týsdagur 30. oktober 1990síða 8

mma * farin Fyri nøkrum vikum síðan andaðist omma, aftaná drug va sjúkra- legu. Hon fekk hesa herviligu sjúku, at 1 nyruni IKKI longur vildu tað, sum tann altvaldandi hevði x k 4 da vík t Stuk ådii staðið mær l minnist IKKI Ommi fadirætt, hon doyði eitt år, áðrenn eg varð borin í heim Mcn una, ommå i Hoyriks seinnu omm ystovu Cild INgrid Hålvmørk, sum i k MT » g ir r KKI NÁ a i 4 v vil ii ) í ið £ i ra ne KS V | i t nanna ( rd % i ni M iyi dá í i gå longu í x á arkna } vil HO ; iðu til egv KOM SKU i Hjá ommu, niðri midstødin áðrenn smádronginum niðan Eg minnist væl tjúkku breyðflísarnar við sjukri omaná, tá eg stetlaði frá lunn- bótunum. frá Kattar- hellu, frá Krabbhyli og nidan til om- mu. Blíð var hon, ien á sín sjáldsama ut. H Di eg gjørt lakað sk so fekk av ovfilini, og 5 tað sveið. Soleiðis Val hon mt 4 VAKS Inns. Varð nAaKað av so fekk eg ró: Mon VA y yr vicn nevor eg gingi rosa leiðir, so ikki við handamegi, men ver- balt, munnliga, og teir orðafloymir gloy- mdi eg ikki í bræði skeivar slerdi hon, Eg minnist ommu sum eina erliga ommu, eina góða ommu. Og serliga stuttligt varð tað síðan líti alvin Frii, varð borin í heim Hon strálaði hvórja ferð hon sá hann, eiSIm á seinastu dag hon arnar, lå næstan ikk: longur orkaði at síggja fólk x Oomma ÍyYri nogv go ár saman og eg ynski tær abbi alla eydnu, nú einsemið er stórsti mótstøðumaðurin Jústinus Eidesgaard i bvødini langa var vegin hjá á Marknagil | | [Off [———————o—u——————— tiðindablaðið Robert Djurhuus úr Sumba, sum seinastu 25 árini hevur arbeitt á Sumbhiarvegnum, hevur kent svian av landsins figgjarkrep- pu. Seinastu 25 årini hevur sumbingurin, Robert Djurhuus, arbeitt á vegnum millum Sumba og Lopra. Men seinastu tíðina hevur ikki verið Vit hava sanniliga nerkt svidan av kreppu tíðunum. Hevði ikki eitt sindur verið at gjørt hjá telefonverkinum ,i sam- band við nýggja millum bylgjusendaran á Akra- bergi, so hevði verið tunt í soðnum hjá mær, sigur Robert Djurhuus úr Sumba Vit hittu hann hósdagin, í seinastu viku, tá hann gróv rennur nakað niðanfyri Hestin millum Sumba og Lopra. DAMI A FJØLLUNUM Mær dámar væl á Her er friskligt rjørlunum »g heldur ikki nakað savert arbeiði. Eg hav: verið heimamaður burturav, og ti hevur arbeiðið at viðlíka halda sumbiarvegin verið áhuga- vert. Tað verið á sumri sum á verri, men hart hevur verið av og á, sigur hann. GROVU KAVA Eitt EI arbeiði sum vit plagdu at gera fyrr var at grava kava, soleiðis at koyrandi var millum bygdir. Hetta var tá gjørt við hond. Ég arbeiddi saman við einum, sum átti ein lastbil. Men tá sumbingar fingu sær stórri útróðrarbátar og róðu út úr Lopra. Tá varð tað eitt krav, at maskinur skuldu halda vegin opnan, annars var ikki arbeiðsligt hjá hesum útróðrarmonnum, sigur Robert Djurhuus. Tá vit gróvu kava fyrr, var tað soleiðis, at vit fóru ikki undir hetta arbeiði fyrr enn ringasta veðrið var hæsað av. Tá vit mettu, at ikki meir kom niður, fóru vit á tjóllini. Alt arbeiðið varð lá gjørt við hond. sis hann Det er såmænd ens Vejmand« Nr. 171 — 30. oktober 1990 KOMMUNALUR Sumbiarvegurin var av fyrstantíð kommunalur. Lopra og Sumba eru i somu kommunu. Tå vegurin gjørdist lands- vegur og skiilabørn skuldu koyrast í millum, tók landsverkfrødingurin sær av kavarudding og ling Væntar tú, at tú gerst arbeiðsl! ', nú tunnilin verður skotin í gjøgnum? Net tað rokni eg ikki við. Vegurin oman ul umvæ CVSUI Vikabyrgi skal framvegis røkjast og har er komin ein stór fyritøka innan alivinnuna. Eg veit, at gamli vegurin til Sumbiar ikki verður stongdur, hóast tunnil. Men ongin tvi er um, at ferdslan verður minni, sigur Robert Djurhuus Vegurin millum Sum- ba og Lopra varð grivin í gjøgnum fyrst í tría tiårunum. Ikki fyrr aftaná kríggið varð koyrandi til Vágs Robert Djurhuus við jarnbroti, sleggju og kráku- nevi. Mynd: Kalmar jústinus.