leygardagur 26. januar 1991síða 14

viku Symfoniorkestrið Í vanda -Í figgjarløgaruppskotinum hevur musikkskúlin fingið 4,5 milliónir játtaðar. Musikkskúlastjórin, Olavur Hátún vónar, at tel vandið er fyri, at tær ulliéna upphæddir og isaarbeiði, sum seinastu árini hevur lagt stødid indir Føroya Symfoni- rkestur er til onga nyttu, um skerjingarnar raka ov meint. Musikkskúlin verður í løtuni ríkin við repaðum seglum og, Tveir lærarar eru uppsagdir, men raka sparingarnar ov meint úti um landið, so fellur millum annað grundar- lagið undir flaggskipinum hjá musikkskúlanum, Symfoniorkestrið „burtur. Ólavur Hátún sigur, at talan er ikki um stórar upphæddir fyri at fáa musikkskúlan riknan á verandi stýðið. Vit skulu helst hava 5,6 milliónir til skålan umframt tad sum kommunurnar lata i dag. I fíggjarlógaruppskotinum hava vit fingið játtað 4,5 mió krónur. Fingu vit fimm milliónir, so skuldu útlit verið fyri at skaffa tær irestandi 600.000 krénurnar onkusvegna, sigur Olavur Hátún Tað velst eisini um hvussu dyggiliga musikk- skúlagkini taka undir. Í fjór tóku tey megnartøk fyri at bjarga skúlanum. Landsins lutur í musikkskúlanum sær so- leiðis út: Landskassin rindar 50 prosent av læraralønunum. Landskassin rindar eisini ferðina til og úr Føroyum hjá útlendskum lærarum og ferðing mill- um teir ymisku skúlarnar í landinum. Landskassin rindar skúlastjóralønina og helvtina av lønunum hjá teim lokalu leiðarunum. Kommunurnar rinda 50 prosent av lærara- lønunum, letur hølir og syrgir fyri instrument- keypi. Næmingagjaldið liggur frá 800-1500 árliga. SKELKAÐ Tá fíggjarlógin fyrin 1990, hjá undanfarnu samgongu varð samtykt um ársskiftið 89/90 , gjørdist greitt, at játtanin til musikkskúlan fór ikki at røkka ul tørvin. —I staðin fyri at siga lærarum upp beinanvegin avgjørdu vit at halda fram uttan niðurskurð. Talan hevði i øllum fórum verið um eina meirnýtslu fram til fyrsta mei vegna ti at lærarnir hava uppsagnar- tíð, sigur Olavur Hátún --Eisini mettu vit at ein slíkur niðurskurður í vernadi skúlaári fór at raka virksemi sera meint, íð hvar enn hann skuldi verið framdur í okkara nýggju og enn so tepru skipan, sigur Olavur Hátún. — Vit gjørdu musikk- skúlagkjunum hetta greitt, at talan var um mundandi yvirtrekk hvønn mánað fram til 1. august og at økini sjálvi máttu finna útvegir til at fíggja virk- semi, Sigur hann -Øll tey lokalu musikkskúlagkini vóru sinnaði at taka eyka fíggjarlig tók fyribils fyri at halda skúlarnar gangandi sum higartil. Vit fingu tó svar frá Nordoyggjum , sigur hann. OV TEPURT Olavur Hátún sigur, at hann er fult greidur yvir, at samfelagid er i kreppu og at tað skal sparast. Musikkskúlin hevur ongantíð verið rikin við fullum seglum, hóast stødid undanfarin ár hevur verið eitt sindur hægri, men tað er sera viðbrekið at skerja niður á hesum øki. DØMI: Tey ljóðfeéri, sum skjótast kunnu skapa grundarlag fyri orkestur- virksemi eru messing og træblåsiinstrumentini. —Vit hava ti lagt dent å at fåa sett blåsilærarar, a stóðið sum i ár. fáa hækkað hesa upphædd uppá 5,0 miónir. Tá kann musikkskúlin rekast á sam Musikkskulin hev- ur i fíggjarlógar- uppskotinum fing- ið jåttadar 4,5 milliónir, men skal helst hava 5 milliónir fyri at halda stødid. Mynd: Kalmar helst um alt landið. Men um bert ein blásari verður tikin burtur, so verður stóðið tikið undan slíkum samanspæli onkustaðni í landinum, sigur hann --Strúkiinstrumentini eru torførari og krevja meira tíð. Men komin nakað áleiðis hevur ongin stórri úrval av tónleiki at velja í, enn júst strúk- ararnir. Leggja vit ikki stóran dent á hesi ljóðfori, so fáa vit ongantíð fram- komnan kamartónleik ella nakað føroyskt symfoni- orkestur, sigur hann. Tað er øll orsøk til at fegnast um tað, sum er vunnið hesi fáu ár, sum musikkskúlin hevur á baki. Men onganstaðni er tikið ov rívan til, og verið skorið niður, kemur tað sum nevnt at raka verandi virksemi meint onkun- staðni í landinum, sigur Ólavur Hátún. jústinus Nr. 18 — 26. januar 1991 útvarps- og sjónvarps- ummæli Johan Samuelsen skrivar Sjonvarpskriggj Fjølmidlahendingin fram um allar adrar farnu vikur- nar er sum vera man stríðið í Miðeystri. Milliónir kring allan heim hava sitið fjøtradar frammanfyri sjónvarpsskíggjanum, og hevur hesin miðil meira £4 Ala enn nakrantíð fyrr sýnt sítt sanna eina heila båtslongd frammanfyri ai frar kapp- ingarneytar í fjølmidlaheiminum. Og føroyingar hava ikki ligið á latu síðu, tå in er um at fylgja við, hvat gongur fyri seg á hermótunum. SvF-mann- ingin hevur so sanniliga kýtt seg í hesum degum fyri at eisini vit kundu sleppa upp í part, og hevur tað eydnast teimum rættiliga væl, við teimu aðu møguleikunum teir hava 5 ) hvussu avmarkadir teir í veruleikanum eru, ti Arni og Tróndur hava prógvað, at teir eru nú heldur ikki so eidasørir, tá tað ræður um myndabardagan í luft- ini. Men sum ikki einaferð, so hava havnarfólk aftur her havt nakrar fyrimunir. Vit hava heimsins bestu tíðindarás, nevniliga BBC, so her er 6jøvn kapping, so eg skilji væl Árna og Trónd, at teir fáa brell. Hetta er frålika gott >undirhaid<. Tað er spenning- ur fyri allar pengarnar — ein sannur krimi. Hvat hendir? Hvat endar tað við? Hvussu sær landakortið út í ovurmorgin? O.s.fr. Fólk kring allan heim situr í fremstu rød til størsta Shakespeare sjónleikin nakr- antíð. Vit sita í okkara egnu stovum og síggja og hoyra segunnar andadrátt. Vit skulu heilt aftur til 2. heimsbardaga fyri at hava nakað at líkna saman við. Væl er tað vandamikið, sum bendir í Miðeystri í letuni, eisini fyri okkum, sum búgva so langt burturi frá, men tað økir bara um spenningin at vera partur í sakini. Aftur vísir heimurin okkum eitt andlit, sum vit ikki kendu frammanundan. Og hvekkurin er tess sterri. Nú hildu vit, at varandi friðurin í heiminum ikki var langt av leið — fyri bert hálvum ári síðani veitraðu vit øll somul hver við sínum lítia »Peace — In — Our — Time«-lepa. Nú liggur alt hetta í sanda sori — blóðdálkað. Just er kalda kriggið farið í søg Á spurnin i 41410, una, men nú hevur hug at fyrsta aftur? Sleppa vit menniskju ongantíð at uppliva ein heim í friði og rættvísi? Skulu óeydna, kriggj og vesaladómur altíð liggja og bíða á næstu segunnar sýn eftir okkum, Adams bernum? Nei, í veruleikanum er alt hetta, sum vit hava upp livað seinastu dagarnar í fjølmidlunum, als onk stuttligt, tá ein veruliga hugsar seg um. Og daprast minuttirnir á skíggjanum vóru teir, tá vit sóu hesar neyðars sameindu krigsfangarnar í irakiskum sjón varpi. Vesturheimurin kallar hetta »krigsbrotsgerå ir«, sum merkir at snýtt verður, og skuldi heldur ver ið kriggjast uppá ein »hampiligari« og meira sivili- seraðan hátt. Tað fara at koma enn daprari myndir á skíggjan av deyðum og særdum, hesar gerðir verða tó ikki kallaðar >krigsbrotsgerðir<. Tá eitur tað »bara« so og so nógvir falnir. Jú frødiheitini terminologiin, má varðveitast, men hvar er sann: mannavirði at finna? Síðsta sunnudag var sending í SVF, sum vidgjørd støduna hjá donsku kirkjuni í dag. Eitt aktuelt evni sum ein ofta hoyrir umtalað millum fólk, men í hes; sending kom tíverri ikki nógv nýtt fram. Tosað varð um neyðuga nýskapan í kirkjuni, men skuldi hon ikki vera kollveltandi á nakran hátt, og sum onkur ungur tók til: vit mega fyri alt í verðini ikki gera gudstænastuna ov popputa — tað er í lagi, at fólk klappa og lurta eftir villum gospellegum í eini ítrótt- arhell, men sovorðið hoyrir ikki heima í eini guds- tænastu — samdur! Meðan vit tosa um kirkju og kirkjugongd, so kann eg ikki lata vera við at nevna gudstænastuna í Christianskirkjuni í Klaksvík sein- asta sunnudag, har Henning Bøgesvang prestur prædikaði. Ikki ov nógv sagt, at hann stutt og greitt hugtók fólk, sum lýddi á. Hann umboðar tað allar- besta í fólkakirkjuni og má sigast at vera ein sannur orðsins tænari — gævi at fleiri vóru av hansara slagi innan kirkjugátt, tí so hevði kirkjan onga grund at stúra fyri morgindegnum. ee.