leygardagur 19. januar 1991síða 12

MA viku-. SKITUO Fad var Karl Johansen, for- maður i Havnar Arbeiuds- mannafelag, sum å polit- iskum fundi fyri nøkrum år- um síðan segði tey minni- ligu ordini, at vit øll ikki kunnu liva av at klippa hverjum ødrum Soleiðis mundi barber- in Valdemar Poulsen í Havn eisini hugsa, tá hann fekk hugskouð at fáa ein ungan drong úr Klaksvík at koma í læru hjá sær. Tá irongurin var liðugur at era, mundi hann fara aftur ul Klaksvíkar at arbeiða og kom ikki at kappast við seg. Drongurin, sum í 1939 fór at læra hjá Valdemari Poul- sen, var Eskild Norðbúð, sum í morgin verður 70 ár Mammubeiggi hansara hevði verið í Havn og klipt sær og kom við ulboðnum, at Eskild kundi koma tl Havnar at læra til harrafr- ISØr. - Tað var ikki júst tað, eg hevði ætlað mær, ti eg hevði ongantíð sæð nakra frisør- stovu. Aftaná skúlan hevði eg hugsað um at farið í onkra handverkaralæru, at læra til snikkara ella okkurt líknandi. Men tað var ikki so lætt at koma inn tá í tíðini. Eg arbeiddi eina tíð sum timburmadur, men so fekk eg hetta ulboðið. Eg helt tað ljóða býtt, men mammu- beiggi mín, sum hevði verið nógv uttanlands og sæð, at fólk har kundu liva av at vera frisørar, yvirtalaði meg atroyna arbeiði, og eg fór so til Havnar 18 ára gamal, Sigur Eskild Norðbúð. Hann var fyrsti harra ingur í Føroyum. Tvey ár seinni byrjaði ein vágbingur at læra, eisini hjá Valdemar Poulsen. Valde- mar Poulsen sjálvur hevði lært í Keypmannahavn. - Javnaldrarnir flentu at mær, ateg skuldi til Havnar at læra til frisør, men tað legði eg einki í, ti mær dámdi arbeiðið frá fyrsta degi. iInsørnæm LANGUR DAGUR - Arbeidsdagurin var lang- ur. Vit l6tu upp klokkan niggju, og eg byrjadi klokkan hålvgum niggju fyri at kyka i ovninum. Ein tima høvdu vit til døgurda og vóru so ikki leysir av arbeiðinum fyrr enn klokk- an átta um kvøldid. Framm- anundan hevði eg verið vid í ítrótti, men tað bar ikki til tá. Tað bleiv ikki til meira enn einaferð, eg vandi við HB, so noyddist eg at gevast við ti. Tað var so nógv at ger altíð. Landið var hersett, og arbeiðið bara øktst og øktist. - Jú, tað var mangan strævið. Eg var ikki liðugur fyrr enn seint um kveldið Beatlarnir tóku arheiði frá mær - Eg ætli mær at arbeiða, so leingi eg havi liv og heilsuna, og Harrin vil, sígur Eskild Norðbúð í Klaksvík. Hann var tann fyrsti at læra til harrafrisør í Føroyum ofta, og tá eg kom heima á sjómansheimið, har eg búði, stóð nátturðin á kamarinum og bíðaði eftir mær. - So skuldi eg út á hos- pitalið at klippa, og tað mátti gerast um morgunin, áðrenn eg fór ul arbeiðis. Súkklaði út á hospitalið klokkan seks og var har til klokkan åtta, ti eg skuldi vera á klippistovuni aftur klokkan hálvgum níggju og byrja har. Klippistovan var á Niels Finsensgøtu, har D.E.R. er nú. Í 1943 fór Eskild Norð- búð aftur til Klaksvíkar. Har var eingin annar harrafri- sýrur. Fjallheim klipti summum, og annars vórðu øll klipt heima. Tey fyrstu árini hevði hann høli i kjallaranum hjá Símun hjá Hilduá Akursmørk. Tvey år seinni fór hann út í Víkarnar í kjallaran hjá Erik Lassen. Har var hann í trý ár og flutti so í egna klippistovu, ið hann hevði bygt sær heima við sandin - Arbeiðið gav ikki nógv tey fyrstu árini. Menninir vóru vanir við at klippa sær um kvøldarnar, og eg skuldi venja teir ul at koma um dagin. Eg arbeiddi frá kl. níggju um morgunin til sjey um kveldið. Tað skiltu teir ikki og vildu hava meg at arbeiða ul 11-12 um kvøldid, men tað vildi eg ikki, og tað dámdi teimum einki. Men aftaná nøkur ár skiltu teir, at min arbeiðs- dagur mátti vera sum hjá ødrum, sigur Eskild Norð- búð. TA MOTIN SKIFTI Tað bleiv meira at gera. Tá best stóð ul, hevði hann bæði svein og næming. Men í 60-årunum, tá Beatl- arnir komu fram, fór at minka, ti tá gjørdist tað móti at hava sítt hár. Í staðin fyri at klippa sær aðru hverja viku , kliptu teir ungu sær tvær ferðir um árið. Og seinast í 70-árunum gavst hann, tí arbeiðið var minkað, og sonurin Anfinn var útlærdur og yviriók so klippistovuna. Eskild Norð- búð fekk sær so í staðin handil saman við einum ødrum soni. Men so noydd- ist sonurin av heilsuligum orsøkum at gevast sum frisørur, og Eskild tók gamla arbeði sítt uppaftur fyri hálvum gðrum ári síðan. Seinastu 10 árini hevur hann tó ikki verið heilt burturi frá arbeiðinum, hevur klipt onkrum fólki heima sum hava verið sjúk, hevur ukið hondina í á klippistovuni, tánógv hevur verið at gjørt, og eisini hevur hann klipt fólki á sjúkrahúsinum av og á. Í grundini gavt eg ongantíð heilt, og teir søgdu eisini við meg, tá eg byrjaði aftur, at eg hevði ikki mist áralagið, sigur hann. Eskild Norðbúð arbeiðir nú í húsunum, hann bygdi sær Undir Brúnni. Tað er ikki tað sama, at teir detta inn og seta seg at bíða fyri at verða kliptir. Nú ringja teir og biðja um tíð. Hann gevur sær stundir ul at klippa teimum og fær so altíð eitt gott prát. - Tað verður altíð prátað nógv á slíkum klippistov- um, og eg minnist til nógv góð prát í tíðini, eisini tá eg arbeiddi í Havn. STUTTLIGT AT KLIPPA BØRNUM Eskild Norðbúð hevur mangt stuttligt at minnast aftur á frá sínum arbeiði. Tað stuttligasta helt hann vera at klippa børnum. - Eg hevði sum sagt bæði svein og næming, men eg var tann, sum best tímdi at klippa bgrnunum. Teir tímdu ikki so væl, tí børnini sótu óstill, ræddust teir hvítu kitlarnar, grótu o.s.v. Men eg helt tað vera so stuttligt at práta við børnini og fáa tey at hava álit á mær. FIMLEIKARI Eskild Norðbúð hevði góðan hug til ítrótt, men stundirnar vóru ikki so góðar til tað. Hann var tó virkin fimleikari bæði i Havn og i Klaksvik. - Okkurt var neydugt at gera fyri ikki at stivna av at standa so nógv stillur og arbeiða. Harumframt hevur hann eisini virkað í tí politiska. Í 60-árunum var hann for- maður í fýra ár í Norðoya Javnaðarfelag, og hann hev- ur eisini verið næstformað- ur og skrivari. - Tað var eisini ein spennandi tíð. Eg minnist eitt heystið, at tað bæði var løgtingsval, fólkatingsval og býráðsval. Tá var nógv at gera. Eg skuldi jú arbeiða um dagin, og Villi Sørensen hevði sín skúla at røkja um dagin, so vit arbeiddu mangan til langt út á náttina. I 60-årunum og fyrst í 70- árunum sat Eskild Norðbúð í býráðnum, í 70-árunum sum eykamaður. STRÆVIÐ MEN GOTT Tað var strævið fyrr at Nr. 13 — 19. januar 1991 Eskild Norðbúð hevur framvegis nóg mikið at gera. Nú klippir hann mest tilkomnum monnum, men fyrr komu bæði smágentur og smá- dreingir til hansara at verða klipt. Eskild Norðbúð dugdi so væl við børnum, og væl bar til at fáa tey at sita still, sjålvt um tey ræddust hvíta kittilin, tá tey komu í stólin at sita Eiler Foto arbeiða sum frisørur. - Tíbetur er arbeiðið blivið lættari, nú arbeiðs- dagurin ikki er so langur. Eg haldi tó ikki at nakar fær mein av at arbeiða. Tað sum hevur mest at siga er, at ein hevur hug til sítt arbeiði, og at einum dámar sítt arbeiði - Og eg ætli mær at haldi fram vid at arbeiða, so leing eg havi lív og heilsu, og Harrin vil. Tað er deiligt a! kunna arbeiða og fáa prátað So verður tað kanska ikki sc skjótt, attoppstykkið verðu forkálkað, og at røra beinini og fingrarnar. At tað kanska ikki kemur so nógv í kassan, ger minni, sigur Eskild Norðbúð, sum nú mest klippir tilkomnum monn- um. I morgin fyllir hann 70 år, men hann ætlar ikki at halda nakran fødingardag, ti hann er ikki upplagdur til tad. Hann verdur burturstaddur sjålvan dagin. randi