leygardagur 6. apríl 1991síða 20

tiðindablaðið Síða 20 Ein góður stuðul Nr. 64 — 6. april 1991 aðarfelag. Tá hetta felag fylti 65 seinasta heyst, I gjár for Elisabeth Henriksen til jarðar. Saman við manni sínum, skrivaði Hanna Lisberg p I illa. sum doyði fyri hesa grein, har hon mint- alla, ? ] 8 nøkrum árum síðani, var ist aftur á tað stríð, hesi Javnaðarflokkurin - mn ein av tryggastu undangongufólk høvdu hevur altíð viljað um- uðlunum hjá javnaðar- fyri hugsjónum sínum formað samanborið við rorsluni. Ikki minst hjá Vit endurprenta grein- tíðirnar, vit til eina og Suðurstreymoyar Javn- ina niðanfyri: hverja tíð liva í. Tað hev- ur altíð verið boð eftir flokkinum. Ikki minst í dag, hvar afturhaldið hevur bund- ið føroyingin á hond og fót við arbeiðsloysinum. Fólk á flest ellum samfe- lagsekjum eru mótfallin og kenna seg ikki trygg un d Kun Ien, Ran ændre som er sig selv bevidst etid. mskekvist, denne ul som kan erstatte kamp og strid. Det eneste, vi har i dag, op mod vold og magt r styrken, som udspringer af svages sammenhold. ke oe 1lene er du kun nagters rænkespil Ven samlet er en største enhed, Ug hele en brik i større I stadigt æk der er til. sn kæde smedes led for led. g hele kædens kraft beror g min samhørighed med mennesker på denne jord. Man prøver på at binde os til drømmen om et tomt forbrug. Men de skal aldrig finde os som slaver ved et ædetrug. Læg hånden i min hånd og mærk at slaveriet er forbi. Byd magten trods. Gør kæden stærk og slip de bundne kræfter fri. Soleiðis yrkti Halfdan Rasmussen i 1971. I samband vid at val- felag okkara verdur 65 år tann 25. september, vil undirritaða senda javnaldranum nógv góð ynski um, at felagið má gerast so sterkt, at vit aftur í Feroyum. Eg kann nekur oyum. Tá bjarga sær og sínum. So var boð eftir Javn- aðarflokkinum og fólkið og landið komu aftur á tetur. Hevur tað eisini at nema við spurn- ingin, um olja kann vera til staðar í undirgrundini einsvæl í teimum um- stríddu ekjunum sum á egnum eki. Sambært bretskum blødum í fjør skulu oljufe- løgini longu í hesum mån- aðinum fara undir boring eftir olju ekjum, sum liggja millum Føroyar og Hetland. Loyvið 209 kunnu gera tað liviligt hjá føroyinginum minnast tíðarskeið við niðurgangstíðum í Før- sá tað við hvert ógvuliga svart út. Fólk leitaðu sær burtur til onnur lond fyri at lív- nakrantid sæð dapurt út áður, so er ikki frægari nú. Eitt av ynskjum mínum er, at flokkur okkara má ger- ast nógv meira virkin í andsteðu enn, hann er. Tá vit fagna valfelag- num minnast vit aftur á farna tíð, minnast tey, sum tóku tey tyngstu tekini: javnaðarfelogini og arbeidarafeløgini, sum eftir minum tykki ikki kunnu skiljast at. Her i hesum feløgun- um haldi eg meg hava fingið sera góða barlast. 17 ára gomul kom eg til Havnar, og eg vil siga, at eg var sera væl ímót tikin. Øl] vóru blíð og hjálpsom, og eg havi følt meg væl øll árini, eg búð í Havn. Tað vóru tvey fest steð at fara til í frítíðini sera havi Enn eru marknaðar- træturnar millum hjá mær: K.F.U.K. og Suðurstreymoyar Javn- aðarfelag. Tey fólk, eg hitti har, komu at hava stóran týdning fyri meg. Í samband við føding- ardagin vil eg fegin taka serliga ein persón fram — tað er J.P. Henriksen, sála. J.P. Henriksen varð føddur 2/12-1902 i Havn og var við í nógvum týdningarmiklum sterv- um, og kunnu vit siga, at hann umboðaði Suður- streymoyar Javnaðarfe- lag væl og virðiliga. Sjáldan verða kvinnur nevndar, sum slóðarar á politiska vígvellinum, men eg haldi, at Palli mundi fáa ómetaligan stuðul frá konuni, Elisa- beth, sum kom úr Snikk- arastovu. Hon var ein ómetaliga góður stuðul hjá Palla, vitug, sum hon altíð hevur verið og er. Palli segði altíð, at tað var av alstórum týdn- ingi, at Javnaðarflokk- urin var við, har avgerð- ir, sum viðkoma okkum ollum, verða tiknar; og hetta er so satt, sum tað er sagt. Palli kom longu í 1935 í nevndina fyri Havnar Sjúkrakassa. Hann var við í uppbyggingini av Feroya Keypssamteku, var tíðliga við í arbeið- ararersluni og javnaðar- felagnum ein rættur álitismaður. Nakað, sum tey í Snikkarastovu vóru ser- liga góð við, var blaðið Sosialurin. — Tad munnu ikki vera fåir tímar tilsamans, tey hava tikið hondina í við- víkjandi prenting, fals- ing osfr. Ella tá pjesur skuldu gerast uppundir val, tá var nógv eyka ar- beiði, og ikki vóru um- steðurnar so góðar sum í dag. Harnæst var eingin stuðul til politiska upp- lýsing. Ofta kundi vera ringt at fáa pening inn til blaðið — kortini má sigast, at lenin var lítil, og øll høvdu brúk fyri tí, tey fingu, og tó var ein so stórur offurvilji til staðar, sum vit ikki kunnu samanbera við í dag. Tíðirnar eru so nógv broyttar, at tað ber ikki til at samanbera. Palli umboðaði Javn- aðarflokkin í 10 ár á log- tingi. Harafturat umbodadi Palli flokkin 1940-68 í býráðnum. Hann var sera virkin bæði á tingi og í bý- ráðnum umframt í nógv- um nevndum. Ikki gjørdi hann nak- ad hóvasták burturúr, men øll høvdu ta fatan, at Palli var ein madur, fólk høvdu stóra virðing fyri — eisini í tí dagliga arbeiðinum á havna- skrivstovuni. Sum tann hóvligi mað- urin, hann var, helt hann uppá. at broytingarnar í samfelagnum skuldu koma við >reform ikki revolution«, sum vit segdu tá. eina letu. Samfelagið er lagt lamið av ráðaloysi og óttin fyri, hvat verður tað næsta, okkara ráð- andi menn gera, spekir alla staðni. Alt arbeiðið verður lagt lamið. Farið til verka, tit sum sita í and- steðu, so vit kunnu fáa livilig kor aftur í landi okkara. Komið fram á »vigvøll- in< við góðum uppskot- um, so vit fáa arbeiði aft- ur til teirra, sum ræðast stersta fígginda okkara, arbeiðsloysi. Øll eru vit greið yvir, at sparast skal, men tað er úr skeiva enda, spart verður. Hetta lati eg eisini víðari til javnaðarfelog- ini. Nú er hetta valskeiðið komið so væl á veg, men gerið tykkara til, at er- skapurin verður steðg- aður. Tað er ynski mítt á fødingardegnum há Suð- urstreymoyar Javnaðar- felag. Latum okkum minnast | undangongu- menninar við sterstu virðing — tað vóru mong hogg bæði so og so, teir fingu — teir kendu tað flest allir á egnum kroppi.