hósdagur 9. januar 1986síða 16

Barnakonur ynskja betri umsteður á sigur Felagið Barnakona í tíðindaskrivi, sum vit prenta her. Felagið Barnakona er brúk- arafelag. ið er stovnað við tí fyri eyga, at beta um viður- skiftini hjá barnakonum og hjá foreldrum at smáum bernum. Orsekin til, at fel- agið varð stovnað, var tann, at stórur tervur var á einum slíkum felag, ið kundi arbeiða fyri ynskjunum hjá brúk- arunum; her verður serliga hugsað um at beta um „nú- verandi skipanina á feðideild- ini á Landssjúkrahúsinum, har barnakonur vegna pláss- trot verða lagdar saman við kvinnum, ið hava átt ella saman við sjúklingum á A3. So her eru stórar broytingar fyri neyðini. Hetta verður m.a. gjørt á tann hátt, at tær, ið hava ringar royndir a v uppihaldi sínum á feðideildini og A3 við upplýsing o.e gjøgnum felagið forða fyri, at onnur koma út fyri tí sama royna at Nógv broytt í IeKK barnið tá ið tað skuldi hava at súgva. Harumframt kunnu systkin nú sleppa at vitja á feðideildini so tað eis- ini ber til at hjá teimum at síggja lítlu systrina ella beiggjan, og tað sum hevur mest týdning tey sleppa at vitja mammu sína Hetta eru broytingar, ið brúkararnir yvirhøvur sera glaðir fyri. So gongur rætta vegin, nógv vantar áðrenn komið er á mál. eru tað men enn, Ein sonn sega Serliga eru viðurskiftini hjá barnakonuni, ið verður innlegd nakað frammanund- an, hon skal eiga. ikki góð. Hon verður legd á A3 saman við operatiónssjúklingum ella á feðideildina saman við kvinnum, ið hava átt. Ein av limum okkara, ið tvær ferðir varð innlegd á A3, áðrenn hon átti, fer her at siga segu sína, og gera vart við tað, ið hon var ónegd við: Uttan nærri frågreiding fekk eg bod frå Landssjukra- húsinum, at eg skuldi leggj ast inn. Ég var tá í 7. mánað Ein illveðursmorgun eg koyrd út á Landssjúkra húsið. Tá ið eg kom inn í for hellina, fór eg yvir til tekuna og meldaði vera komna; tá var 8.30. So setti eg meg at bíða mot meg at Meðan eg sat og bíðaði, så eg varð klokkan fara. sum eg nógv fólk koma og summi skuldu leggjast inn Long fall tíðin, endiliga varð kl. 9.00, og mítt navn var tað fyrsta, ið varð rópt upp. Eg varð víst inn í eitt bíðirúm. Ein leta gekk, so kom ein sjúkrasystir út úr eini stovu og vísti mær inn. Hon beyð mær góðandag og spurdi um navn, hvat, ið feilti, og hví eg varð innlegd. Tað einasta, ið eg kundi svara á seinasta spurning. var, at eg var við barn. Síðani varð eg vigað, og so skuldi eg skifta úr mínum klæðum í sjúkrahúsklæðini, og so varð eg legd í eina song og rullað út á gongina at bíða eftir at sleppa inn til læknan at verða kannað Tað gingu 2 tímar, so endi- liga var mín túrur at sleppa inn. Læknin spurdi tað sama og nakað meira enn sjúkra men so systurin, men eg kundi fram vegis ikki svara uppá. hví eg ar innlegd. So varð eg aftur „Á ð i ( 5 3 g DO K Kra i € er sc F men eg kundi heldur ikki greiða steðuna fyri henni. So fór eg upp og læt meg í míni egnu klæðir aftur og setti meg a songina So varð stovugongd yvirlæknanum gynækologi, og hann spurdi, hví eg var komin at liggja her. Ég svaraði, at eg visti ikki, so spurdi hann, hver, ið hevði lagt meg inn. Tu, svaraði eg. men hann nokt- aði. og fýsti illsliga. »Ikki vita, hvat ið bagir, og bara koma út higar at taka pláss upp! Tú sært, hvussu trongt tað er«. Og so før hann víðari, og har sat eg. So kom ein onnur sjúkrasystir og segði, at eg kundi ikki rokna við nakrari stovu. Nakað seinni kom hon tíbetur aftur og segði, at eg slapp einaferð út á dagin inn á stovu 10. Imeðan varð eg boðin deg- urða og víst inn á uppihalds- stovuna at eta. Har seg eg og hugdi, og nógvir vóru sjúkl- ingarnir. Ja, nógvar syrgi- ligar sjónir vóru at síggja, og einki annað varð tosað um uttan sjúkur og hvat, ið feilti teimum eisnteku, ið lógu á A3. við innan Tá ið ein hevði ligið har ein dag. var ein nógv verri fyri har dagarnir enn tá ein kom inn. Ja dapurt, og ongan Hinir dagarnir vóru var mundu enda fingið allir iens ems daprir og hesin og stovugongdin var tann sama kom ein um seinnapartin jarðamóðir at lurta á búkin Friggjadagurin " Kom, og stovugongd varå. yvirlæknin kom inn å stovu 10. Hann segði beinanvegin. at eg skuldi til kanningar. og ein sjúkrasystir skuldi koma eftir mær. So at bíða. Tað vardi ikki so leingi, so kom hon og segði, at nú var tað mín túrur. Tá eg kom inn, segði læknin gðan dag og bað meg leggja meg upp á borðið. og so varð eg kannað. Tá eg var liðug. segði hann, at alt var í lagi, og eg var ikki hovin, sum jarðamóðirin hevði sagt. Hann gav mær boð um at tosa við kostráð- gevaran, so skuldi eg sleppa heim. Eg skuldi fáa tid til at tosa við hana, og ein sjúkra- systir skuldi siga mær frá Eg bíðaði eitt langt og sjey breið, men svar Vikuskiftið gekk. og eingin talaði eitt Tá ið stovu gongdin var mánamorgunin, Liggur tú her einki orð spurdi læknin enn? Vart tu ikk ð kostrådgevar S } á kul þ ðe 5 hvat eg skuldi eta. meðan eg var við barn. Tað var alt På ið eg kom aftur uppá A3 á stovu 10, var eingin song. og borðið var á veg ut, og eg fekk boð um at pakka sum skjótast, tí ein onnur skuldi inn. So tað var eitt at gera, at líða á boðini. So sjúkrasystir og tað var at kom segði, at eg var utskrivad, og tå ið eg kom heim skuldi eg fara til mín egna lækna. Ég fór dagin eftir; tá spurdi eg hann hvat ið eg hevði verið innlegd fyri. Hann segði, at tað var tí at eg var hovin Men hetta var mótsatt tí, ið læknin á sjúkrahúsinum hevði sagt, so eg skilti enn einki av tí heila. So spurdi eg hann, um eg ikki varð sjúkra- meldað meðan eg lá á sjúkra- húsinum. »Nei, tað ert tú ikki, men eg sjúkrameldi teg nú og 3 mánaðarir fram« segði hann. Tað var tað ein- asta, ið eg fekk burturúr at liggja har úti hesa ferð. ein Tá ið eg kom aftur frá lækna mátti eg ringja til ar- beiðsgevaran og siga sum var, at hon mátti finna eina aðra gentu fyri meg. »Ja, tað skal eg« svaraði hon, »men tú skalt ikki vera bangin fyri at missa arbeiðið; tað skal standa opið fyri tær til tú kemur aftur. Hetta, haldi eg, var sera beinasamt a p fekk ar sjúkrameldað eg lítla og onga ZR) Kr. um VIK i, 120 var i SK é KIV i era. Dag Á ið. 0 eir g kemt e bræv vid boðum um at eg skuldi kon aftur til kanningar hjá gynækologinum um eina viku. Teir dagarnir gingu uppaftur skjótari, og so kom tá ið eg skuldi til kanningar. Eg skuldi kl. 11.00. Tá ið eg kom, var eisini ein jarðamóðir har um- Hann kannaði dagurin meta framt læknin meg og segði við jarðamóðr ina. at ikki alt var í lagi. Hon nikkaði. So segði hann við meg. at eg skuldi leggjast inn um eina viku. Tann vikan rann Mikumorgunin kom, og eg fór út á Landssjúkrahúsið kl. 8.30. Tað gekk á sama hátt sum fyrru ferð, og dagarnir gingu á sama hátt. Eg varð koyrd upp á A3 og varð legdu undir væðingina ens og sein- ast, men hesa ferð kom eg at liggja uttan fyri hurðina hjá einum sjúklingi, ið hevði krabbamein. Tað var mær ikki gjørligt at fáa blund i eyguni, tí hesin sjúklingurin rópti alla náttina av pínu. Ein onnru barnakona, ið lá har hon avstað. eisini, segði tað sama fekk heldur ikki sovið. Eg misti svøvnin dagarnar eftir hetta, og fekk ikki sovið, sjálvt um tað var friður eina lotu. Dagin eftir varð eg koyrd inn á stovu 10. Har lá ein barnakona í seingini, ið ikki kundi maðurin sat fara hjá nattina upp. og henni til Vit. ið kundu næst OKKUT og r t ikki sluppu vit so frægt sum ein túr út. Ein dagin spurdi tó ein sjúkrasystir, um vit ikki kundu sleppa ein túr út Jú. var svarið, so ofta og so langt sum vit vildu. Tá ið vikuskifið kom, so sluppu vit heim at hevði eg ligið har úti í 14 dagar, og tá var tað eingin. ið ansaði eftir tær ella kannaði teg longur Seini loyvt at sleppa heim um dagin, og so bara fara har út at sova. Á A3 eru øll sløg av sjúklingum blandað við barna- konum, ið eisini bila ymiskt, so ein unnaðist ikki harúti, og ein royndi at sleppa út sum skjótast, tá ið ein skuldi heim um morgunin, og ikki koma aftur fyrr enn í síðstu letu Tá ið eg fekk verkir var eg heima í week-end, og var ver- andi heima allan week-endin. Mánadagur gekk. og týsdag- in vant tað rættiliga upp á seg. Tá ið eg fór útaftur á sjúkrahúsið um kveldið, segði eg tað við eina sjúkra- systur, at eg bløddi og hevði ilt í lendunum. Hon ringdi eftir jarðamóðrini, og hon kom og bað meg koma niður í kanningarrúmið. Hon kann- aði meg og segði, at eg róliga vera. Tá varð mær saman kundi leggja meg at sova, tí rad verður ikki i nátt, segði hon eg var einki opnað enn Ég upp aftur og í songina Har lá eg alla náttina uttan at hlunda. Sjúkrasystrarnar gingu vakt og hugdu inn til in. men einki hend tá ið stovugongd var um morgunin, segði læknin, at eg skuldi sleppa mær niður undir á fødideildina. Kl. 11.00 kom ein sjúkrasystir og koyrdi meg niður undir og setti meg uttan fyri feði- stovuna. Ein jarðamólðir kom, rullaði meg inn á stov- una og fór út aftur, kom aftur eina letu seinni við journalini, spurdi um alt meguligt, men eg fekk nóg illa svarað fyri pínu. Hon kannaði meg, og tá var eg ikki opnað meira enn 3 cm, og 5 min. vóru ímillum hvenn verk. Soleiðis var tað líka til kl. 20.00; tá varð eg legd í dropp. og eg lá við droppi líka til kl. 2.30 um nåttina, og tá varð eg umsíðir gjørd í stand og koyrd inn á operatiónsstovuna Teir seinastu tímarnar eg lá á fødideildini visti eg einki til mín, tí droppið virkaði so- leiðis. at eingin steðgur var millum verkini, so tað var ein long pína. Ég fekk keisara snitt kl. 3.35, hol varð sett á blødruna, tí tað var ikki tí til it tøma blødruna, ti tað stóð hjá bæði barr í lett ø € x i i ð 3 , í x H k ( ;ð Í agt mær hetta se Tå ið í ] við k ringdi eg heim til mannin og bað hann koma at vitja meg Hann kom kl. 19.00 hevdi ikki ætlad sær at vid, men tå id hann så hvussu stød til, vildi hann ikki, at eg skuldi liggja einsamøll, ti tann jarðamóðirin, ið tók vakt kl. 20.00, loysti kryds og tværs og las kærleiksrom- anir, so tað var eingin stuðul i henni sum hevði maðurin ikki verið við, ja, so hevði ikki staðið væl til hjá mær. Tá ið eg gav meg av pínu tá hevði eg ligið á fødistovuni i 12 tímar segði jarðamóðirin við meg: „Hvussu heldur tú tey lógu fyrr? Tá lógu tey við verkum í eini 45 dagar ella eina heila viku!“ So hetta var stokkut troyst at fáa. Tá id eg vaknaði við aftur, visi eg, at tað var ein væl- skapt genta. Tað hevði eg fingið at vita gjegnum svevn- in frá sjúkrasystrini, men eg kundi ikki sleppa at síggja gentuna, tí hon lá í kuvesu. Ég ringdi so heim til mannin og bað hann ringja til for- eldrini og siga, at alt var yvir staðið. So svav eg aftur til kl 13.30. Tá eg vaknaði aftur var eg rullað inn á eina stovu, og maður min sat uppi yvir mær. So varð eg spurd, um eg vildi hava nakað at Hann vera sagt, em eta. Eg segði, at eg kundi royna. men tað gekk ikki so væl, tí eg hevði ikki fingið bitan niður í ar dagar. Tá eg var TILLLPOSPS35:3 PPT TAG ógvuliga 11. Maðurin fór heim og kom aftur kl. 19, og eg fekk náttúrða og hvíldi meg til kl. 19. Eg slapp at hyggja at gentuni og halda henni, men tað varð ikki leingi, tí eg var heilt niðurundirkomin og í er- viti, so tað var ein elendigheit at síggja. Sjukrasystrarnar, ið hevdu vakt, vóru fittar og hjálpsamar. Tá gekk tíðin skjótt, men so varð vaktin skift, og tær, ið tóku vakt, vóru ótiltalandi og hjálptu lítið til. Eg bað tær t.d. hava gentuna 1 tíma, so eg kundi hvíla meg, men nei, tað kundu tær ikki. Ta vikuna svav eg ongan tíma, tí dótt- irin græt illa allan dagin og um náttina við. Hvenn dag kl. 16.00 og 20.00 kom ein inn og segði »besøgstiden er for- bi«. Um tey vitjandi ikki vóru farin 1/2 tíma eftir hetta, kom hon aftur og deildi, so tey máttu rýma. Tað ringasta var, at maðurin, sum var mær ein stórur stuðul, eisini mátti fara lá Eg fekk bruna í bróstini og í skurðin og fekk fepur, men tibetur gekk skjótt framá. Tá « ð ar vild ) I å stovu % x x * Ai pna. Tá é hugd Í ha aftur, hevði hon spyð alt út yvir seg, so hon fekk ikki andað. Ég mátti venda henni við og banka á ryggin. Hon byrjaði at blána, og tað gekk ein góð leta til hon andaði aftur Ja, so lítið ansa tær eftir Tá kom onnur so fitt sjúkrasystir og tók dóttrina og fór í eitt annað rúm og gav henni eina flesku afturat, tí har var friður at geva henni. T áhon kom aftur við henni var alt í lagi. So fór eg at lata gentuna í klæðini; tá ið eg var liðug at lata han í, kom mað- urin eftir okkum. Tá ið hon var komin í bilin sovnaði hon og svav líka til kl. 17.00. Ja, tá var friður at sova og slappa av hjá okkum báðum. Og glað var eg yvir at vera komin heim. ein Fg vil at enda leggja stóran dent á, at eg haldi tað vera ófatiligt, at eingin fyrr fann útav, at eg hevði gingið langt yvir tíðina, serliga tá ið hugsað verður um, at eg hevði ligið har í 3 vikur. Eis- ini haldi eg, at tað skuldi verið óneyðugt at latið meg ligið so leingi við verkum til tað stóð um lív hjá bæði barn- inum og mær, áðrenn eg fekk keisarasnitt. Hetta negativ var ein uppliving hjå mær, og eg seti spurnar tekin 1 igjegnum ð um eg tori at fara hetta einaferð enn við at fáa fleiri børn