leygardagur 16. februar 1991síða 19

vo EN. pA Síða 20 dampara. Sum túrurin gekk, sóu vit, at kokkur okkara, sum bæði var prúður, raskur og hartil góður, tránaði burtur. Maðurin sá út til at vera alvorliga sjúkur, og tók tí skiparin ta avgerð, at senda hann heim. Skjótt eftir at hann er heimko- min. vinnur hann krefturnar aftur. Seinri fáa vit at vita grundina til, at maðurin gjørdist sjúkur. Kokkahúsið var millum lugar og lastina, og g herði hann har gjørt okkum manga góða mál- ia. Men so hendi tað, at hann fekk ikki arbei- tt. har var vorðið so trongligt rundan um hann. Ferð eftir ferð sá hann fyri sær eina skipsman- ning, sum var iklødd oljuklæðir, sydvest og gum- mistyvlar. Og kendi hann teir allar, og hevði hetta tikid honum so dygt, at krefturnar gingu undan, og hann mátti sendast heim. Í úrurin helt áfram, og gjørdist ein av man- ningint kokkur. Vit fingu uppí skipið, og komu heim í øllum góðum út móti heystinum. Nú varð so skipið landað, og tá ið liðugt var, varð tað lagt fyri teym heimi á vánni. Sum síður tå var, heyði skiparin ábyrgdina av skipinum. Og sum veturin leið, skuldi hann flei- ri ferðir umborð fyri at hyggja eftir skipinum. Eisini her kom til sjóndar hvør maður Óli á Eiðinum var. Um hann kundi við réttum sigast, »at orð var eitt orð, og maður ein maður. Hann hevdi givið pápa eitt lyfti, og tað vildi hann hal- da, tí hevði hann meg altíð hjá sær, tá ið hann fór umborð á skipið um veturin. Veturin leið og várið nærkaðist, og tyktist tað mær, at eg var sjálvskrivaður til at vera ein av manningini. Men so varð ikki. Ein dagin vit ar- beidd umborð, og eg skuldi fara til døgurda, ta- lar skiparin á meg og sigur við meg: >Karl góði, eg lovaði pápa tínum, at eg skuldi hava teg hjá mær, men nú eri eg komin í eina knipu. Vit fara á Suðurlandið við gørnum, og iða vit færri mans. Eg ætlaði ikki, at ein ávísur skuldi koma tiðir pari imaður. TA. men papi hansara sigur, at sleppur sonurin IKKE við, kom hann heldur ikki. Hetta vildi verið em Storur missur fyri skiparan, ti hetta var ein sera raskur sjómað Eisini vildi skiparin fe- om, at tann family urin frá Gjogv, sum misti Grónlandstuúrin í Í skuldi nú sleppa við. Tí spurdi hann meg. um so var. at:hann skaffaði r arbeiði. um eg so vildi verða heima. men hann aftur raftur. »men tå ið vit koma aftur. So skal tú sleppa við aftur skipinum«. Sjálvandi sekk eg mínum kæra skipara á moti, og gav ho- hum játtandi svar. Seinri um dagin, tá ið vit godust at arbeida, sigur skiparin við meg, >Karl, nú havi eg verið á skrivstovuni hjá Kjølbro, og tosaði eg við Jógvan sjálvan, og sigur hann. at tu skal arbeiða saman við ) Petur beiggja tinum«. Hann hexði tikið star ; við upp eftir pápa, og bert 19 ára gamal var hann nú uttanbutamadur hjá Kjølbro I . r | ER k Dagin eftir byrjaði eg s longunum at ar- eiða lá seglklár. hon lá viðíkajuna á vestara armi. sum varð tíkin i brúk må fyri, tá komu nakrir av m: iningini at keypa Í ann dagin ið Fossan nøkur småting áðrenn siglast skuldi. Ein 2 mønnunum spyr meg. um eg var klårur at koma Ið. un sø skuldi ve ekk bod, tí ein n mi. 10 heiði s me í em trolara. mgar h fu ke tlaði sær í land m | Araoi, at tad skal ur Oil min SKIDS Karl S. Andreasen, ski- Meinhard å Hædd, best- Óli á Eiðini, skipari. Triggir góðir vinmenn. tíðindablaðið Nr. 33 — 16. februar 1991 klæði klár. Boðini komu ongantíð, tí maðurin umbestemmaði seg í seinastu løtu og fór við Fos- sanes. Fann dagin Fossanes bakkaði frå kajuni, fór eg oman á noðraru brúgv á Stongunum at siga teimum farvæl. Eg má viðganga, at tá ið Fossa- nes fór heilsandi út eftir vánni, tá stóð eg og græt eins og ein smádrongur, ið vildi sleppa við pápa sinum. Ikki fyrr enn Fossanes var farin vestur um Klakkin, fór eg aftur til arbeiðis. Sum dagar- nir gingu, og tann ræðuliga ódnin brast á, sum herjaði yviri á Suðurlandinum og yvir land ok- kara, og tað frættist, at Fossanes var farin við al- lari sínari manning, tá mátti eg sanna, at mín æt- lan var ikki eins og Guðs, og at Guðs vegir eru ikki eins og okkara. Ærað veri minni um hesar sjogarpar, ið fingu sína vátu grøv yviri á Suður- landinum í 1938. Sum tíðin leið, og vit komu at hittast, vit sum ikki vóru við Fossanes hetta várið, vóru vit á ei- num máli um, at tað vóru vit sum einki neyðar- róp hoyrdu á Suðurlandinum í 1937. Jógvan Kastalg var ein av teimum, sum einki neyðarróp hoyrdi. Í fleiri ár komu vit at arbeiða saman eftir hetta, og fullu samtalur okkara ofta niður á hesa hending. Aðrenn eg endi hesa mína frásøgn, fari eg at loyva mær at nevna tvær aðrar so vakrar hendin- gar, ið eg upplivdi ávíkavist yvir við Grønland og Suðurlandinum. Tað var um heystið, vit komu aftur úr Grøn- landi. Eg stóð har frammi á bógvnum til útkikk, myrkt var og nú vit vóru við at runda Kappan mátti hyggjast væl eftir, um okkurt var á kósini. Meðan eg hevði verið burtur, hevdi eg mist pápa mín, so tað var við blandaðum heimlongskens- lum eg stóð har. Eg sá mammu mína fyri mær við øllum mínum systkjum, sum vóru yngri enn eg. og trimum sum vóru eldri. Jóan Jacob bróður var eisini í Grónlandi við Austerlits. Sum eg standi har, veit eg ikki av, fyrr enn skiparin stendur aftan fyri og talar å meg. Uttan vva stóð hann við somu kenslum nú í heimkoman var fy framman, og nú vinmaður hansara. sum ali plagdi at taka ímóti honum. ikki longur var til 00 sostatt ikki kundi taka ímóti endanum Skiparin heldur fyri, at nú hevur tú Karl verið so raskur í summar, at tå skal fáa 3/4 part. Hetta gleddi meg at hoyra, men eg trúgvi. at eftir tónalagnum at dóma, so lá nakað djúpari goymt í hesum; tí soleiðis var førovingurin, tá ið ikki visti væl við. so vóru teir altíð við ti hjålpandi hondini. Við he- sum, sum hann her segði við meg, vildi hann vísa sín góða vilja. Hetta var í ti tíðini, tá ið ALMA ikki var gitin í móðurlívinum og tiansheldur fødd. Tå mundi tað ikki vera so lætt, at sita eftir sum einkja við 11 børnum. Men mamma, sum var ein gudrøkin kvinna, legði hesa tungu lagnu í Guðs hond. Samtíðis sum hon legði framtíðina á hann. sum hon so fast trúði á. brevt hon sjålv upp armar og for til verka. Vit systkin kunnu oll vera henni takksom fyri tað megnarverk. ið hon útinnti. so at vit oll kundi koma undan í øllum góðum. Vit høvdu tað gleði, at hava hana millum okkum hálvthundrað ár eftir at pápi var deður. | hon legði árarnar inn, var hon vott 95 ára mul. fu, tað sannast. at:tann. ið Guð. hann fær eisini styrki Onnur hendingin, ið mær var fyri, var yviri á Suðurlandinum í 1937. Komið var út í Dimbal- davikuna, og lógu vit henda dagin á Grynnuni og fiskadu. Nógv føroysk skip vóru har og eisini aðrar tjóðir. Veðrið var gott og nógv at fiska. Sum sagt var komið út í vikuna henda morgunin eg skuldi til snørid. Eg var móður, troyttur og kanska illani vaknaður eg kom á dekkið og líti yvir henda stóra flota, sum liggur avhalaður. Eg síggi trý skip liggja við útjaðaran, og høvdu tey øll trý flaggið á hálvari stong, tá vendi eg mær til Jógvan Kastalag skyldmann og haldi fyri, hvat man vera hent umborð hjá teimum í morgun. Tá svarar hann aftur, nei Karl góði, har er einki óvanligt hent. Teir flagga á hálvari stong, og legg til merkis Dúvuflaggið flaggar í húnarhátt á formastrini, tí í morgun er langafríggjadagur. Hesi trý skipini ætla sær ikki at fiska í dag, ti tey fara at halda hvíludagin til minnis um, at hetta er dagurin, tå Jesus vann okkum frelsuna úti á Golgata. Og tú kanst leggja til merkis, at hasi trý skipini verða ikki tey ringastu í heyst. Eg legði mær hesi orðini hjá Jógvani í geyma, og um he- ystið, tá ið øll skipini vóru afturkomin, og tey høvdu landað, fór eg at kanna, hvussu stødan var. Rætt var sum skyldmaðurin hevði sagt, hesi trý skipini lógu í toppinum sum tey bestu. Ski- pini vóru Austerlits við Bartal sum skipara. He- sir tríggir vóru bróður og eisini bróðir í Harra- num. Sum sagt, høvdu teir við sínum fólki einki mist, við at halda hvíludagin heilagan. Aftur her prógvast orð Harrans, soleiðis sum vit lesa tey í Bíbliuni, Matteus 6,33: „Men søkid fyrst Guðs ríki og rættvísi hansara, so skal alt hetta verða tykkum givið umframt«. Tá ið eg til jólar hetta heystið fekk avroknin- gina frá Kjølbro, vísti hon, at eg hevði vunnið 706,00 krónur fyri Suðurlandstúrin og Grøn- landstúrin. Av hesari avrokning var tað tikið, * sum eg hevdi keypt so sum gummistyvlar, stót og ternis til oljuklædir, sum mamma mín seymaði. Ég vildi nú geva henni kekkin kr. 5-600,00 kró- nur, sum var restupphæddin. Tá sigur hon við meg, nei, onki vildi hon hava peningin, sum eg hevði vunnið úti á sjónum, men bað hon meg fara vvir í Sparikassan og seta hann inn, ti um tú eimaferð ætlar at seta fótur undir egið borð, so kunnu hesar krónur verða tær til hjálpar. An- nars kann eg upplýsa, at hetta árið 1937 varð midalparturin við Fossanes 912,00 kr... og hesar kronurnar skuldi so tær heimagangandi konur- nar fáa at røkka til frå nýggjár til nýggjár. Nei, ikki høvdu allar hesar so nógvar krónur. men tær dygdarkvinnur, ið tær vóru, so fingu tær tað at bera til. Nú tykist aftur verða knýpisligt í mongum før- oyskum heimi. Mær rennur í hugan eitt privat brodurkredsmøti, fyri nókrum árum síðani úti á Skála, har skipari bar fram tað uppskot, at ok- Kara fiskimenn skuldu halda hvíludagin, so sum Skaparin fyriskipaði. Einmælt samtykt. og sent myndugleikunum, men teir vístu tað frá sær, og vístu á. at hetta jú stóð í sáttmála fiskimannsins. Nu gráta allir myndugleikar. um niður fisking og tiskalovsi, og hvat vit skulu finna uppá. Gud eg ikki spotta. Nevvan hevdi verið Verri lurtað varð eftir áheitanini av Skála. Al tað ikki so neyðugt a nidurfiska og il inudagar CSI [ff [— AA [| |[—————