leygardagur 23. februar 1991síða 11

Oli og Elisabeth Maria hava tað hugnaligt í nýggju húsum, sum tey bygdu uppi við Skýlin- dal fyri 12 árum síðan. Elisabeth Maria er framvegis nakrar tímar um dagin niðri í handlinum, men annars vevur hon nóg Nr. 38 — 23. februar 1991 - Mær dåmar ikki at reypa, men ta ferðina seldi eg út efur fáum tímum. NOGV UTI I NATTURUNI Tað er ikki bara av vana, at Óli mest ger landslags- myndir. Landslagið hevur altíð hugtikið hann. Oli og Elisabeth Maria hava altíð ferðast nógv úti í náttúruni, og tá hevur hann altíð havt skitsublokkin við sær. Tá frídagar vóru plagdu tey at fara í hagan við børnunum, við tjaldi og tráðu. - Náttúran her er so stórsligin. Hvønn veg, eg enn vendi mær, fái eg hug at festa tað á løriftid. Óli hevur ikki tal fyri, hvussu nógvar málningar, hann hevur gjørt. Tað eru fleiri hundrað. Umframt landslagsmyndir hevur hann málað fólk. Hann hevur eisini teknað nakað, m.a. ul allar bøkurnar hjá Roberti Jænsen og ul "Mína Jólabók". Og fleiri leiktjøld hevur hann prýtt, m.a. tå eiðisfólk í 40-år- unum framførdu sjónleikin "Magnus" og "Systrarnar á Kinn“. Oli Egilstrød fæst eisini eitt sindur við at skriva. Onkrar frásagnir hevur hann havt í Varðanum. Heilt nógvar sangir hevur hann yrkt ul veitslur av ymsum slagi, og tað var eisini hann, sum yrki Eiðis-sangin, sum Hans Erland í Brekkunum setu lag ul. Sangin yrku hann ul vinarbyastevnuna á Eiði í 1988. Nú fæst hann vid at skriva ymist um Eidis bygd. - Tað verður ikki nøkur bygdarsøga, men eg skrivi bara um ymist, sum eg minnist sjálvur, og sum nú ikki er ul longur í bygdini. Tad verður kanska til ein lítlan bókling. Upprunaliga ætlaði hann at hava henda bóklingin lidnan ul eina framsýning, hann skal hava seinni í vár. Tað verður ein framsýning við málningum, ið lýsa eldri tíð á Eiði. Arbeiði, ið ikki verður gjørt longur. Hús, sum fyri langari tíð síðan eru tikin niður 0.a. Hesar målningarnar noyðist eg at krógva burtur so hvort, sum eg hava gjørt teir, fyri at eingin, sum kemur inn, fær hug at keypa err. Óli Egilstrød heldur, at ein slík framsýning kundi fingið fram meira um tað søguliga hjá bygdini. Eldri fólk, sum koma á framsýn- ingina, kunnu óivað koma við fleiri upplýsingum at lagt aftrat ti, Oli sjálvur hevurskrivað. Einaferð kundi tað so blivid ul eina bók, heldur hann útvarps- og sjónvarps- ummæli Johan Samuelsen skrivar Nýggja feroyska sending- in >Manna millum« var á skíggjanum sunnukveld- ið. Tað var ikki sert av forvitni, tú setti teg framman fyri sjónvarpin- um, í bestu sjónvarpstíð, at hyggja at hesi nýggj- astu royndini í feroyska sjónvarpsheiminum. Og lat tað verða sagt beinan- vegin, at hugskotið við hesi sending, nevniliga at koma út millum fólk, har nakað er á våsi, so avgjørt hugar mær. Byrjað var í Svínoy. og søgan um gryluna har úti var hóskandi, nú festan er byrjað. Hesir »flatu« svin- oyingarnir vóru góðir um- bodsmenn fyri bygdar- måli3 — og gævi tann dagur aldri upprennur, tå ongin munur er á ljódliga, líkamikið hvar í landinum tú býrt. Vakurt var henda dagin, teir vóru úti í Svín- oy, men ikki megnaði myndatólið at fylgja við, tá Jukim Olsen so fród- liga greiddi frá um gomlu bygdina, men »fokuser- aði< í staðin uppá Jukim og felagar, og fekk harvið ikki útnyttað myndatólið og tess meguleikar, sum frásegnin hjá honum hevði uppiborið, og var hetta spell. Forvitnisligt var at hoyra frásegnina um Millers pakkhús, sum nú vónandi verður bátasavn um ikki so langa tíð. Har skuldu allar fortreytir verið til staðar, fyri at fingið eitt umhvervi, sum skarar framúr, býnum til heiðurs og sóma. Og so at uppliva tað á skíggjanum, at Peter Mac Goven sigldi sín seinasta túr á Havnarvág við síni elsk- aðu >Katleen< — tað nam hjartarøturnar. Uttan aðra samanbering, so rann segan hjá Hemm- ingway um „Gamla mannin og havid« einum i huga. Og tårurin endadi å Vestaru Våg, undir pakk- husinum hjå Mulleri, og har handadi Peter savnin- um båtin i varåveitslu. Og so glødijarnsmotorur- in, vid ti eyðkenda ljóðin- um, er ein søga fyri seg, sum vissuliga er verd at goyma. Tøkk tit, sum leggja orku í sovorðið fri- tíðararbeiði, komandi ættum at frama. Sendingin alt samanum tikið var góð men Zacharias eigur at hava í huga, at sendingin fyri ein stóran part stendur og fellur við, hvussu spurt og lurtað verður úti mill- um manna! FET: GI Síða 11 NASSAÐ viku- SKITTUO Annars er hetta tíðin, tá ið bankarnir hava árs- aðalfundir, og samstundis fáa hevi til at sleppa framat í fjølmidlunum við framtíðarmetingunum v.m. Stuttligt var at hoyra Fossbankastjóran úttala seg í útvarpinum um rentuspekulatiónina - hann tók so dýran til, at neyðugt verður at avtaka rentuspekulationina i stigum, ti annars veråur galið vid likviditetinum i bankum okkara, um allur lænti peningurin verður tikin úr føroysku peninga- stovnunum í senn, og goldin aftur haðar, sum lænt varð frá, mest úr Danmark, tí nú var onki at vinna meira i Feroyum hjá okkara rentumatador- um á hesum sinni. Hetta eru somu peningastovnar, sum fyri fáum árum síð- ani royndu at »bagatelli- sera« rentuspekulatiónina nidur i nærum onki! Men nú er altso vent í holuni — peningastovnarnir koma í eina likviditetskreppu, sambært Helga Fossadal — stik den! Er onki kapittul í árs- frágreiðingunum hjá bankunum, sum eitur sjálvrannsakan? Ella at útvarpsmaðurin boraði nakað meira í hesum máli, tí hann situr jú lurtaranna vegna og spyr, og hetta eigur hann ongantíð at gloyma. EF-bylgjan skolar inn yvir oyggjarnar í hesum degum — útvarp og sjón- varp kapprenna, og stersta tiltakið í so máta var beinleiðis sendingin úr Norðurlandahúsinum týskveldið. Sendingin var toluliga væleydnað, hóast hon var partvíst merkt av, at hetta vóru fakfólk, sum tóku lut í kjakinum. Ein kunnandi »upptakts- sending< áðrenn hevði verið uppá sítt pláss, sjálvt um Jógvan Jesper- sen royndi nakað í so máta. Hon var somuleiðis eitt gott demi uppá gleði- liga samarbeiði millum SvF og UF. EF-spurning- urin er av alra stersta týdningi fyri okkum ell — ein loysn skal finnast áð- renn summarið er farið aftur um bak — og tí er tað onki meira enn natúr- ligt, at so nógv verður gjørt burtur úr nú. Kunn- ingin er alneyðug. tí eina- ferð kemur tann dagur, tá ið vit, bæði lærd og leik, verða noydd at taka eina stødu í hesum álvars- máli