mikudagur 8. mai 1991síða 6

Síða 6 Nr. 85 — 8. maí 1991 Nu ræður um at halda tørn -Tað mest positiva hent er, er at trúgvin á, at hesir báðir flokkar - hetta ómaka parið - hevur rygg til at seta gjørdar avtalur i gildi, føra tær út í lívið, longu hevur grundbroytt prísskipanina j fyri fiskavørur, avreiðingarmynstrið og framleiðslumynstrið, segði Atli Dam, floksformaður m.a. í formansrødu síni á lands- fundinum. Vit prenta róðuna niðanfyri: Talaði í 1990 eisini um meguleika fyri at flyta 4-5 um! frå tåsitandi sam- gongu og at vinna javn- adarflokkinum minst 4 av hesum. Hetta var mett sera órealistiskt, men valið sýndi. at so var als ikki. Floksleiðslan hevur alla orsek til at takka teim mongu, sum medvirkaðu í samskipanini av valstríð- num. og megnaðu at fram- bera og tulka tey 10 boð- tt skiljandi og oynni, nú eg ikki longur eri valdur her. Fyrst vil eg takka fyri tann stóra persónliga stuðulin, mær altíð varð veittur tey 20 árini, eg umboðaði valdemið, og takka fyri, at tað altíð var meguligt at koma at ráð- føra seg, umhugsa og seta út í kortið, bæði saman við felegum og einstak- lingum, herundir nógvum persónligum vinum og samstarvsfólki. At kenna eina vælvarda borg. har ein var ótarnaður, tá ein sat innanfyri, hevur verið stórur sálarligur stuðul í einum virksemi, sum ofta var meira dålkandi, leiði- ] g hugmødandi, enn ti at verið. okt. 1990 oynni einaferð enn at rekka 3. umboðnum m.a. í kapping bygdanna millum um hetta 3. umboð. Vit gjerdu í felag av at royna, og eg kendi meg sera væl íblástan av stríðshugi, tá tit so álvars- liga og virðiliga á stórum oyggjafundi og ikki minni, veitslu í Hvalba, tóku undir við hesi roynd, knýttu nevarnar og lov- aðu at skelka hinar flokk- arnar við aftur einaferð at velja 3 javnaðarumboð. Hetta kunnu vit gleðast um, men tekur tað onki frá, men leggur til gleðina, at sami stríðshugur og sigursvilji so dyggiliga tók seg upp um alt landið og sást í hverjum bygdar- úrsliti og hartil gav um- boðan aftur í Vágum og Noråstreymoy. Samgonga 11111111; HU 4 $ fær«, men eftir valsigur Javnaðarfloksins tøktist ongin elska okkum, tverturímóti. Teir báðir flokkarnir, vit náttúrligast skuldu sam- vunnið við um ávikavist arbeiðara-, vinnu- og al- mannamál ella nútímans- gerð av viðurskiftunum innan ríkisfelagsskapin, t.v.s. Tjóðveldisflokkurin og Sambandsflokkurin, vóru ógvuliga kaldligir um eina samvinnu við javnaðarflokkin. Sambandsflokkurin var bert við, lótu vit okkum niðurbinda til tann eld- slekkingar- og píningar- politikk, sum teir hevdu sett út í kortið í 1989 og sum hevði havt so ræðu- ligar búskaparligar avleið- ingar longu mót endanum av 1990. Tjóðveldisflokkurin var so lamdur av, at hansara politikkur frá 1989 um at halda Javnaðarflokkin uttan fyri ávirkan, meðan hann sjálvur snaraði til hegru, fekk so dyggiliga frammaná, at teir mettu seg best fyri í andsteðu. Skuldu teir vera við, skuldi í øllum førum rein- ur yvirtøku- og loysingar- politikkur rekast. So vóru eisini tær dyrn- ar læstar. Í politikki er ofta talan um >fornuft- hjúnaband< og okkara lut- ur hesaferð bleiv tí at kanna um slíkt kundi fá- ast í lag við flokkin, sum harðast hevåi verið barst ímóti seinastu 10 árini, Fólkaflokkin. Skuldu vit ikki sita utt- anfyri ávirkan við sigurs- pálmum í hendi og síggja hesar følna í måttloysi, so var um at gera at leggja alla orku í at samansjóða fastar avtalur um alt, sum hugsast kundi at bera loysnir í sær, og annars leggja tað til viks, sum als ikki kundu forlíkast mill- - ( ng“ + III dø Á MIN hú Sr um Fólkaflokk og Javn- adarflokk. Hendan steða fekk undirtøku á floksleiðslu- fundum áðrenn, undir og aftan á samráðingarnar. Umboð fyri tey sterstu fakfeløgini vóru kunnað um samráðingargongdina, um hvat vunnið varð, hvat slept bleiv og ikki minst hverjar neyðsemjur kundu rekkast. Ongantíð fyrr hevur verið lagdur so stórur dentur á at kunna hitt so- kallaða >baklandið< sum hesaferð, júst tí hendan samgonga — í hvussu er inntil hon hevði staðið sína roynd — var okkum so lítið eftirtráað. Men veljarin hevði jú avgjert valmatematikkina og meguleikarnar fyri samansetingum. Eg skilti fakfeløgini so, at tey dugdu at síggja tað neyðuga í at Javnaðar- flokkurin kom í samgongu — hóast bitin kundi verða herskin og hevdu vónir um hetta. Eisini tá tað galt um at bjarga tí, bjarg- ast kundi av »Samhalds- fasta«. Kann ti als ikki góðtaka skuldsetingina nú, um at Javnadarflokkurin hevur svikið og tveitt seg í føvn- ingin á Fólkaflokkinum — kveistri slíkt til viks, við ávísing av, at júst nú ræð- ur um solidaritet millum politisku og fakligu ar- beiðararersluna, ja, mill- um allar handans og and- ans arbeiðarar — sum teir gomlu tóku til — ja, mill- um øll okkum veruligu borgarar, sum samstundis yvir skattin bera byrðar- nar, berast skulu. Syndabukkar skapa onki — í hvert fall íkki loysnir. Tær fáast bert um vit bróta upp um armar og > EA 1