hósdagur 9. apríl 1987síða 8

Síða 8 - - Amo hla AA Nr. 42 — 9. april 1987 undan åbyrgdint Lisbeth L. Petersen, for- kvinna i sosialu nevnd Tórshavnar býráðs, hevur higartil verið fámælt viðvíkjandi ósemjuni á Ellisheiminum í Havn. Men nú hevur hon tal- að. Framvegis sigur Lis- beth einki um viðurskift- ini á Ellisheiminum. Tað man góðum grundum, tí sum skilst hevur hon ikki sina dag ligu gongd har I Dimmu tveitir hon alla ábyrgdina vera av týsdagin yvir á javnaðarflokkin og Sosialin. Av ti at eg sjálv havi skrivað meginpartin sum hevur verið í Sosiali- num um málið. loyvi eg mær at koma við eini við- merking. Væl kann tað vera, at sosiala nevnd einki bein- leiðis hevur at gera við starvssetanir og uppsagn- ir. Men sosiala nevnd við Lisbeth sum forkvinnu hevur ábyrgdina av. at alt er. sum tað skal á Ellis- heiminum. Tað. sum fram er komið málinum. r. at tað ikki bara Men nnað enn at er tað a taka steðu. tá meirilutin hvat — Lisbeth íroknað atkveður fyri at starvsfólk og fyrst koyra eitt síðan fýra aftrat? Lisbeth legði ikki í at tosa við allar tær á Ellis- heiminum, sum settu krøv fram um betri viðurskifti á Ellisheiminum. Vildu tær henni nakað. kundu tær sjálvar koma, segði Lis- beth + ið Sosia Nú næstan ákærir Lis- beth Sosialin fyri at hava ómak. at vit lurtaðu eftir kvinnunum. sum ar- beiða á Ellisheiminum. Og sum kenna viður- skiftini á Ellisheiminum Tað kravdi ikki ta stóru fyri at ødrum, granskingina skilja, hvussu órættur er framdur móti teimum á Ellisheiminum storur Samstundis vórðu tær sviknar av sínum egna fakfelag. Er nakað galið í at fara í part við teimum? Lisbeth sigur, at javn- aðarflokkurin og eitt fak- stora felag(?) hava sin leik! í leiKiut 1 hesum spæli. At Tær vita sjálv ar. hverjum tær stríðast fyri. Tað er ikki Sosialur in. ið hevur gjort málið óhugnaligt. sum Lisbeth málber seg. Málið er óhugnaligt Randi Jacobsen, blaðkvinna á Sosialinum Tig — og skamma teg — Tað tænir tær best, Lisbeth L. Petersen Lisbeth L. Petersen hevur nú sitið sum limur av Tórshavnar byråd í stiv- liga tvey ár. Hon er næstforkvinna býráðsins, situr í einum ótali av nevndum, men hennara týdningarmesta politiska starv er sum for- kvinna í sosialu nevnd. Í samband við hetta starv hevur hon í hesi stívliga tvey árini úttalað seg alment tvær ferðir um sosialmál. Fyrstu ferð í samband við barnaansingina. Tá fullu hennara gullkorn so- leiðis: >Ég eri deprimer- að<, og nú í Dimmu tys- dagin kunngerð hon fyri Feroya fólki, at >Steðan á Ellisheiminum er ótol- andi«. Væl sagt, Lisbeth L. Petersen, og lagt skal vera aftrat, at torført er at motsiga tær. At Lisbeth er deprimer- ad skilir ein og hvør, men hevur hon tiverri bert sær sjålvari at takka fyri sina politisku depression. Somuleidis kunnu vit bert geva henni rætt i, at stødan å Ellisheiminum er otclandi. Men hvat hevur henda sama Lisbeth L. Petersen gjørt fyri, at stødan å Ellisheiminum ikki er so ótolandi sum hon er í dag? Púrt einki!!! Til ball á Ellisheiminum Burtursæd frå at upp- traðkað á onkrari jóla- veitslu á Ellisheiminum man Lisbeth neyvan hava vist seg har. Tað einasta, sum hon hevur víst í Ellisheims- málinum er, at hon hevur ikki skilt minsta petti av ti, sum hetta mál veruliga snýr seg um. Og tá hon einki skilir av nekrum sum helst, og tá hennara einasta politiska uppgáva higartil bert hev- ur verið at endurtaka ókvæmisorð — byrådsfor- mansins. fer hon upp at físa. og skjytur ábyrgdina å onnur Javnadarflokkurin hevur åbyrgdina Nu er tad Javnadarflokk urin i býráðnum og Sosial- urin sum hava åbyrgdina av, at >skilið er sum tað er«. Lat tað standa rimmar- fast, at tað var hverki Sosialurin ella Javnaðar- flokkurin, sum var orsek- in til »stridid« á Ellis- heiminum Men tað vóru nekur av starvsfólkunum við álitis- kvinnuni á odda. sum loyvdu sær at gera vart við nekur viðurskifti, sum eftir teirra tykki, ikki vóru í lagi. Men hetta fall ikki i góða jørd hjá makt-dyna- stinum á Vaglinum við Poul og Lisbeth á odda. Leikluturin hjá Javnað- arflokkinum í býráðnum hevur verið og er. at vit undir ongum umsteðum vilja finna okkum í teirri grovu framferå, sum by- ráðsmeirilutin við Poul Michelsen og Lisbeth L Petersen á odda hevur framt og fremur moti avis- um starvsfólkum á Ellis- heiminum Móti hesum starvsfólk- um, sum samvitskufult hava røkt sítt starv á Ellisheiminum í eini 10 ár Hesi starvsfólk skulu nu revsast. ti Lisbeth hvørki timir, dugir ella torir at plasera åbyrgdina fyri, hvat veruliga fyri- ferst å hesum heimi. Sosialnevndarforkvinn- an í Tórshavnar býráð hevur við hesum bitið høvdid av allari skomm, so míni góðu ráð til tinLis- beth skulu vera: Tig og skamma teg, — tað tænir tær best Tórfinn Smith TYGARA YNSKI — OKKARA UPPGÁVA BECKERS MÁLING Tel 13657 Tórshavn Tað at passa gomul fólk er eitt hitt tyngsta og mest krevjandi arbeiðið i okkara samfelag. Tað krevur m.Áa. likamliga styrki, sálarligt varsemi og viðkvæmi, menniskj- ansliga góðsku og — ikki minst — virðing fyri teim- um, sum ganga lívsins síðstu stig, við øllum teimum veikleikum, brek- um og trupulleikum, sum hesum lívskapitli hoyrir til. Hóast hetta arbeiðið er tyngri og á so mangan hátt meira virðismikið enn mangt stjóra- og skrivara- starv, er tað lítið virt og illa lent í okkara samfelag, ja, so dyggiliga troðkað til viks, at tú næstan ikki fært eyga á tað. Tað eru t.d. ógvuliga fáir politik- arar og ógvuliga fá fólk við myndugleika og í um- siting, sum bara hóma, hvussu stórt hetta ar- beiðið er, og hvat liggur í tí. Tað gevur at bíta í hes- um degum. Nekur fólk, á einum arbeiðsplássi, har varðað verður av gomlum fólki, hava gjert vart við nakrar trupulleikar. Í staðin fyri at taka trupul- leikarnar upp til viðgerðar og kanska fáa loyst teir ella bett um viðurskiftini, er svarið frá myndugleik- unum stutt og greitt: tey, sum seta spurningar, verða koyrd úr starvi. Boðini tykjast heilt greið: her er ikki brúk fyri spurn- ingum, uppskotum til pá- bót ella sjálvsteðugari gn líka skilabetri og bún- ari hevdu myndugleikarnir = verið, um teir royndu at finna rótina til trupulleikarnar, og síðani royndu at loysa teir saman við leiðslu og starvsfólkum. At geva fólki durafjórð- ingin, so skjótt sum vandamál taka seg upp, sum tey kanska eru púra ósek í, er ein legin manna- gongd. Tú rakar teirra æru. Tú tekur livibreyðið úr munninum á teimum. Tú skapar stóra og óneyð- uga menniskjansliga van- lukku. Og samstundis ert tú kanska ikki komin eitt hanagleiv nærri nakrari loysn. Eg havi roynt at hugsað um, hvat ein skal kalla eina slíka manna- gongd. Mær rennur bara eitt orð í huga: terror. Hugsar ein um hetta mál og um aðrar flekjur, eitt nú ta ógvisligu flekj- una, sum er á einum av teimum sterru skúlunum í Feroyum, ganga tvey eyð- kennir aftur: eðrumegin hugurin hjá myndugleik- unum til at knúska ella vanvirða ósek, smá fólk, sum hava verið so óskett- in at vága sær fram at vísa á ólag og óskil, og hinu- megin myndugleikanna ótti fyri og evnaloysi til at taka um rótina á trupul- leikunum og fáa loyst teir frá botninum. Ferð eftir ferð síggja vit, hvussu fólk á staðnum ella á ar- beiðsplássinum taka eitt vandamál upp ( og á tann hátt vísa stórt dirvi, tí tey hava nógv at missa). Og ferð eftir ferð síggja vit, hvussu tey verða svikin ella slept upp á fjall av myndugleikunum, sum síðani lata trupulleikarnar halda fram, uttan at lyfta hond frá síðu. Er okkara umsiting, á kommunu- sum á landsstigi, óbúgvin og ókvalifiserað? Ivaleyst verða, tá ið trupulleikar taka seg upp, mistek gjerd, og mangan av báðum pertum. Orsek- in er tann, at vit liva í einum samfelag, sum — samstundis sum tað er vælsnákað og kvirt uttaná — í sær goymir fræið til tvídrátt og ósemjur Broytingar í tíðini krevja broytingar í samfelag- num, og soleiðis kann mangt arbeiðsplássið gerast vígvellur fyri togan — millum gamlan og nýggjan hugsunarhátt, ímillum autoritera og frí- lynta hugsan, millum teirra, sum vilja ferka seg, og teirra, sum bara duga at standa í stað. Og nettupp tí at samfelagið ræðist tvídrátt og roynir at halda honum niðri, kann hann gerast ógvis- ligur, tá ið hann tekur seg upp. Tá kann verða torfert at fóta sær, og tær góðu kreftirnar kunnu koma illa fyri í einum maskinaríi, tær íikki kenna. Yrkisfeløgini áttu tí at havt ein sakferara- stovn, sum teirra limir altíð kundu vent sær til og fingið ráð frá, tá konfliktir tóku seg upp. Eg fari at heita á teir myndugleikar í Torshavn- ar Býráð, sum hava koyrt fýra kvinnur úr starvi, um at umhugsa sína avgerð og seta hesi fólk aftur í starv. Hetta eru konur, sum hava latið sítt síðsta hjartablóð og sína evstu megi til at gera eitt ar- beiði, sum eingin annar evnar, tímir ella dugir. At fara soleiðis við teimum, sum Býráðið hevur gjert, er ómenniskjansligt og ótrúliga óbúgvið. Hanus Andreassen