týsdagur 13. oktober 1987síða 5

Nr. 116 — 13. okrober 1987 Lasarus og hundurin Brúni 3 erindini í líknilsi Jesu um ríka mann og Lasarus og sangurin nja um hundin nst tað sama. j! Bert er Jesus heldur meira »provokerandi« enn Frændur, hann letur neydardyrid i tuninum vera eitt menniskja og ikki ein hund — og hann letur hundarnar vera mætari enn okkum ríku menniskju, tí at teir eru teir einastu, ið sýna sam- kenslu og koma og royna eftir sínum lítla førimuni at linna um neyð Lasarusar. Og í Jesu munni er hetta ein provokasión< móti teim X 1 og sta ho T il nav of 1 ; i r r heis Si + woyimgaår > ; ert reida { KAala Frændurnar fyr neidnar nhundar«). Men i hesi søgu eru tad hundarnir, ið royna linna ri eda i ger. So fantasifullur £ eru Frændur ikki i smum sangi um nundin koma kortini vid einum reinum evangeliskum bodskapi til okkara vælferdarsamfelag i hesum sanginum. Men líknilsi um ríka mann og Lasarus gongur víðari enn sangurin um Brúna. Jesus kann, sum »tann, ið eigur mekt og mati< (Mat. 7,29) loyva sær at vísa á, at hetta 6- fora dýpið millum ríka mann og Lasarus ikki bert er galdandi í hesum heimi, men eisini hinumegin deyða og grev. Og Jesus nevnir einki um, at annar var „trúgvandi< ella »um- vendur« e.t., tað er rætt og slætt teirra steða í tí 6- rættvísu samfelagsskip- anini, sum talan er um. Og tað er eisini tað, ið Móses Brúna, men teir í Tr { - og proletarnir og Fræ ndur tala um tað, so lýða vit neyvan heldur á, um sangarin be fram boðskapin við teim rettu tónunum eila teim røtiu himmalvendu eyg- unum. Omma Ludvík Men so var tað handan omma Ludvik. Tad er bert ein tvætli-sangur, sum tey bernini, ið vóru við til at gera Nósa-plátuna, settu saman, so hann er í minsta lagi sakleysur Kortini sigur Harrin, at børn hava skil uppá Himmiríkið, og at tey vita skil á tí, sum er loynt fyri teimum vísu og opinbera ómyndingum (Mat. jarnannå i iða FS rK g glað i k i c el Gr KÍ I ál tid ein sk Dc et! it rå Í i U € fáa eg 2 nugsa um us vitjaði tær i Batania barnanna yndati Í verðsligum SOT g 1 kom (0) pælan Guds ríki! Hver I hvu so Lud glad«. Og tad er flestu av teim kann um um, ið eru so vi at tey ikki tola barnsliga gleði og leik og spæl; tí lívið er jú so álvarsligt, halda tey vísu og klóku. M en fyri teimum eru Guds ríkis loyndarmál heldur ikki opinberað! Men fyri børnunum! Frælsi og frelsa Ein annar sangur, sum Frændur eisini sungu vid aðra av gudstænastunum i Kvivik, var »Sangur til frælsi« eftir Bjørn Afzel- ius: Tu ert ta grast, eg vent tu ert tað rasta i foldur tu ert sum stjørnurnar sum vindurin, sum brimbrotið, sum fuglarnir sum blómarnar á benum Tú ert trygdarstjerna nin tú ert min trúgv, min vón, mín elskhug, tú ert mítt blóð og míni lungu, míni eygu, mínar herðar, mínar hendur og hjarta. Frælsi er títt vakra navn, góðlæti er tín stolta móðir, tín bróðir, riðurin tín systir rættvisa er stríðið er tín faðir Í i aby 3 iK i ( sið frælsi. Tá « ræls at Í á (4 e tu frælst at g ast u av ti, tå skalt tu ikki stura tyri tær Sjáivum og tin frelsu longur rt tu frelst r at eis eg í at i I X Pástað nst í sagt ; liva, anda, virka Fu ert trygdarstjørna min, tú ert mín trúgv, mín vón, mín elskhug, tú ert mítt blóð og míni lungu, míni eygu, mínar herðar, mínar hendur og mítt hjarta. Eg veit ikki, hvat Bjørn Afzelius hevur hugsað um, tá ið hann hevur skrivað sangin, hvert hann hevur hugsað um frelsu og frælsi, so sum eg her tulki tað, men tað hev- ur minni at siga. Verður sangurin sungin við eina gudstænastu, er tað náttúrligt at uppfata tað soleiðis — og sangurin er tá ein framúrskarandi vekur lýsing av tí, sum au K illar lyrdar frælsi Guds barna«. Kan kk illu hjarta syng ið i hesum sang til frælsi, so er frelsa tin iKKl í lagi so tryrt tu ikki, it tú ert freistur, so hevur Jesu frelsugerð fyri teg verið til fánýtis, tí tú ert líka so bundin av lógini, av mannaótta, av fordóm- um sum um hann ongan- tíð hevði frelst teg. Avdúka seg sjálvi Hinir sangirnir, ið sungnir vóru í Kvívík, vóru: >Ver hjá mær, o Gud«, ein gam- al nekarasálmur, >Syngja sama lag«, ein fittur anda- ligur sangur, sum javnan verður spældur i kvødu- ljómunum. „Barnið og ið in kveða til júst hett barnið ið Goypt S P rður r Í Fo ríkið, ð VIL ] íl I ill 11 tør å i ikad 1 c auKas hh ioik, sum loyva sær < ja kviviksprestin te te i nokk lítið kalla Frænd ið ð KOMA VIN X Í tað € Iyrst á siga, at Jesus ógvuliga hvassliga vísir slíkum orðalagi burtur Hver tann, sum sigur við bróðir sín More (t.e. dåri '4 ate- ist). skal verða sekur til helvitis eld (Mat. 5,22). Og tá ið ræður um trúgv og hver, ið sigur seg at trúgva, hevur hann hesar viðmerkingar: Ein maður átti tveir synir; og hann fór til hin fyrra og segði: »Sonur mín, far í dag og arbeið i vingardinum«. Men hann svaradi og segði: »Nei, eg vil ikki«. Men seinni iðraði hann seg eftir ti og fór avstad. So før hann til annan og segði lika. Men hann svar- aði og segði: »Ju, tað skal eg, harri;« men hann fór tó ikkl Hvør av hesum bådun gjørdi vilja fadirsins? 1 siga: »Hin fyrri«. Jesus sigur vid teir g »Sanniliga sigi eg tykkum: Tollarar og skøkjur ganga undan tykkum inn i Guds riki« (Mat. 21,28-31). Og ikki hver tann, ið sigur til mín: „Harri, harri,«, skal koma inn í himmiríkið; men tann, ið ger vilja faðirs míns, sum er í himlinum. Og fyri alt tað sigur hann eisini, at tað ger nóg mikið at hava trúgv sum eitt sinnopskorn. Tað var svarið, ið lærusveinar hansara fingu, tá ið teir bóðu um »meira trúgv<: Trúgv sum eitt sinnops- korn er nóg mikið (Luk 17,5-6) Sinnopskornið men tað eigur kortini í sær vit gott senda okkara met ingar um annans trúgv til uppheggingar Og til seinast fari eg at loyva mær at ivast í, um Dagblaðsins eði um hasar hendingarnar í Kvívíkar kirkju veruliga eru sprotn- ar av umsorgan fyri kirkj- una ella av ótta fyri, at rangir lærdómar skulu sníkja seg inn hagar, held- ur man eðin koma av ein- um ótta fyri at tað skal koma ov ftýðuliga til sjóndar, hvussu langt Jesu evangelium og Fólkafloksins hugsjónir (smbrt. Dagblaðnum, ið hvussu er) eru frá hverj um eðrun Thorben Johannesen