leygardagur 22. mars 1986síða 17

Í H | F | | Nr. 34 — 22. mars 1986 á A tíðindablaðið hverki tordi rera set ella sita stillur Tað var bara, tå ið hann gjørdist illa- vorðin og drakk seg dýrandi fullan, at hann fekk dirvi til at vísa, at hann var til. Men so fekk hann eisini kravan aftaná Tá ið útkasting var niðri undir, var Madam Heier altíð sjálv til staðar og tók eina hond í við, við tað at hon rendi stykkir av tí, ið búnyttur skuldu eitast at vera, út gjøgnum tær hongsla-leysu dyrnar. Og tá kundi Høier rokna við einari rættari yvirháling, tá yvirstaðið var. Ti eftir endaðan gerning var Mad imman sansaleys av illsinni og mátti rætt hava Heier at hevna seg inn á. Tá varð hann skeldaður út fyri at vera eitt irák, sum hon ikki hevði meira nyttu av enn tað sum kundi liggja á hennara minstu negl. Og tað var so tungt at hoyra hjá honum, sum visti, at hann hevði alt ilt yvir seg, um hann hevði so kið sum vist seg ella klovið í tvey rtladi at hava nakað at siga Í teir seks mánaðairnar, ið vóru farnir ðan tey fluttu inn, hevði Madam Høier stødugt skift leigarar. Tey flestu vórðu agstraði á dyr, tí fekst frá men nekur vóru koyrd, tí tey hevdu verið óklár við Madammuna Hetta ólag samlaði, sum rímiligt kundi vera, eitt yvirmál av galli í hennara av náttúruni ikki mikið blíðu sál leigarar sinar sum svornar fíggindar, og hevði altid vakið eyga, klár at grípa inn so skjótt hon helt, at nakað var áfatt einki! teimum Hon sá Tað var ein grótheggari við konu og bernum, ið nú búðu har. Hann hevði bara eitt bein. Fyri árum síðani hevði maðurin knúst læri av einari grót- maskinu, tá hann arbeiddi landavegin fyri tað almenna. So hevði kommunan goldið fyri at taka beinið av honum heint undir mjednini, og givið honum eitt træ- bein í staðin Hann hevði tann vana at drekka sær ein stóran dramm og gott og væl tað hvert leygarkveld, um hann hevði nakað at gera. Men hevði hann einki fyri hendurnar, gekk hann fullur í heilum Konan segði altíð, at hann var so sjáld- sama heppin at hitta onkran, sum trakteraði, tá ið hann var í býnum og leitaði eftir onkrum at gera, hvat hann jú javnan var. Og hevði hann fyrst fingið blóð uppá tonnina, so var hann maður fyri at halda stásið við líka Væl hevði hann av og til verið fyri 6 happi, so hann varð tíkin fyri slagsmál og getuóskil. Einaferð hevði hann enntá verið so illa fy ri, at hann varð settur fastur, ti hverki hann ella lagsbrødurnir kundu greiða frá hvussu teir vóru komnir til at fáa hendur á eina nokk so fitta rúgvu av pengum, sum ein upp- landsbóndi saknaði, og sum teir ikki høvdu verið mentir at drekka upp í tveir dagar og eina nátt. Dómur var fallin í sakini, og hann hevði sum sín part fingið fimtan dagar uppá vatn og breyð. Men frároknað hesum, hevði maðurin klárað seg bara væl Nú hevði kona hansara nýliga verið Harrans reiðskap til at økja talið av teim Guds gávum sum í skapi av hungurs stungnum avkomi so ríkiliga fall í lut til arbóðsins bern, við tað at hon fyri nekr um degum síðani hevði givið manni sín um tveir blåviolettar cviburðar. Tey hevdu verið gift í seks ár, og nú vóru átta bern, har av vóru tvey lamin Konan hevði nokk viljað, at Várharra í sínari náði ikki hevði verið henni so tilikum syndugum tonkum gav hon ikki orð, ti gávumildur. Men hon visti Ju væl, at tað var illimaður sum freistaði Bernini voru eitt Harrans va prestur stóð jú har og segði nana SØNS hetta, nú i fyrrakveldið — hann var heintaður til at doypa tviburåarnar heima, teir sóðu út sum teir skuldu herfrá í einum krampa herindi. Men krampin var avhasadur, og tvíburðarnir vóru verandi eftir Hesi fólkin vóru tað, ið nú vóru tey, ið næstu ferð skuldu blakast á dyr. Tey høvdu búð har ein mánað og ikki goldið fyri mera enn helvtina. Nú var restin fallin, og tey kundu ikki klára fyri seg. Konan hevði grátið og biðið so mirði- liga um loyvi at vera har enn nakrar dagar. Men Madam Høier vildi ikki lata sær síga, hon rópti at tey skuldu So bað konan um bara at sleppa at vera náttina av. Hon var so ússalig eftir barsilssongina, at út og tað í stundini hon så seg ikki fora fyri at orka hetta skuldi ikki sínar pengar. Várharra vildi nokk hjálpa. og Madamman missa so skuldi hon fáa hvert oyra } seinasta ar tá Var eistr Hygg nú drongurin vid trim um krónum i, sum hann hevði funnið á At hann nú var til av hoyringar fyri lummastuldur, orðaði hor stortorginum einki um. Petrina gekk jú úti og biddaði í gjár hevði hon havt 75 oyru við heim og nú ein dagin fekk hon eina hálva krónu hjá harranum. Men Madam Heoier var so uppest, at hon neyvan kundu stýra sær. Slíkt pakk tala um ráð og útvegir! Hon visti val, hvat tað var at líta á. Ikki eitt kis vildi hon hoyra. Komu tey sær ikki á dyr í stund- ini, so tók hon hvenn klodda, tey átt, tí tað skuldi hon lata tey vita, at rættin til at gera so, hevði hon Har sat so konan millum teir skriggj- andi ungarnar og dugdi ikki at skilja, hvat tey skuldu gera av sær nú undir nátt. Hon skeitti at seingini við vreiðum og vónleysum eygnakasti. Har lá mað- urin og snorkaði. Kveldið fyri var hann komin fullur at húsum, og hon hevði undrast á, at hann allan dagin ikki vildi gerast edrúur aftur. Men so var hon vorðin varug við, at hann hevði brenni- vin í songini. Tað var ein fløska av romm, hann hevði ligið og smakkað sær á, og tað var um ein pegil eftir, tá ið hon út á seinnapartinum ljódliga tók hana frá honum.Hesa restina koyrdi hon í eina minni flesku, sum hon stakk niður í skjúrtalumman. Hesin dropin kundi altíð koma væl við. Ta tómu fleskuna legði hon aftur í songina. Hon tordi ikki at vekja hann, ti so visti hon, at hann fór at leika í; men hon hugsaði um hvussu hon skuldi bera seg at viðat fáa hann at vakna, tí hann mátti jú út at royna eftir onkrum, so tey sluppu undir tak. Hon var so forteipað og vónbrotin, at hon var mestsum líka sæl við alt Men so vildi so til, at maðurin vaknaði av sær sjálvum. Antin tað var skrálið frá ungunum, sum hver ýldi í holið á hverjum eðrum, ella tað var, at hann nú var fullsvøvntur vist er tað, hann fór at bólta sær í songini, og eina letu seinri sat hann uppi undir sær og kláðaði sær í hevdinum Hann bannaði illa og skriggjaði, um hon ikki kundi sláa hasar forbidnu ungarnar so frægt í svímilsi, at teir hildu kjaft Kvektir av hesum brádliga ýlinum tagnaður teir tveir næstyngstu eina letu. Tvíburðunum hevði hon rætt nú stungið sirupstátur í munnin. „Vit skulu tveitast út, so veit tú tað við“ gav hon til svar í einum tóna, sum unti hon honum tað innarliga væl „Hon var nú og gav bod« „Er hon galin, súgvin!< segði maðurin og bannaði eina ferð aftrat »Hvar vil hon vit skulu gera av okkum?a „Ja, tað rerir ikki hana, tað skaffa Dett er ein forsyrgjari., pengarnar tu! vit hava.« Og hon spytti,s um vildi hon spýta hann út við tað sama Hann bað hana fara hagar har altið er ovmikið av varma Hon bað hann koma við, og hon rendi yrðini í hevdið á honum Hann hevå træbeinið í songini. Nú festið hann tað upp á seg, og leyp ótrú- liga kvikliga fram á gólv »So, hatta sigur tú!< skriggjadi hann hóttandi »Likari var at tú for út at fáa tak yvir hevdið< — segði hon avleiðandi. Hon ræddist hann, men hon gjørdi seg ramliga å målinum Hann svor við, at tað kundi hon sjálv vera. Hin fánýtti skuldi vita, at hetta var hon ikki ov góð til. »So tú ætlar, at ungarnir skulu liggja úti fyri fuglum? < Hann meinti, at teir kundu liggja fyri honum, hvar í satans ríki teir vildu. Tað gjerdist tegn eitt lítið bil. Tað sá út sum konan trilvaði eftir onkrum at siga. So kom tað setlætið, kvikliga, so at málið brast, og hon varð noydd at svelgja, áðrenn hon fekk málið fyri seg: >Várharra skuldi ikki verið so náðigur at gjert so væl at fingu teg í útstand aftur — tá vórðu vit hjálpt bæði av Gudi og monnum.< Og hon sendi honum eitt ónt og giftugt eygnakast. Við samanbitnum tonnum og arminum á lofti sturtaði hann móti henni. Tað sá út, sum vildi hann myrða hana. Hon flýggjaði, og áðrenn hann hevði nátt andliti hennara við knýttum neva, gekk hurðin upp, og Madam Høier stóð á gåttini „Ná, eru tit ikki farin í ferð við at lætta á tykkum enn? spurdi hon og setti báðar hendur í síðuna. Maðurin hevði latið armin sekka, boygdi seg niður og tók eitt hálmastrá upp, sum hann fór at tyggja. Nú sníkti hann seg yvir at songini og greip buksur sínar »Ja, út skulu tit, um eg so skal bera hvert einasta sindur við mínum egnu hondum hoyrir tå, kona?< >Tað eru líkindi at hoyra« — svaraði konan, og gav seg til at pjaka við annan tvíburðin „Ja, hvat er tað so tit bíða eftir?“ „Vit hava nokk einki ting at bíða eftir, Gud betri“. Tað var konan, sum segði tað, og hon suffaði djúpt „Nú fara boð eftir politinum« — segði Madam Høier og vendi sær í tí sama soleiðis, sum vildi hon gera brádliga sak >Tygum kunnu tá geva tol, Madame rópti maðurin eftir henni. »Er tað kanska nakar sum hevur sagt. at vit ikki flyta?« Hóttanin við politinum gjørdi hann so hjartkiptan, at hann heilt gloymdi, at hon ikki hevði loyvi til at handla upp á , egin hond »Nei, tað er eisini best at lata vera« meinti Madamman og vendi aftur Hon tók fatur í bæði tey lamnu og dró tey við egnum hondum eftir einum armi út í garðin. Hesi, sum onga mótsteðu kundu gera, góvu ístaðin eitt so øyra- skerandi yl frá sær, at Madam Høier ikki kundi lata vera at ynskja, at Vár- harra í sínum vísdómi eisini hevði Hátt tungum teira, við síni vreiðis lemjøndi rísi. Við einum kommanderandi handa- bragdi móti manninum treiv síðan tann verduga daman í songina og skræddi hana frá vegginum. Men henda neyðar búnyttan orkaði ikki eina so harðliga viðferð. Tær maðketnu fjalignar loysnaðu í samankomingunum; et tann rotni hålmurin og tann sti i bunkin av kloddum, ið tæntu $um seingjarklædi, og sendi eitt skýsgð av ruski og skitti móti loftinum. 4 Øll húsfólkini, bæði stór og Smá, skóru í eitt rædsluskriggj, av hesi ræðu- ligu sjón, men Madam Heier osti heg til sanna vitleysa eði. Hon hótti tey aftur við politinum, og hetta ræðuliga ið gjerdi aftur sína ávirkan. M i skjólkaði til á sínum træbeini og byðjaði at bera burtur tað, sum song slfyldi vera. Konan gav tvíburðarnar til stársta sonin at taka sær av. Teir hingu á ermum hansara og pípaðu sum tveir neyðkomnir ketlingar, og fór so síðan í gongd við at gera sítt skrambul út í »Slokuna«. Mitt í stovuni stóð Madam Heier og eygleiddi alt í hóttandi maje steti Umsidur var »ibudin« ruddað og alt slongt í eina rúgvu har úti i »slokuni« »Og má eg so spyrja, nær tit ætla at gera reint eftir tykkum?< — spurdi Madam Høier róliga og hábærsliga Konan sum helt á einari grýtu og einum eksaskafti, steðgaði við dyrnar Hon tók seg í síðuna fyri at hjálpa sær til at rinda meðina, og melmaði: »Um eg kundi lænt eina byttu við flogvum vatni!< »Lænt!« var tað lænt, tú segði, litla?« Konan svaradi einki. Hon drog seg ut av durunum stillisliga, låtandi sum ein skuggi, sum snikir seg á ólógligum leiðum. Beint eftir kom hon aftur við onkrum í hondini, sum líktist einum kveistri »So, hatta heldur tú skal líkjast reing ering, at tú grisar til við hasum! Ut við tær'«. Og Madam Høier gjørdi ein vind sil vid kroppi og armi, sum vildi hor slåa —