leygardagur 3. november 1990síða 13

Nr. 175 — 3. november 1990 &F * tíðindablaðið 5) Síða 13 6 NG LL eng: Heidursteknid Pol 2 Kviggj fekk fyri at un Pr +. bjarga neyðstøddu sumbingunum úr rr : Hólmanum fyri 100 árum síðan. " Hetta merkið sýndi hann ikki dagliga, sigur abbasonurin. William Joensen % vid, at ein år rak å hann, og hann fekk fatur á henni og hevði nú eina ár undir hverjum armi at flóta á. Teir, í Pollinum vóru staddir, bíðaðu ikki við at skjóta bát á flot og fara til hjålp- ar; men so hart var rákið, at teir sjólátnu vóru riknir eystur um Klubban fyri Tara- kós, áðrenn kundi fáast fatur á teimum. Tá reistust ólegini mikil á Sundinum og fóru skúmandi inn eystur á Melina, so bjarging- armenninir høvdu nokk við at ansa sínum lítla fari. Eitt ólegi tók seg upp aftur uttan fyri Margatukós, so sum viðhvert hendir í brimi, og breyt yvir teir, á kjølinum sótu, slongdi bátin tvey bólt runt, so báðir teir neyðsteddu fóru í havið, og báturin kom aftur at flóta við kjølinum upp. Eisini hesa ferðina eydnaðist Jákupi í Ólhúsi at sleppa upp á kjølin, men Tummast Petur, ið sum Tummast í Byrgi var heldur gamal maður, fór til botns og sást ongantíð koma undan aftur. Men nú var bjargingarbáturin so nær, át tier, so skjótt ólegini linnaðu, kundu leggja at tí hvelda bátinum og taka tann illa farna Jákup av kjelinum yvir í bát teirra. Meðan tað her frágreidda fór fram, setti streymurin Jóan Petur eystureftir hinum í brimhjómi fannhvíta = Sumbiarfjerði, stundum undir og stundum omanå, risti viðhvert skúmin úr skegginum, men hann X aði um 5 3 r einans holmurin eftir at týða til, un skal bjargast. Men vandin er ikki av fyri að, tí brim kann halda so longi á, at tað leir r er hent, at bátur er ikk: flotnað ur i 10 vikur; tá hevur staðið monnum un lívið av vatn- og mattroti úti í Holminun #8 IKKI DE harav er vand ferð er SK di borið á, at mikil havódn verður, ligg ur hólm undir sjógvi í hver i bro og tá eru ailar vonir kvettar Bjargingarmenninir sort x ongar kKjans at tendåa aftur k tu ráð SI ru fyri hond, o 10lmin har og bíða eftir sinari ón ik ti nu så svart út hjá teimum el t at te misti ongantíð årarnar undan hondini. Bjargingarmenninir løgdu so aftan á hann, men fingu ikki fatur á honum fyrren eystan fyri Haldið á Oyruni, og tá var hann, sum vituligt er, ikki minni illa farin enn Jákup, men báðir høvdu sítt fulla skil og livnadu so líðandi, nú vonin um liv var góð, hóast ikki sørt av sjógvi var komin í teir. Men enn var ikki vandin lokin, tí nú reistust Sundboðar- nir aftur við veldi, og brotini fóru uttan ihelming í einari rend líka á Mølina hálvan fjórðingsveg uttan at falla niður, og Hevdaboði breyt av grimdum eystur á Oyruna. — Oyran gongur úr hólminum inn á hálvan fjerðin, og úr landi er grund digst út móti henni, so í brimi er tað, sum á bjargaðu bert vóru komi >-kuni í eld in, ti veðrið øtladi, brimið val g haraft- rat gjørdist nú kaldari í ved , og tað mýldi úr honum. Tveir av bjarg irmonn unum skifti tá síni turru klæði um við teir sjólátnu. Tangaboðarnir brutu dunandi uttan steðg, og grunnbrotini cystanfyri gið. So vestur á vestanefur. An heldur onga bjarging væntan, tí tað skuldi vera ein góður knerr ur, mannaður við verstu vághálsum, ið beyð til at klúgva tey brettu brot av Sund- boðunum og herja á tær skúmandi bárur, ið brutu eystan og vestaneftir saman um Haldið á Oyruni, tí deyðin var teimum meira vísur enn at koma livandi úr slíkari avbjóðing til dystaleik við deyðan. Men í hesu lagnutyngstu royndarstund átti Sumbiarbygd menn, ið høvdu dipvi.til við keldum blóði at síggja deyðan í eyguni og Otrongdir settu egið liv sitt í veð fygj at bjarga lívi hjá neyðsteddum bygdamomn- um, hóast vandin sum eitt dragið svør&vir hevur hongur. Og slíkar stakmenn, $um djarvir gingu í váðalogan, antin tað var í bergi ella móti brimi, stormi ella stríðum 5 bygdina fóru skúmandi upp í ber eystan frá torgaði onki h Sumbiarfjørd heldur enn landi høvdu teir ir r i sparid