týsdagur 21. juni 1988síða 17

Síða 17 Nr. 69 — 21. juni 1988 SÍ S0SIalurin } ikki, f t á eldur hvar tey fara a | spretta, og allarminst vita vit um | vøkstin | Hesa tíðina, tit hava gingið í | Hoydelum, hava tit onkursvegna | erið vard av umhvervinum. Har | vur verið ein tímatalva, eitt jæmingar, og um Karmurin í LÅ iðið } ir við ! {4 Of eggju i! | n 16 ri | } tykKkKAara ð | Uttanfyri treini í vidarlundini | ja nevniliga PeningaFørovar | ) ú má tann kjølfesta, tit hava | rið H ølu leppa at | Inda sini nd | eningaFeroyar kunnu vera | Jar at halda á, so tað ræður um | kk il snáv meldrinu 1 | F ( Í inn 1iitlitia | rir | ið r 1 | lið fa ið nr | Fr Í 0 árun | nn og stad | 1 Jalkjarnir øllum tjóð þar lítla jóð, va pg a ilið ( Í x i é A ný øl | du spurningar settir við | íkjandi mentunarlivi okkara, purningar, sum enn í dag ikki eru loystir til fulnar Ein treyt má verða gingin á meti, skulu vit gera okkum vónir um at loysa hesar og aðrar líkn- andi spurningar Treytin er ábyrgdarkensla. Vit koma ongan veg, standa vit ikki saman. Vit mugu vera greið yvir, at vilja vit vinna fram og gera nakað sjálvi, so noyðast vit at koma upp í tað arbeiði, ið skal gerast. Vilja vit nakað, so mugu vit eisini gera nakað. Tað er ikki rætt og heldur ikki samanhald og gott fyri samfelag okkar,a um vit bara seta okkum at bíða, til onk- ur annar ger fyri okkum, tað, vit áttu at gjørt sjålvi Tit vita væl, at uttanfyri trøini i vidarlundini eru peningarnir farnir at stjórna samfelagnum Og tit vita eisini, at uttanfyri treini í viðarlundini er eitt samfe- lag, ið verður stjórnað av einum løgtingi, ið fyri stuttum feldi eitt uppskot til legtingslóg um javn- steðu millum kvinnur og menn. Bert viðferðin av hesum máli sig- ur so mikið sum tað, at tað er ein stór avbjóðing at vera fræ í Fer oyum í dag Tað er altíð lætt at brigsla hin um og siga, at tað eru tey, sum einki nytta, sum einki duga og einki megna Men vit mugu eisini taka í egnan barm, tí vit eru altíð ein partur í málinum. Við at seta virðingina fyri med- menniskjanum í hásætið — við at viðurkenna at onnur hava aðrar áskoðanir kann samanhaldið Nú sita tit á flogsteininum Nú verður tað upp til tykkum sjálvi at varðveita samanhaldið Um eina letu fara tey gomlu treini at geva seg, soleiðis at hesi ungu fræini sleppa avstað Og tá kunnu vit spyrja við Regini Dahl: „Ræður fræið sjálvt tí, hverja leið tað fer?« Hjartaliga tillukku og góða eydnu.