so listiliga, megin- parturin treður hann, meðan nekur rekast aftur og fram bólkanna millum, púra erkymlað og úti at koyra kensluliga. Undir snerki og ræðsluslignum gálvi trummast skuldar- tyngd lívsavnoktan saman við eyðmýkjandi barnsligheit upp á fólk, ið sekir skilning og andligt fótafesti, ikki so sjáldan gjøgnum frekar ábyrgdar- tekur, líkar brotsmanna- avhoyringum. Offrini loyva sær lítið og einki persónligt frælsi og noyða seg at spæla „góð“ í meðsomum sjónleiki, oft- ani orsakað av hóttan um fordøming og glatan, snildisliga loynd í eygna- bráum umvendarans, sum kortini eisini dugir at blæsa í neyðgrátifloytuna og sláa sentimental- streingir. Tað tykist eins og tey flestu sum frá líður fella til atferðarmynstur, ið hóskar, gerast kanska á ein hátt væl í egn við »frelsuna«. Vanlukkuliga verður tað vani at fjantast við álvarsmál. Hetta hevur við sær stórt innari trýst, og tí hendir m.a. tað, at fólk við „góðum vitnisburði“ á uttanlandsferðum dettur útí. Trýst elur jú mót- trýst, ikki so legið, tað kemur fyri, at einhver fer vút í synd« eftir at hava verið trúgvur metigangari — teir sálarligu trupulleik- arnir eru ikki smávegis. Sovorðið undirgraving- arvirksemi ætlaði Kristus ongantíð, ei heldur, at krossfestingin skuldi nýt- ast til gáloysiskodda v.m. Nei, meiningin við kristin- dóminum og yvirhevur øllum átrúna var tvørtur- ímóti, at han skuldi bera andligar fruktir til gagns fyri alla mannaættina, t.d. semju, rættvísi, miskunn- semi, toleransu, alsk til allar menniskjur uttan mun til trúgv, húðarlit o.s.fr. Eru hesar fruktirnar at siggja hjå ti sekteriska kristindóminum ? Kristus gav okkum standardin at meta við, latið okkum nýta hann at skilja burtur ektaða trúgv frá óektað- ari. Verður Evangeliið lisið uttan tulkingarbrillurnar hjá onkrum, ið seinni hevur fingið leiðslu kristindómsins, sæst bein- an vegin, at talan er um at upplýsa og læra fólk um lógir, tilveran inniheldur. At kenna hesar lógirnar er sera avgerandi, fyri at kunna vita nakað um ting, sum bera í sær eydnu og fyri at sleppa undan at gera mistek, ið kunnu fera til óeydnusemi. Talsmenn sekterism- unnar boða als ikki frá hesum ómetaliga týðandi Orði, tó teir ditta sær at sleingja um seg og sepla við málberingum úr terminologi Bíbliunnar (serliga Paulusar). Tann køvandi hondin rekkur al- samt styttri, og mesnið grynnir ikki, tíbetur, hó- ast spurningurin er nokk- so áhugaverdur, men dekkkur, hverji ítekilig mál, tað roynir at inna, hverjum grundarlagið, tað hvílir á, hverjum steði, tað liggur á og, ikki minst, hver ávirkanin er sam- felagsliga. Búði Tyril Brennistød å Sandvikarhjalla Til Tórshavnar Heilsunevnd co. Landfutin 3800 Tórshavn. Viðvíkjandi brennisteð á Sandvíkarhjalla. Næsta treyt í loyvi tykkara til brennistødina, dagfest 13. juni 1984, sigur: »Herudover er tilladel- sen betinget af, at for- brændingsanlæggets kvalitet altid er i overens- stemmelse med de streng- este miljøkrav, landene i Norden nu stiller og i fremtiden vil stille til saa- danne«. I samband við hesa treyt vilja vit gera vart við: At Tórshavnar komm- una longu nú brýtur givna loyvið, við at byggja nú, hóast harðasta umhverv- iskrav >i Norden<, nevni- liga tað svenska sigur: >Totalstopp fyri bygg- ing av brennistoðum meðan kannað verður fyri nýggjum krevum til rusk- burturbeining.« heldur tu ikki Ut frå hesum rokna vit við at Heilsunevndin syrgir fyri at nevnda treyt verður hildin. Við heilsan Borgaranevndin ímóti brennisteð á Sand- vikarhjalla v/ Marjun Simonsen, Gardavegi, Hoyvik