týsdagur 29. mai 1990síða 19

Fá Nr. 80 — 29. mai 1990, ' bindabladid Síða 19 V u år ak - » a == i -Vit eiga øll at vera takksom fyri, at okkara i ungdómur ikki noyðist at gera hertænastu segði i Otto Samuelsen, í mong ár formaður i i Klaksvíkar Hornorkesti í róðu á fólkafundi í | Vágstúni á Norðoyarsteynu. Hann tosaðu um i bretsku vikuna og annars um krígsárini, sum | vit í hesum døgum hava verið mint aftur á. eð ) og að sera hug kand | hoyra og sleggja at ; kestrid hjå Royal Marines j á fótbóltsvellinum hetta ; godvedurskvøldid — hetta ; er tað, ið verður kallað Á „hin vakra síðan< hjá mili- 3 terinum. 3 Sjålvt um vit ikki tóku 4 aktivan lut i teirri orrust- á uni, sum fór fram árini Ouo Samuelsen, sum 3 1939-45, so merktu vit haldi eg at vit eiga at vera „Bið gott yvir fólkið at hevur verið formal ir í 3 kortini sviðan av hesum takksom fyri, at okkara fornari ætt hornorkestrinum í el i bardaga, bæði á sjogvi og ungdómur ikki noyðist at sum Guð hevur givið so mannaminni og nýggi á á landi — ein bumba fall gera hertænastu ikki FR ran ein skatt formaðurin Magnus Arge A Ejler Rasmussen trúgvur hornblásari í mong mong ár var eisini at síggja í Vágstúni til fólkafund Háttvirda samkoma, góðu norðoyastevnugestir! Tá mær varð sýndur tann heiður at siga nekur orð á hesum elligamla fundarstað, so er tað óivað tí, at eg í mong ár havi verið formaður í Klaks- vikar Hornorkestri, og sum soleiðis havi eg tikið iktivan lut Nordoya iftyrireikingunum freistandi at komið við hugleiðingun: um Klaks víkar Hornorkestur og um tónleik á Nordoyastevnu. Men, sum tit vita, so fylti orkestrið 40 ár hin 5. mai í ár. Í hesum sam- bandi gav felagið út eitt minnisrit — og her verður orkesturlívið, eisini Norð- oyastevnan so væl lýst, at tað er óneyðugt at endur- taka tað her. Minnisritið fæst til keyps. Eg komi at hugsa um, at fyri tveimum vikum síðan fingu vit stóra vitj- an úr Bretlandi av fyrrver- andi hermonnum, orkestr- um, kóri, dansarum og eðrum við. Og hendan vitjanin — kallað bretska vikan — varð kildin til minnis um, at tað nú eru liðin fimti ár síðan bretar hersettu Feroyar Nógv av tykkum, sum her eru, minnast herset- hetta var ran le gil ad oð rå ødru! mnmaul rðu vdileggingin 1 stór, mannaliv verða tynd og hatur og illvilji móti hersetingarvaldinum setir djúp spor í tjóðina. Men, so var ikki hjá okkum í staðin fyri mótsteðu og hatur, vóru vinabond knýtt; ja, eisini ástar- og hjúnabond. Tá minnist eg, at tað ofta varð tikið til millum manna, at betur var tað at skamt í frá har vit standa nú. Sum siglandi tjóð var skaðin sterstur á sjónum ein triðingur av fiski- flotanum endaði á havsins botni, og við honum nær- um tvey hundrað fiski- mannalív — ei undur at stóra skald okkara Janus Djurhuus tá kvæð: »Lurta, lurta — eitt ljóð er enn, tað er barna- og einkju- grátur. Men, farandi hvat skal ein sjó- tjóð gera annað Ti eiga vit at hesar menn, sum eir allir lagt seg Ipp áa noyðst at livað av náði frá herset- ] % 1: 11% land, so høvau vi ingarvaldinum og so hevdu vit lítið at vera err- in av. Eg nevndi í áðni í sam- bandi við framsýningina hjá bretsku orkestrunum, at hetta var »tann vakra síðan< av militerinum — men, tað hernaðarliga hevur eisini eina aðra síðu, ið er minni hugnalig. Tí soleiðis at skilja, at onnur skulu gera tað skitna ar- beiðið fyri okkum. Men lít- ið hugaligt er tað hjá for- eldrum at senda ungdóm sín á hermótið at berjast móti fíggindanum, hver hann so er. Tí umframt tey, sum lata lív í bardaga, eru eis- ini el! tey, sum eru likam- liga og sálarliga merkt fyri lívið, orsakað av øll- um tí óhugnaliga, sum krigg) ber við sær. Vit hugsa kanska ikki um tað men alt hetta hava vit verið spard fyri gjøgnum eldirnar. Tað haldi eg vit eiga at vera takksom fyri og ti taki eg eis 11 við t eir Se S 1 SdiiSiiUul í < t Jacobsen »Langt bur ødrum londum«, sum ljóða soleiðis Ivær ferðir tvíburð- ar...Otto og Arne Samuel- sen eru tvíburðar og tað eru synirnir hjá Otto, Sofus og Óli eisini. Her til fólkafund í Vágstúni at liva í friði í Føroyum« Takk fyri! Og framvegis Norðoyastevnu! góða