leygardagur 16. juni 1990síða 23

Nr. 93 — 16. juni 1990 ur av ferðalagnum, o.u. 20 fólk, sóu so ein stóran part av Feroyum í góð- veðrinum; ja, tey vóru heilt norðuri í Funningi og m.a. inni á gólvinum hjá Mackay, ið eisini er gamal Lovat Scout. Tey vóru eisini runt um Skálafjorðin og komu seint aftur tann dagin vælhýrd og vælnegd við túrin. Maðurin, ið her vísti sína samkenslu í verki, var Svend Lútzen, ættaður úr Klaksvík, nú búsitandi í Havn. Hann syrgdi eisini fyri, at teir sluppu til Klaksvíkar hósdagin og har vóru við í teirri skrá, ið var gjørd í sambandi við tiltakið, tó var skráin tíverri ógvu- liga lítil, men teir sóu so Christians-kirkjuna, 3 teir vóru sera hugtiknir av. Ætlanin var at fara til Viðareiðis, men ti- verri varð tidin ov stutt til, at hetta eydnaðist. Klaksvíkar Býráð bjóð- aði ellum luttakarunum ein góðan morgunmat i stásiligu helum Klaks- víkar Dansifelags. Vegna Lovat Scouts vil eg her nýta hevið at takka býráðnum fyri tann bliðskap og ta væl- vild, ið teir sýndu hesum gomlu | monnum, og Svend fyri, at hann gjørdi tað møguligt at koma norður. Enn eina- ferð hjartans tøkk! Í Vágum vóru teir ti- verri ikki. Tað var jú ikki so lætt hjá teimum or- sakað av, at teir jú onga skrá høvdu at luttaka í og hver túrur mátti fyri- reikast frammanundan. Áhugin var kanska ikki so stórur at fara hagar. Lovat Scouts høvdu ikki steð í Vágum, har vóru mest Pioneer Corps og Royal Artillery og onnur ensk herlið. Tó má sig- ast, at vóru teir við í ein- ari almennari skrá í Vág- oynni, so hevdu teir sjálvandi glaðir luttikið. Hýrurin á teimum tríggjar teir fyrstu dag- arnar var í botni og tað gjørdi vertum teirra ilt at síggja; tað var so lítið, hesir kundu gera at hjálpa teimum og av- leiða tankar teirra. Ég sjálvur var eisini í depur- huga. Hetta tiltak varð ikki tað, eg alla tíðina hevði vónað, og tað var so lítið, eg kundi gera, tí eg hevði einki felag aft- anfyri meg. Tó okkurt mátti eg gera. Eg hevði hjálpt teimum henda vegin og eg kundi ikki bara lata alt standa til. Ég visti, at teir høvdu verið nógv inni á Toftum undir krignum. Hevdu ferðast nógv millum Havnina og Toftir. Í al- mennu skránni stóð, at m.a. skuldi Tatoo vera á Svangaskarði týsdagin, og eg visti, at teir hevdu verið glaðir, um tað eydnaðist teimum at koma hagar og helst lut- taka onkursvegna. Tá tók eg ta avgerð at ringja til formannin fyri Nes sóknar kommunu og spurdi hann, um teir ikki kundui taka sær av vete- ranunum og fáa teir við í skránna. Formaðurin var sum vera man bilsin yvir henda fyrispurning (tí hann roknaði óivað við, at veteranarnir vóru við í ellum hesa vikuna: tað vóru teir bara ikki, tí- verri). Hann lovaði at ringja aftur um ein tíma. Tað lyfti helt hann og í telefonini beyð skrivari kommununar veteran- unum at vera hjartaliga vælkomnar. Teir skuldu fáa teirra egna buss og vera við í ellum tí, ið var fyrireikað á Skála- fjørålnum henda dagin. Stór frei var á teimum, tá ið teir frættu um hetta. Eg var eisini glað- ur yvir, at teir nú fingu hevi at taka lut á Skála- fjøråinum. Koyrt var runt um fjørdin aftanå, at kanónin var avdúkað å Toftum um morgunin. Å Strondum hevdi bygd- arráðið boðið morgun- mat í bygdarhúsinum, so var farið til Skála, har bygdarrðaið bjóðaði ein kaffimunn, hóast hetta ikki var á skránni, men hesin steðgur kom kort- ini ellum væl við. Til Geturnar varð ikki farið, tó varð koyrt eitt sindur oman móti Syðrugetu, ið nógvir av teimum kendu væl frá krígnum. Í Seld- arfirði varð eisini ein steðgur, har fleiri av teimum komu í prát við eldri bygdarfølk um farnar dagar. A Glyvrum varð farið inn á nýggja fornminnissavn- ið, Forni av navni. Hetta savn er sera forvitnisligt og væl fyriskipað av dugnaligum fólkum við ansi fyri gamlari ment- an. Har vóru heilar tvær stovur við einum hópi av myndum av Skálafjorð- inum tiknar undir kríg- num og tær allarflestu, um ikk allar, hava ong- antíð verið á prenti áður. Hetta var vorðið sum hjá okkum, ið við vóru, og ikki minst veteranun- um, ið kendu seg aftur á fleiri av myndunum. Teir skrivaðu eisini nevn teirra undir hesar, tá ið eingin tekstur var. Jú, sanniliga eitt frálíkt savn. Seinast á skránni á Skålafjørdinum var eitt sokallað tatoo á Svanga- skarði. Har var ymiskt undirhald við lutteku av báðum gestaorkestrun- um og kreftum á stað- num og í Eysturoynni annars. At enda var ein finala, har allir luttak- ararnir marsjeraðu inn á vellin og stillaðu upp miðskeiðis. Til hetta sluppu veteranarnir at vera við og tað vóru teir sera fegnir um, men tað var bert tí, at teir komu so seint inn í skránna. Annars var ikki ætlanin, at teir skuldu vera við. Nokk um tað; teir vóru nú viðurkendir og tað var tað, ið hevði sterst týdning fyri teir. Tað var fyri hesari viðurkenning, hóast hon varð í seinna lagi, sum gamlir vinir, at teir vóru komnir henda laga veg. Nú kundu teir fara heim aftur og siga landsmonnum sínum frå, at teir enn høvdu nógvar góðar vinir um alt landið, og serliga á Toftum og aðrastaðir á Skálafjorðinum. Ja, eg kann við vissu siga, at blíðskapurin og vælvild- in inni í Eysturoynni tann dagin var teimum - = VV UGGI so kærkomin, at túrurin til Feroya hóast eina dapra byrjan varð væl eydnaður og teir kundu fara negdir av stað aftur. Aftaná bjóðaðu Nes kommuna og Runavíkar Býráð veteranunum ein frálíkan degurða. Hesa vælvild og henda blíð- skap vóru veteranarnir sera fegnir um og eg vil Lovat Scouts vegna takka hesum myndug- leikum og skrivaranum í Nes kommunu fyri heið- urin, ið tá varð vístur hesum monnum. Enn einaferð hjartans tekk! Uttan at nevna nekur nevn, vil eg eisini nýta hevið til at takka teim mongu á Skålafjørdin- um, ið vístu blíðskap og beinasemi og gjerdu teirra til, at hesin dagur seint verður gloymdur av veteranunum. Líkasæla og tverrandi áhugi myndugleikanna fyri hesum gomlu her- monnum gjerdi tað, at hesir 1) ikki sluppu at mar- sjera niðan í býin frá kei- uni aftan á komuna við Smyrli leygarkvøldid 12. mai. Tad var møguliga orsakad av, at teir heilt óvæntað sluppu so seint í land. 2) ikki sluppu at mar- sjera inn á nýggja kirkjugarðin (ja, ikki sluppu við í skrúðgong- una frá keiuni yvirhevur) sunnudagin 13. mai, og hetta vóru teir sera keddir yvir. Eisini slapp leiðari Lovat Scouts ikki at standa saman við teim hegu monnunum áðrenn og aftaná niður- leggjanina av kransun- um á bretsku militer- gravirnar á nýggja kirkjugarði. 3) ikki vórðu bodnir við til samkomuna á Blinda- stovninum sama dag, hóast innbjóðarar vóru Føroyskt-Bretskt Felag og bretski sendiharrin í Keypmannahavn. 4) eisini slapp leiðari Lovat Scouts ikki heldur at sita við tað borð, ið hann sum innboðið um- boð fyri sína herdeild átti at sitið við, men mátti so pent seta seg á annað pláss í salinum, ið víst varð honum á. Hetta varð gjert móti honum, hóast hann beint frammanundan hevði handað legmanni gávu frá herdeild síniá hesari fráfaringarveitslu í Bad- minton-hellini fríggja- kveldið 18. mai. Ja, skilj- ið slíkt hver ið kann! 5) Óivað eru fleiri dømi um fylgjur av mistakin- um, sum eg ikki havi frætt um, so vit lata tey verða ónevnd. Tó kann eg ikki lata vera við at nevna, at Tórshavnar Býráð kundi ikki so frægt sum lata teimum ein minibuss ella annað akfar, hóast fleiri av teimum vóru illa gongd- ir. Hetta var jú teirra býur undir krignum. Her áttu teir nógv spor. Vorðið sum blíðskapur má sigast! Gjørt er gjørt og gjørd gerå gerst ikki umaftur, men eg vil at enda bert vóna, at henda heldur drúgva frágreiðing til al- menningin um vantandi luttøku og vanlagnu veterananna í hesum annars frálíka tiltaki, fer at gera sítt til, at land- sins myndugleikar ikki einaferð afturat, um ann- ars aftur nakað tílíkt verður fyrireikad, fara at gera ein slíkan brelara; ja, tað er torfert fyri van- 7 ver $6106039%60323+ Síða 21 lig fólk at ímynda sær, at ein sovorðin brelari kann gerast einaferð afturat Ferir henda frágreiðing hetta við sær (og tað vónar alt Feroya fólk), so hevur henda ikki verið til men ábyrgdina fyri, at skriving fánýtis, tílíkt ófatuligt kundi henda, mugu lands- myndugleikarnir, Tórs havnar Byråd, fyribils- nevndin og hjálparfólk teirra taka á seg. Hana sleppa teir ikki undan. Allarsíðst vil eg egna og Lovat Scouts vegna takka ellum vertunum, ið gjørdu tað møguligt hjá teimum at koma higar; Svend Lútzen fyri hansara einastandandi vælvild og hjálp móti og til hermenninar; Klaks- víkar Býráð, Nes sóknar kommunu, Runavíkar Býráð, Stranda bygda- ráð, Skála bygdaráð og fornminnissavnið Forni fyri synda vælvild, áhuga og blíðskap ann- ars móti gomlu her- monnunum og ikki minst teim mongu ein- staklingum (her kann eg ikki lata vera við at nevna Niclas Foldbo, verkfreðing, ið var mær til so stóra hjálp á keiuni á Toftum), ið vístu teim- um blíðskap allastaðni, teir komu. Hetta er tykkum ellum til stóran sóma! Enn einaferð hjartans tøkk! Fyri upptekuna takki eg blødunum! Finnbjern H. Dam, Í Brekkuni 7, 100 Tórshavn Eftirskrift: Henda skriving, ið eg bert fór í holt við eftir nógvan iva fyri og ímóti og bert eftir, at ell tey fólk, ið eg hevði tosað við, hevdu mælt mær til, fer meguliga at fáa fylgj- ur fyri meg persónliga, men hvat so hesar kanska verða, so eri eg tilreiðar at taka tær. Og hví? Jú, eg veit, at eg við hesari frágreiðing, ið ikki sum vant (tå ið eg skrivi okkurt) hevur giv- ið mær nakra sum helst gleði, og hon er annars senn úr enda í annan, havi kanska alt Feroya fólk aftanfyri meg og tað er ein ómetaligur lætti hjá mær. Eg vil eisini at enda siga frå, at eg svari ikki uppá nakra sjófor- klåring, ið meguliga kemur í bleðini. Tað vildi verið tápuligt og mær til lítlan sóma.