mikudagur 23. desember 1987síða 8

Síða 8 tíðindablaðið Nr. 147 — 23. desember 1987 På a U | it Eftir Jonu Henriksen Seint vantað tað, og allarminst hon sjálv. hon. Eingin hevdi giftist Herði hildið hús fyri pápan og svst- kini. altíð verið sjúklig, sum oftast lá hon, og øll vistu, at leingi fór hon ikki at verða verandi hjá teimum. Ruth royndi at hjálpa, har hor kundi, og ógvu'iga ung var hon, tá hon varð álitið í hús- inum. Eina náttina vaktu tey hana; mamman vildi tosa við hana. Hjart- kipt og fjåltrandi fór hon upp, viss i, at hetta fór at verða farvæl, oc so var. Mamman var so merkilign broytt, orkaði ikki at tosa, teskaði. Ruth legði seg á knæ við hørdinum á bringuni á mammuni. Mamman heyrði <Kæra, elskaða Ruth, mamma vil so fegin takka tær fyri alt, tú hevur gjørt fyri mammu. Frá tú dugdi á at skyna, hevur tú hjålpt mammu, altid glad, altíð við ti góða. Tá Harr- in nú vil hava mammu heim, se vil Hann eisini syrgja fyri tykkum, og ti, elskaða barn mitt, krevur mamma einki av tær, einki lyfti viðvíkjandi fram'íðini, tú skalt hava loyvi at liva lív títt>. Mamman mátti hvíla seg eina løtu, so helt hon áfram at teska, eit! biv- andi móðurhjarta, sum við kærleik- ans ófataligu styrki he't fast við liv- ið nøkur bil. Tað var so nógv, hon hevdi els'u, 11 dóttur síni og tíðin var so stokkut. Ruth, barn mitt. Eitt fáa vit loyvi at fáa við okkum frá hesi fold, og børn okkara og øll okkara kæru, minst til hetta, elskaða dóttir min, halt fast fedranna Gud,» var það seinasta, hon sesði at siga ára gom!iu tað eru við fin Sárur og meinur var saknurin, men Ruth royndi av alvi af Alt vanligt húsarbeiði dugdi hon, tað fall henni lætt, hon elskaði påpan og systkini, hevdi a!tid verið u:1 tey, men tung var hon álíkavæl. Nú var eingin mamma at fara til við øllum trupulleikunum, hon, sum var mið- depilin í øllum øllum vera sum ein mamma fyri tex. hon, sum við ó-nd- aligum kærleika hevdi stýrt heimid, var burtur, og hóast konufólkini í ættini hjålptu og vóru ógvuliga fitt, kendi Ruth seg so einsamalla, hon mátti sanna, at mamman. eingin er sum til, elsti beigsin inn, men Ruth varð verandi i barnaheiminum, altíð til reiðar við eini hjålpandi hond til øll. So eitt kvøldið kom ein maður til pápan at biðja um hana. Ein múgv- andi einkjumaður við 2 smágentum. Pápin júttaði fegin, og hann var ikki einsamallur um at vera glaður, syst- kini og øll ættin frøddust, ti 611 untu tey henni eina góða giftu, hon, sum hevdi ofrað seg fyri heim sítt. Men Ruth var illa við. Hon hevði ongan- tid hugsað sær, at hon fór at giftast; hvør vildi hava eina gentu við ein- um pápa og 3 smáum systkjum, og nú var hon eldri, og so at koma inn í eitt so ríkt hús. Ættin var millum tær fremstu í landinum, átti jørð og hús nógvar staðir. Hon kendi tey bert av útsjónd sjálvandi; hennara leiðir ikki teirra. Dávid var monnum, hon mintist eitt kvøldið, hon hevdi verið eftir vatni, tá komu hann og konan frum- Árini gingu, systkini vuksu giftust vóru av vakrastu við. Yndislig var hon, og góð så hon út. Alt Betlehem syrgdi og hexði samkenslu við húsinum, tá hon doyði; tí nógv gott hevdi hon gjørt, og nógvum hevdi hon hjálpt. Tað mátti hava verið Dåvidi ein dyggur smeitur, tå hann misti hana. Hann kundi havt konu aftur, fingið sær eina vakra men sjálvandi vildi hann aldri gloyma sín fyrsta kærleika, sum var hansara einasti, og tí hevdj hann 5 ár aftaná valt sær hana; eldri, vanlig av ikki úr reinum útsjónd og teirra samfelagsstætti, við orðum eina, ið ongantíð kundi taka sessin hjá fyrru konuni ella kåma minnið um hana. Olydin móti påpanum vildi Ruth ikki vera, hon giftist og flutti til mannin. Vermóðirin stóð fyri hús- arhaldinum. Hetta dámdi Ruth sera væl, fi dagliga gongdin í húsinum var sjálvandi heilt øðrvísi, enn hon var von við, men hon gav seg ikki út fyri meira enn hon var, og øll vórðu góð við hana, serliga Smågenturnar. Maðurin var ógvuliga tigandi. Ruth helt ikki, at hann var misnøgdur við seg, og meira kravdi hon ikki, men tann dagin hon fekk vissu fyr“, at hon bar barn undir belti, hevdi hon fyri fyrs'u ferð kenslu av, at hon var kvinna eins og hinar, annars hevdi hon altid verid uttanfyri, hevdi verid mest sum åskodarj til livid. Hon var knappliga vordin so rik. Sum hon var Harranum takksom fyri hetta, aldri hexði hon livað Honum so nær sæm í hesu tíð. stóð himmalin opin fyri henni. Hon kendi onga angis', einki ónt kundi henda henni. Hin Alvaldandi var við Tað var sum henni, og hon hvíldi trygg í hondum Hansara. Eina myrka nátt føddi hon son. Gleðin mark i húsinum, nú var sonurin heim til alt ríkidømið. Still og glad rokti Ruth barn sitt. At sita tað besta hon visti, so ofta sum sjør- var uttan øllum borin Í við honum í ørmunum var ligt var hon hjá soninum, ja, ofta fór hon upp um náttina at sita hjá honum, tað var, sum kundi hon aldri vera nóg nógv saman við honum, og ålikavæl hjálpti hon neyðstøddum sum ongantíð fyrr. Takksemið henn- ara móti Harranum fyri hesa dýru gåvu, hon hevdi fingið, gjørdi, at hon arbeiddi fyri Hann sum aldri áður, tað var, sum hon við hjálpsemi sín- um vildi gera eitt sindur fyri alt tað nógva, hin Alvaldandi hevdi givið henni. Ongantid hovdu eygu henn- ara so klárliga sæð, hvar hon skuldi hjálpa, og nógvum hevdj hon at veita eina hjálpandi hond, tí tey búðu nú í Jerusalem eitt skifti, tí fátæka vóru flutt beint aftaná, drongurin var foddur. stóra staðnum, Ein dagin komu bod til Ruth. at tann elsta í ætt hennara, Rakul, lá fyri deyðunum og vildi fegin síggja hana og sonin. Dåvid var ikki heima, men vermóðirin bað hana bara fara, men drongin dåmdi henni ikki at lata, tí tíðirnar vóru so ófriðarligar, og nógvir ránsmenn lógu framvið vegirnar. Hesum bovgdi Ruth seg fyri, hon fekk nakrar tænarar vid og avgjort var, at hon, tå vitjanin var av, skuldi fara til Betlehem, ti nú fóru tey at flyta aftur hagar. Otarnud komu tev til ta lítlu, fjar- skotnu Raku! men hin gamla kvinnan var ógvu- liga hérm, tí harnið ikki var vid. Beint slóknaði, segði hon fleiri ferðir: Hví hexði tú hann ikki við? Hví, tú skuldi havt hann við. bygdina, har búði, áðrenn hon Ruth var ógvuliga kedd av hesum, men hini uggaðu hana, Rakul var í orviti, tað nyttaði einki at henni frá nøkrum. So var Ruth á heimveg. Nakað áðrenn tey komu til Betlehem, møttu tey eina náttina einum ungum manni við konu og einum lítlum dreingja- barni. Tey heilsaðu og tosaðu eitt sindur saman. Ruth hugdi at barni- num; hon var so kedd, at hon ikki sá eyguni á ti, tí vakrari barn hevdi hon ongantíð sæð, tað var nakað so friðsælt yvir andlitinum, ja, tað var, sum merkti hon Harran so nær. Hon gav teimum gávur til sonin, og tá náttin var heldur køld, fór hon úr sínum vakra bláa kyrtli og legði hann um konuni. So komu tey til Betlehems. Ruth skundaði undir tænararnar, longsul- in eftir barninum kendist so svárur. Bygdin lá sum útdeyð, eingi fólk sóust, hetta var løgið, og fyri Ruth var fað, sum hoyrdi hon grát ymsa- staðni frá. Kundi tað bera til? Hon hugdi at tænarunum og sá, at teir eisini vóru illa við. Knappliga rópti onkur, rópti sum í stórari neyð og pínu. Tað var ein kvinnurødd. Ruth gekk eftir ljóðinum og menninir vid henni. Í teirri næstu gøtuni stóðu nokur fólk og framman fyri teimum ein kvinna. Hon hevdi knýttað Þond móti himlinum. Hvat var tað? Hótti hon hin Alvalvanda, var hon våra vitleys? Nú snúði hon sær á, og Ruth sreiða akslarnar á teirri ungu sá, at tað var Judith, ein ung kona úr staðnum, hon hexði átt son sam- stundis sum hon. <Góða Judith, hvat bagir tær, hvat er åfatt?» Ruth tók í hana, men við einum ørðandi låtri varð hon skúgv- að burtur. <Bannaður, bannaður veri Harrin, Hann hevur skyldina, eingin ann- ar.» Forfærd starir Ruth at henni. Hevur ein illur undi tikið bústað í henni. <Hygg bara forfærd at mær, tú kemur av ferð og veit einki. púra einki, nei púra einki.> Onkur kemur og tekur Judith og fer avstað við henni, men hon slítur seg leysa og rennur yvir til Ruth <Tey síga, at Betlehem er signað fram um allar aðrar bygdir í Júdeu, ti Messias skal føðast her, og Hann